Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2012 r., I SAB/Wa 312/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2012 r., I SAB/Wa 312/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o przyznanie zasiłku celowego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 J. S. pismem z dnia 29 lipca 2011 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na miesiąc [...] 2011 r. z przeznaczeniem na podstawowe po- trzeby życiowe, w tym na zakup leków.

3 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie podnosząc, że wnioski skarżącej z dnia [...] maja 2011 r. (które wpłynęły do organu w dniu [...] czerwca 2011 r.) o pomoc społeczną na miesiąc [...] 2011 r. na łączną kwotę [...] zł, w tym na: [...] znalazły rozstrzygnięcie w decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] (w aktach sprawy), a wniosek o zasiłek celowy na dożywianie z Programu Rządowego w kwocie [...] zł znalazł rozstrzygnięcie w decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], wobec czego w postępowaniu administracyjnym ewidentnie nie było bezczynności organu.

4 Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. adwokat K. J., jako ustanowiony pełnomocnik z urzędu skarżącej, złożyła do akt sprawy pismo procesowe, do którego załączyła m.in. odpis postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o umorzeniu postępowania z zażalenia J. S. na nierozpatrzenie w ustawowym terminie przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. wniosków o pomoc społeczną na miesiąc [...] 2011 r. Powodem powyższego rozstrzygnięcia Kolegium był fakt rozpoznania przez organ I instancji przedmiotowych wniosków J. S. i wydania decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] oraz nr [...]. Wobec powyższego Kolegium uznało, że organ I instancji nie naruszył terminów zakreślonych w art. 35 § 1 i art. 36 § 1 kpa, a także ogólnych zasad postępowania administracyjnego.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.

7 Przede wszystkim wyjaśnić należy, że złożona skarga na bezczynność podlegała rozpatrzeniu przez Sąd (art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowa- niu przed sądami administracyjnymi - j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270), ponieważ przed jej wniesieniem skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, a fakt złożenia przez nią wniosku o przyznanie pomocy na miesiąc [...] 2011 r. nie jest sporny między stronami i znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym.

8 W tej sytuacji wyjaśnić należy, że w orzecznictwie podkreśla się, że z bezczyn- nością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku nieza- łatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów pro- cesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zaś Sąd oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności bierze pod uwagę sytuację istnie- jącą w dacie orzekania.

9 W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż jak wynika z akt administracyjnych, wnioski J. S. z dnia [...] maja 2011 r., które wpłynęły do organu w dniu [...] czerwca 2011 r., o przyznanie pomocy społecznej na miesiąc [...] 2011 r. na łączną kwotę [...] zł, w tym [...] zł na leki oraz [...] zł na leczenie zostały rozpatrzone a wszczęte w tym zakresie postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem z upoważnienia Burmistrza Miasta S., przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. Oznacza to, że w dniu [...] lipca 2011 r., tj. w momencie sporządzenia przez J. S. przedmiotowej skargi, a w konsekwencji również w dacie wpływu skargi do organu, jak również w dacie orzekania przez Sąd, organ nie pozostawał w bezczynności. W związku z powyższym już na dzień złożenia skarga J. S. była całkowicie niezasadna.

10 Dodatkowo wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił złożonego w imieniu skarżą- cej przez adwokat K. J., na rozprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. ponownego wniosku o odroczenie rozprawy z powodu choroby skarżącej, co uniemożliwiło jej osobiste stawiennictwo na rozprawie. Z treści art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym wynika, że Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Za taką przyczynę nie może być uznany fakt, że skarżąca jest stale chora i wedle jej oceny nie może poruszać się środkami komunikacji miejskiej, a ma jak to określiła "bardzo ważne rzeczy do przekazania Sądowi" (wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 260/11, pub. pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), szczególnie w przypadku możliwości przedstawienia swoich racji na piśmie lub też za pośrednictwem ustanowionego dla skarżącej profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Podkreślić nale- ży też, że zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępo- waniu przed sądami administracyjnymi Sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Ponadto przepis art. 109 powołanej ustawy stanowi, że roz- prawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkol- wiek ze stron, albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nad- zwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można prze- zwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nie- obecności. Istnienia takich okoliczności również Sąd nie stwierdził. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wobec udziału w sprawie i na rozprawie profesjonalnego pełnomocnika skarżącej oraz faktu, że jak wynika z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, udział strony w rozprawie nie jest obowiązkowy, jej ponowny wniosek o odroczenie rozprawy zmierzał wyłącznie do przedłużenia postępowania są- dowego, podobnie jak wnioski w innych sprawach toczących się w niniejszym Sądzie ze skarg J. S., które po wielokroć są składane przez skarżącą, o czym Sądowi wiadomo jest z urzędu. Sąd stanął zatem na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek wynikających z art. 109 i 99 powołanej wyżej ustawy, które warun- kują możliwość odroczenia przez Sąd rozprawy i dlatego postanowił wniosku tego nie uwzględnić.

11 Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierp- nia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) orzekł jak w sentencji.