Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2018 r., I SA/Wa 874/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2018 r., I SA/Wa 874/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] i Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z [...] lipca 2002 roku Minister Gospodarki utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] maja 2002 roku stwierdzająca nieważność zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z [...] kwietnia 1949 roku w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego przyjęcia na własność Państwa na podstawie ustawy z dnia 3 stycznia 1946 roku przedsiębiorstwa firmy [...] Sp. z o.o. w K., zarządzenia Ministra Przemysłu Lekkiego z [...] sierpnia 1949 roku w sprawie objęcia zarząd państwowy przedsiębiorstwa firmy [...] Sp. z o.o. oraz orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu Lekkiego z [...] października 1949 roku o przejęciu przedsiębiorstw na własność państwa w części dotyczącej [...] Sp. z o.o. wobec stwierdzenia, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa.

3 Podstawą prawną decyzji z [...] maja 2002 roku i [...] lipca 2002 roku był art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

4 Wyrokiem z 17 lutego 2004 roku, sygn. akt. IV SA 3165/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy Miasta K. na decyzję Ministra Gospodarki z [...] lipca 2002 roku. W uzasadnieniu wyroku wskazane zostało, że stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez gminę oraz obciążenie tej nieruchomości prawem użytkowania wieczystego nie może stanowić podstawy do oceny, że decyzja nacjonalizacyjna wydana z rażącym naruszeniem prawa wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a.

5 Decyzją z [...] marca 2006 roku Minister Gospodarki przyznał na rzecz zarządu [...] Sp. z o.o. odszkodowanie w wysokości 1.580 558 zł z tytułu szkody, jaka powstała w następstwie podjętych decyzji nacjonalizujących przedmiotowe przedsiębiorstwo, których nieważność została stwierdzona decyzjami z [...] maja 2002 roku i [...] lipca 2002 roku.

6 Decyzją z [...] grudnia 2008 roku Minister Gospodarki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2002 roku, oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] lipca 2002 roku. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Ministra Gospodarki z [...] maja 2009 roku.

7 Pismem z 17 czerwca 2015 roku Gmina Miejska K. i Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta K. wystąpili o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z [...] lipca 2002 roku, wskazując jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 roku, sygn. akt P 46/13

8 Postanowieniem z [...] września 2015 roku Minister Gospodarki wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z [...] lipca 2002 roku.

9 Decyzją z [...] września 2016 roku Minister Rozwoju odmówił uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z [...] lipca 2002 roku utrzymującej w mocy decyzję z [...] maja 2002 roku.

10 W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dokonał oceny zaistnienia przesłanki z artykułu 145a k.p.a. Organ wskazał, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 roku, sygn. akt. P 46/13 wprost wynika że wyrok ten ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Sąd Konstytucyjny wskazał, że wyrok taki nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu. Minister wyjaśnił następnie, że zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie dominuje pogląd, zgodnie z którym wyroki zakresowe pominięciu prawodawczym, do jakich należy zaliczyć orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 roku wywołują jedynie skutek zobowiązujący. Wyrok taki nie pociąga za sobą uchylenia niekonstytucyjnego przepisu, lecz zobowiązuje ustawodawcę do usunięcia luki prawnej sprzecznej z Konstytucją poprzez uchwalenie stosownej nowelizacji. Minister podkreślił, że w drodze wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracyjny nie może określać terminów, po upływie których byłaby wyłączona możliwość stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Przyjęcie odmiennego zapatrywania na konsekwencje analizowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie dość, że prowadziłoby do wykreowania przez organ administracji publicznej nieprzewidzianej w aktualnie obowiązującym brzmieniu art. 156 § 2 k.p.a. negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji obarczonej wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ale również arbitralnego ustalenia przez organ jej normatywnej treści.

11 Zatem uznać należy, że organ administracji jest związany dotychczasowym brzmieniem art. 156 § 2 k.p.a.. Minister wskazał również, że w analizowanym wyroku Trybunał Konstytucyjny powiązał też kwestię upływu czasu od dnia wydania decyzji z zaistnieniem skutku w postaci nabycia prawa lub jego ekspektatywy na podstawie decyzji, co wymaga zbadania proporcji między stwierdzonymi naruszeniami prawa, a upływem czasu. Organ podkreślił że brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzji nacjonalizacyjnej, wydanej z rażącym naruszeniem prawa, można przypisać szczególną ochronę jej trwałości o jakiej mowa w cytowanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Wskazał dodatkowo, że w niniejszej sprawie Skarb Państwa i Gmina Miejska K. nabyły prawo własności nieruchomości, działając w sferze administracji publicznej i posługując się przyznanymi im ustawowo imperium poprzez działania władcze i jednostronne. Tymczasem w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się za przyznaniem szczególnej ochrony trwałości decyzji kształtujących sytuację prawną byłych właścicieli nieruchomości gruntowych przejętych mocą dekretu [...].

12 Podsumowując organ wyjaśnił, że z uwagi na charakter wyroku Trybunału Konstytucyjnego w kontekście przedmiotowej sprawy uznać należy, że nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Gospodarki z [...] maja 2002 roku, utrzymaną w mocy decyzją tegoż organu z [...] lipca 2002 roku wskazana w art. 145a § 1 k.p.a. co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy zakończonej powyższą decyzją.

13 Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

14 Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie spraw Minister Rozwoju i Finansów (Minister) decyzją z [...] kwietnia 2017 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

15 Dodatkowo, ustosunkowując się do argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizujących przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. nie skutkowało uzyskaniem przez właściciela odszkodowania. Decyzja przyznająca odszkodowanie wydana została [...] marca 2006 roku, przy czy odszkodowanie to nie obejmowało szkody związanej z utratą nieruchomości gruntowej.

16 Organ podkreślił również, że w zakresie nieodwracalnych skutków prawnych orzeczeń nacjonalizacyjnych, których nieważność stwierdzona została decyzją z [...] lipca 2002 roku, wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 17 lutego 2004 roku (sygn. akt. ), oddalającym skargę Gminy Miejskiej K. na decyzję z [...] lipca 2002 roku.

17 Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Gmina Miejska K. i Skarb Państwa (Skarżący) wnieśli do tutejszego sądu skargi podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania to jest art. 6, art. 7, art. 16 i art. 77 k.p.a. , oraz art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wnieśli o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

18 W uzasadnieniu Skarżący wskazali, ze rozpoznając przedmiotową sprawę organ nie uwzględnił wyroku Trybunału Konstytucyjnego, naruszając tym samym zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., w związku z art. 190 Konstytucji. Powołując stanowisko organów samorządowych oraz sądów administracyjnych podkreślili, że zasada praworządności nie uzasadnia rozwiązania prawnego umożliwiającego stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych korzystających przez kilkadziesiąt lat z domniemania zgodności z prawem. Skarżący wyjaśnili również, że zasadniczym skutkiem orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego jest utrata mocy obowiązującej przepisów niezgodnych z Konstytucją z dniem wejścia w życie orzeczenia Trybunału albo w innym terminie określonym przez niego. Niekiedy jednak Trybunał sam wskazuje na skutki swojego orzeczenia, W wyroku z 12 maja 2015 roku sąd konstytucyjny wskazał na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywateli do Państwa. W ocenie Skarżących, nakaz dokonania wykładni analizowanych przepisów z uwzględnieniem stanowiska Trybunału nie jest skierowany do ustawodawcy (ten ma bowiem obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a.), lecz do podmiotów stosujących prawo i dotyczy właśnie tego okresu stosowania wskazanych przepisów, który poprzedzał będzie działania ustawodawcy podjęte w wykonaniu obowiązku wynikającego z wyroku z 12 maja 2015 roku.

19 Przywołując stanowisko doktryny Skarżący wskazali, że w przypadku, w którym wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczący pominięcia prawodawczego przybiera postać wyroku zakresowego, wznowienie postępowania jest możliwe jeżeli decyzja oparta została na niekonstytucyjnej normie, którą sąd konstytucyjny zrekonstruował w swoim orzeczeniu.

20 Końcowo Skarżący wyjaśnili, że decyzją z [...] marca 2006 roku przyznano [...] Sp. z o.o. odszkodowanie z tytułu szkody powstałej na skutek stwierdzenia nieważności aktów nacjonalizacyjnych, co w świetle aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego jest okolicznością istotną. Skarżący w tym zakresie powołali się na wyrok NSA z 23 stycznia 2014 roku I OSK 1585/12 i wyjaśnili, że z wyroku tego wynika, iż wypłata odszkodowania za przejętą nieruchomość jest nieodwracalnym skutkiem prawnym, stanowiącym podstawę do stwierdzenia, że decyzja wdana została z naruszeniem prawa i uniemożlwiającym stwierdzenie jej nieważności.

21 W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.

22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

23 Skargi są niezasadne i jako takie podlegały oddaleniu.

24 Zaskarżona decyzja wydana została na skutek wniosku o wznowienie postępowania, w którym jako podstawę wskazano art. 145a § 1 k.p.a. oraz powołano się na wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 12 maja 2015 roku, sygn. akt. P 46/13.

25 Jako prawidłowe należy ocenić działanie organu, który po otrzymaniu wniosku Skarżącego, w którym powołano się na przesłankę z art. 145a § 1 k.p.a. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania a następnie przystąpił do badania, czy przesłanka ta rzeczywiście zaistniała czy też nie. W razie ustalenia, że przesłanka ta nie zaistniała, organ zobligowany był do wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., czyli do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej.

26 Ustalenie, że przesłanka wznowieniowa zaistniała, otwierało drogę do prowadzenia postępowania w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., czy też wobec zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. konieczne jest ograniczenie się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie jest możliwe uchylenie decyzji.

27 Podstawą prawną rozstrzygnięcia organu był art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i ustalenie, że przywołany przez Skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie stanowił w realiach tej sprawy podstawy wznowieniowej.

28 Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do rozstrzygnięcia, czy podstawa, powołana przez Skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania rzeczywiście zaistniała czy też nie. Innymi słowy, czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 roku P 46/13 może być uznany za wyrok uzasadniający uznanie, iż zaistniała zmiana normatywna art. 156 § 2 k.p.a., uzasadniająca wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji uwzględniającej treść tego przepisu.

29 Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że powyższa kwestia była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własny pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 listopada 2017 roku, sygn. akt I OSK 1029/17.

30 W wyroku tym wyjaśniono, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 roku, którym orzeczono, iż art. 156 § 2 k.p.a w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie może prowadzić, w ramach postępowania wznowieniowego, do uchylenia decyzji organu administracji, stwierdzającej nieważność innej decyzji administracyjnej. Jest to bowiem wyrok zakresowy o pominięciu prawodawczym, a zatem nie wywołuje skutku, określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, tj. nie powoduje utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego art. 156 § 2 k.p.a.

31 NSA wskazał, że skoro wspomniany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie derogował zaś przepisu art. 156 § 2 k.p.a., to tym samym nie spowodował zmiany normatywnej, a nałożył tylko na ustawodawcę obowiązek uregulowania tej kwestii. Powyższe oznacza, że w dalszym ciągu obowiązuje art. 156 § 2 k.p.a. w brzmieniu poddanym ocenie sądu konstytucyjnego. Formułując obowiązek unormowania kwestii stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, Trybunał Konstytucyjny nałożył na ustawodawcę jedynie obowiązek rozszerzenia unormowania zawartego w art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. NSA podkreślił, że jak z wynika z treści uzasadnienia omawianego wyroku, Trybunał w swoim rozstrzygnięciu ową "czasowość" powiązał z zaistnieniem skutków w postaci nabycia prawa lub ekspektatywy na podstawie decyzji, co jednak wymaga zbadania proporcji między stwierdzonymi naruszeniami prawa, a upływem czasu; nawet, jeżeli te skutki mają być wynikiem decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą prawną. W nawiązaniu do powyższej myśli, Trybunał wskazał na konieczność przeprowadzania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP, ale również z uwzględnieniem wynikających z art. 2 Konstytucji RP zasad pewności prawa oraz zaufania obywatela do państwa.

32 Jak z powyższego wynika, omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczył ochrony ukształtowanych stanów prawnych, na podstawie których obywatel nabył prawo bądź ekspektatywę. Z uwagi zaś na zakres kontroli konstytucyjności, obejmujący pominięcie ustawodawcze, Trybunał nie przesądził o tym, czy właściwym sposobem realizacji tego postulatu jest przewidziany aktualnie w art. 156 § 2 k.p.a. dziesięcioletni termin prekluzyjny, który ogranicza stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obarczonych niektórymi innymi wadami. Trybunał zaznaczył jedynie, że ustawodawca dysponuje swobodą w wyborze instrumentów prawnych, służących realizacji wskazanych wartości konstytucyjnych.

33 W cytowanym wyroku podkreślono również, że w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapadłych w podobnych sprawach Sąd przyjął, że do czasu określenia przez ustawodawcę przesłanki "znacznego upływu czasu", powodującej ograniczenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, nie jest możliwe jej konkretyzowanie przez sądy administracyjne w każdej indywidualnej sprawie poprzez wykładnię art. 156 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 in fine k.p.a. Okoliczność ta w istotnym stopniu ogranicza więc możliwość dokonania przez sądy wykładni zgodnej z Konstytucją, albowiem określenie okresu, którego upływ wyklucza stwierdzenie nieważności musi mieć charakter arbitralny, nie jest zaś możliwe w drodze czynności interpretacyjnych. Sąd zwracał przy tym uwagę, że u podstaw zajętego przez Trybunał Konstytucyjny stanowiska legła ochrona obywateli poszkodowanych aktami wywłaszczeniowymi oraz, że dotyczyło ono wyłącznie decyzji, które były podstawą nabycia prawa utraconego w wyniku aktów normatywnych pozbawiających prawa własności (wywłaszczenie, przejęcie z mocy prawa na własność Państwa), a zatem wyrok ten nie powinien mieć zastosowania do Skarbu Państwa, czy gminy, którzy nabyli prawa w następstwie wywłaszczenia lub komunalizacji (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 1 marca 2016 roku, sygn. akt I OSK 2566/15 i I OSK 2632/15; 8 marca 2016 roku, sygn. akt I 2631/15; 30 marca 2016 roku, sygn. akt I 2486/15; 14 grudnia 2016 roku, sygn. akt I OSK 2623/15; 10 maja 2017 roku, sygn. akt I OSK 1572/16).

34 Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że również z przywołanych przez Skarżących poglądów doktryny wynika, iż możliwość wznowienia postępowania administracyjnego w związku z zakresowym wyrokiem sądu konstytucyjnego stwierdzającym niekonstytucyjność pominięcia ustawowego ograniczona jest do przypadków, w których Trybunał zrekonstruował określoną normę w sentencji swojego orzeczenia. Sytuacja taka nie zaistniała w niniejszej sprawie. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 maja 2015 roku ograniczył się do wskazania, w jakim zakresie art. 156 § 2 k.p.a. uznać należy za niezgodny z Konstytucją. Co więcej, Trybunał wprost wskazał, jak to już wcześniej podnoszono, że nie przesądza, jaki okres czasu uznać należy za sanujący wady określonej decyzji, a co za tym idzie, po upływie jakiego okresu nie będzie możliwe stwierdzenie jej nieważności.

35 Sąd nie podziela stanowiska Skarżących, że uwagi Trybunału Konstytucyjnego dotyczące ochrony praw nabytych czy też okresu funkcjonowania decyzji w obrocie prawnym, kierowane są do organów stosujących prawo w okresie poprzedzającym dokonanie przez ustawodawcę odpowiedniej zmiany art. 156 § 2 k.p.a. W ocenie sądu, podane przez Trybunał Konstytucyjny w punkcie 10.1 uzasadniania wyroku wskazówki, których łączne zaistnienie pozwala na odmowę stwierdzenia nieważności decyzji (funkcjonowanie decyzji w obrocie przez kilkadziesiąt lat, czyli domniemanie jej zgodności z prawem przez kilkadziesiąt laty, nabycie przez stronę prawa lub ekspektatywy oraz niedookreślony charakter przesłanki nieważności decyzji, której wykładnia ukształtowała się w orzecznictwie na długo po wydaniu decyzji) stanowią wskazówkę dla ustawodawcy ale nie dla organów administracji. Sąd podkreśla w tym miejscu, że w kolejnych punktach uzasadnienia sąd konstytucyjny wskazał wprost, że jego rozstrzygnięcie w zakresie opisanym w sentencji ma charakter zakresowy o pominięciu prawodawczym. Wyrok taki, jak wskazał Sąd konstytucyjny, nie powoduje zmiany normatywnej, w szczególności nie oznacza derogacji tego przepisu (punkt 10.6 uzasadnienia). W punkcie 10.7 uzasadnienia Sąd konstytucyjny wskazał, że nie przesądza o tym, czy właściwym sposobem realizacji tego postulatu jest przewidziany aktualnie w art. 156 § 2 k.p.a. dziesięcioletni termin prekluzyjny, ustawodawca dysponuje bowiem swobodą w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji wskazanych przez Trybunał wartości konstytucyjnych.

36 Przyjęcie argumentacji podniesionej w skardze oznaczałoby zatem, że Trybunał Konstytucyjny z jednej strony wskazał, iż przepis art. 156 § 2 k.p.a. w dotychczasowym brzmieniu pozostaje w systemie prawnym jako obowiązujący, a z drugiej strony upoważnił organy administracji do pomijania tego przepisu w szczególnych okolicznościach. Według sądu rozpoznającego sprawę, takie rozwiązanie stałoby w sprzeczności z podstawowymi zasadami porządku prawnego państwa, wynikającymi z przywołanych przez Skarżącego przepisów Konstytucji.

37 Skarżący podnosili również, że ani w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, ani w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez Ministra Gospodarki nie badano, czy na skutek decyzji nacjonalizacyjnej wypłacone zostało odszkodowanie. Skarżący w wypłacie odszkodowania upatrywali zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych, które uzasadniałyby odmowę stwierdzenia nieważności decyzji.

38 Odnosząc się do tego argumentu wskazać należy, że w sytuacji, w której nie zaistniała przesłanka pozwalająca na wznowienie postępowania, organ nie miał możliwości merytorycznego badania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Nie można zatem stawiać Ministrowi zarzutu, że w sytuacji, w której stwierdził, że nie zaistniała przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, nie odnosił się do kwestii nieodwracalnych skutków prawnych wywołanych przez decyzję, której nieważność stwierdzono decyzją objętą wnioskiem o wznowienie.

39 Następnie przypomnieć należy, że decyzja Ministra Gospodarki z [...] lipca 2002 roku była przedmiotem kontroli sądowej zakończonej wyrokiem tutejszego sądu z 17 lutego 2004 roku, sygn. akt. IV SA 3165/02. Oddalając skargę wniesioną na tę decyzję WSA uznał m.in., że w sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Zatem argumentację zawartą w skardze uznać należy za próbę polemiki z uzasadnieniem prawomocnego wyroku sądu administracyjnego.

40 Z uwagi na powyższe, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.