Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r., I SA/Wa 53/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r., I SA/Wa 53/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: - Sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.B. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. Decyzją tą Minister utrzymał w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1991 r., nr [...], stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] ark. [...], nr działki [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część tej decyzji.

3 W związku z przedmiotową skargą Gmina [...] wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...] stwierdzająca, że działki nr [...] i [...], wchodzące w skład byłego majątku [...] R. W., nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, utraciła przymiot ostateczności, gdyż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1990/14 Sąd uchylił postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania Gminy [...] od wyżej wymienionej decyzji Wojewody [...]. Decyzja Wojewody stała się podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

4 W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że wydana w sprawie decyzja komunalizacyjna z dnia [...] stycznia 1991 r. skutkowała tym, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] przekształcił użytkowanie wieczyste w prawo własności co do działki nr [...] i [...] na rzecz J. Z., J. Z. i L. S. Następnie aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2013 r. Rep. [...] numer [...] zniesiono współwłasność wskazanych działek. Obecnie ich właścicielami są J. Z. oraz L. S. Skutkiem decyzji komunalizacyjnej było zatem przeniesienie prawa własności przedmiotowych działek, w tym działki [...], z Gminy [...] na rzecz wyżej wymienionych osób fizycznych. Zatem decyzja komunalizacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

6 Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Strona zgłaszająca tego rodzaju wniosek powinna przy tym wykazać prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wykonania aktu o wstrzymanie którego wnosi. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dokonuje bowiem oceny zasadności skargi.

7 W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)).

8 W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w powołanym przepisie, zatem wniosek strony nie może zostać uwzględniony.

9 Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.