Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., I SA/Wa 641/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., I SA/Wa 641/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) WSA Marta Kołtun - Kulik Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. K. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10.03.2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 788/15 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części.

Uzasadnienie

2 M. K. pismem z dnia 22 marca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Sądu z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 788/15.

3 Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 16 lutego 1949 r. złożonego przez N. S. i M. D. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W., przy ul. [...], oznaczonego nr hip. [...], w zakresie działek obecnie oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...] w obrębie [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku) oraz stwierdził, że Prezydent W. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). W pozostałej części Sąd skargę oddalił.

4 Skarżąca w skardze wniosła o wymierzenie organowi grzywny oraz o przyznanie od Prezydenta na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów.

5 W uzasadnieniu skargi wskazała, że prawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 788/15, Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku

6 z dnia 16 lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, w zakresie działek obecnie oznaczonych w ewidencji numerami [...] i [...] w obrębie [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Pomimo upływu wyznaczonego terminu organ nie rozpoznał wniosku i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.

7 Skarżąca wskazała, że po wniesieniu w dniu 4 listopada 2015 r. skargi do Sądu na bezczynność organu Prezydent wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], którą odmówił następcom prawnym wnioskodawczyń ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części gruntu stanowiącego obecnie działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], [...] z obrębu [...] oraz orzekł, że w drodze odrębnej decyzji rozpozna wniosek dekretowy do gruntu stanowiącego obecnie działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...]. Zdaniem skarżącej, wydając przedmiotową decyzję organ poczynił ustalenia faktyczne i prawne, które pozwalały na równoczesne rozpoznanie wniosku do całej nieruchomości, w tym działek nr [...] i [...].

8 Zdziwienie skarżącej budzi fakt wszczęcia przez organ postępowania zmierzającego do podziału działki nr [...], w celu "wydzielenia gruntu (grunt d. nieruchomości ozn. Nr hip. [...]) zajętego przez tunel wentylacyjny oraz czerpnio wyrzutnię, stanowiących infrastrukturę [...]".

9 Skarżąca podkreśliła, że sama obecność na działce budowli w postaci czerpnio - wyrzutni w sytuacji, w której zgodnie z miejscowym planem może być ona wbudowana w zabudowę na działce, a plan ten nie przewiduje przeznaczenie gruntu na cele publiczne - nie stanowi przesłanki odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego części działki zajętej pod tą budowlę. W świetle powyższego prowadzone przez organ postępowanie zmierzającego do podziału działki jest, w jej ocenie, niecelowe i zmierza wyłączenie do przedłużenia postępowania.

10 W związku z brakiem działań ze strony Prezydenta W. pismami

11 z 28 lipca 2016 r. oraz z 12 września 2016 r. skarżąca wezwała organ do wykonania prawomocnego wyroku Sądu. Zaznaczyła, że do dnia sporządzenia skargi organ nie wydał rozstrzygnięcia kończącego sprawę.

12 Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie bądź umorzenie postępowania wszczętego wniesioną skargą. Organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie podziału zostało wszczęte pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt podziału części nieruchomości położonej w W., w [...], przy ul. [...], oznaczonej jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...], na działki nr [...] o pow. [...] ha oraz nr [...]

13 o pow. [...] ha. Zaznaczył, że decyzja ta nie jest ostateczna. Odnosząc się do okoliczności nie wydania decyzji w odniesieniu do działki nr [...] organ poinformował, że opóźnienie w sprawie spowodowane jest bardzo dużą ilością prowadzonych postępowań oraz trwającą od 8 lipca 2016 r. reorganizacją komórki prowadzącej sprawę, to jest Wydziału [...].

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

15 Skarga jest uzasadniona, co skutkuje wymierzeniem organowi grzywny.

16 Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

17 Z powołanego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 P.p.s.a.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.

18 W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.

19 Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 788/15 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 16 lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W., przy ul. [...], oznaczonego nr hip. [...], w zakresie działek obecnie oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...] w obrębie [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że Prezydent W. dopuścił się bezczynności, która miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

20 Bezsporne jest, że odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy został doręczony Prezydentowi W. w dniu 22 czerwca 2016 r., co wynika z akt sądowych sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 788/15 (data stempla wpływu akt do organu). Oznacza to, że termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął w dniu 22 sierpnia 2016 r.

21 Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, jak również wezwania przez skarżącą organu do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie rozpoznał wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do całości ww. nieruchomości [...].

22 Zostały zatem spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie do art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

23 Biorąc pod uwagę przekroczenie wyznaczonego wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. terminu na załatwienie sprawy Sąd uznał, że grzywna w wysokości 1.500 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie wyroku i że spełni ona funkcję represyjno-dyscyplinującą.

24 Rozpoznając sprawę, stosownie do treści art. 154 § 2 P.p.s.a., Sąd ocenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z dnia 10 marca 2016 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po wydanym wyroku Prezydent W. podejmował działania mające na celu rozpoznanie wniosku i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.

25 W dniu 3 sierpnia 2016 r. skarżąca nadesłała akt poświadczenia dziedziczenia po zmarłym A. M. będącym stroną decyzji Prezydent W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. W dniu 12 lipca 2016 r. Miasto zawarło ze skarżącą umowę dzierżawy przedmiotowego gruntu oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]. Pismem z dnia 22 sierpnia 2016 r. Prezydent zwrócił się do Delegatury Gospodarki Nieruchomościami w [...] z zapytaniem o termin wydania decyzji zatwierdzającej podział geodezyjny działki ew. nr [...]. W odpowiedzi Biuro Gospodarki poinformowało, że została zlecona do wykonania mapa z projektem podziału ww. działki. Termin wykonania zastał określony na dzień 21 października 2016 r., a zakończenie procedury podziału określono na koniec listopada 2016 r.

26 Pismem z dnia 22 listopada 2016 r. organ zwrócił się do Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa w [...] o wskazanie terminu wydania decyzji zatwierdzającej ww. podział geodezyjny. Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. Biuro poinformowało, że postępowanie w sprawie podziału działki nr [...] obręb [...] jest w końcowym etapie wykonywania mapy z projektem podziału przez firmę. Przy piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. Biuro przekazało opracowanie geodezyjne dotyczące ww. działki do Biura [...] celem jego zaopiniowania i dostarczenia opinii do dnia 26 stycznia 2017 r. W dniu 26 stycznia do Prezydenta W. wpłynęła pozytywna opinia Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa dotycząca podziału przedmiotowego gruntu. W dniu 4 kwietnia 2017r. organ skierował do Biura Geodezji i Katastru monit w przedmiotowej sprawie.

27 W dniu [...] kwietnia 2017 r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt podziału części przedmiotowej nieruchomości położonej w W., w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] o powierzchni [...] ha z obrębu [...] i dokonał podziału na działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha.

28 W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe działania podjęte przez organ po wydanym wyroku, nie ma uzasadnionych podstaw by zwłokę w załatwieniu sprawy kwalifikować jako przejaw rażącego naruszania prawa, będącego wynikiem przede wszystkim lekceważącego stosunku do obowiązujących organ norm postępowania, czy też stron, które postępowanie to zainicjowały, bądź Sądu. Z tego względu, Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z dnia 10 marca 2016 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, Sądowi z urzędu znana jest okoliczność znacznej ilości tego typu spraw zawisłych przed organem oraz ich stopień skomplikowania spowodowany przede wszystkim historycznym charakterem.

29 Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny

30 w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 zd. 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

31 Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej, gdyż w ocenie Sądu, wymierzona grzywna stanowi wystarczającą dolegliwość dla organu, mobilizującą go do wydania orzeczenia. Podnieść należy, że suma pieniężna powinna być przyznawana w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. W tej części Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).