Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2022 r., I SA/Wa 443/22

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2022 r., I SA/Wa 443/22

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lenart, asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant referent Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 21 grudnia 2021 r. nr KO-1231/4103/668/21 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy S. z 28 października 2021 r. nr GOPS.5211.6.2.21; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku na rzecz skarżącej Z. Z. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku (dalej jako "Kolegium/organ"), po rozpatrzeniu odwołania Z. Z. (dalej jako "Skarżąca"), decyzją z 21 grudnia 2021 r., nr KO-1231/4103/668/21, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. (dalej również jako "organ I instancji") z [...] października 2021 r., nr [...] odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

3 Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie sprawy.

4 Pismem z 28 września 2021 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z zatrudnienia w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawną matką – J. S., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

5 Decyzją z [...] października 2021 r., nr [...] , organ I instancji odmówił Skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką. Jako podstawę prawną decyzji odmownej organ I instancji powołał w uzasadnieniu swojej decyzji art. 17 ust. 1b ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej jako "u.ś.r."), wskazując że niepełnosprawność J. S. istnieje od 1 grudnia 2019 r. Organ I instancji stwierdził, że znany jest mu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, jednakże w ocenie organu nie ma on wpływu na sposób załatwienia niniejszej sprawy.

6 Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniosła Skarżąca wskazując w szczególności, że organ I instancji błędnie zinterpretował obowiązujące przepisy prawa, niewłaściwie interpretuje także wydane przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenie. Zdaniem Skarżącej, brak jest podstaw prawnych do dokonywania przez organ wykładni przepisów o świadczeniach rodzinnych prowadzącej do sytuacji, w której pomimo uznania niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b u.ś.r., przepis ten nadal w niezmieniony kształcie, stanowi materialnoprawną podstawę wydawanych rozstrzygnięć.

7 Kolegium decyzją z 21 grudnia 2021 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, odmawiającą przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium skorygowało pogląd organu I instancji w zakresie znaczenia momentu powstania niepełnosprawności u J. S., o którym mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r. - jako nie mający znaczenia dla przyznania przedmiotowego świadczenia. Kolegium uznało jednak, że należy utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, z przyczyn innych niż wskazane w jej uzasadnieniu. Kolegium podniosło zatem, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby rozmiar i zakres opieki sprawowanej przez Skarżącą nad matką wymuszał konieczność rezygnacji z zatrudnienia (w wymiarze 4/8 etatu). Matka Skarżącej nie jest bowiem osobą obłożnie chorą i stale leżącą. Jak wynika z zeznań Skarżącej uzyskanych w toku postępowania odwoławczego matka Skarżącej przemieszcza się samodzielnie po mieszkaniu, samodzielnie korzysta z toalety, posiłki również spożywa samodzielnie. Pomoc Skarżącej zasadniczo więc sprowadza się do wykonywania zwykłych codziennych czynności, takich, jakie wykonuje się zazwyczaj w każdym gospodarstwie domowym, także w tych rodzinach, gdzie wszyscy ich członkowie rodzin pracują. W ocenie Kolegium nie można zatem przyjąć, że wykonywane względem matki czynności wypełniają Skarżącej cały dzień w stopniu uniemożliwiającym wykonywanie pracy, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Takie czynności jak sprzątanie, pranie, przygotowywanie posiłków czy wykonywanie innych czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego nie mogą być uznane za czynności wymagające pełnej dyspozycyjności Skarżącej. Również zapewnienie wizyt lekarskich nie wymaga od Skarżącej zaprzestania aktywności zawodowej, skoro na wizyty u lekarza psychiatry (do tej pory odbyły się trzykrotnie) matkę zawoziła siostra Skarżącej swoim samochodem, zaś obecnie są tylko teleporady, podczas których z lekarzem rozmawia również siostra Skarżącej. Kolegium podniosło, że Skarżąca nie wykonuje przy matce czynności pielęgnacyjnych, ściśle związanych z jej osobą, wymagających ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, gdyż matka nie jest osobą leżącą, nie wymaga karmienia, leczenia odleżyn, ran. Nie potrzebuje pomocy w załatwianiu potrzeb fizjologicznych oraz nie używa pampersów, czy pieluchomajtek, a Skarżąca opróżnia jedynie toaletę. Co równie istotne, zdaniem Kolegium, wykonywanie powyższych czynności nie wyłączało Skarżącej z wykonywania pracy zawodowej także w czasie, gdy opiekę nad matką Skarżącej sprawowała córka Skarżącej i pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z opieką nad babcią. Dodatkowo w okolicznościach niniejszej sprawy nie można pominąć również faktu, iż matka Skarżącej otrzymuje pomoc, wsparcie oraz opiekę też ze strony swoich synów i drugiej córki, a także synowej i wnuków. Skarżąca zeznała bowiem, że jej bracia i siostra oraz bratowa i wnuki przyjeżdżają do jej matki, opiekują się nią, towarzyszą jej.

8 W ocenie Kolegium, okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że w niniejszym przypadku brak jest bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez Skarżącą z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką z uwagi na to, iż zakres koniecznej opieki jest do pogodzenia z równoczesnym wykonywaniem pracy choćby w niepełnym wymiarze czasowym, tym bardziej, że przy realizacji opieki nad matką Skarżącą nie jest zdana wyłącznie na siebie, a wręcz przeciwnie pomoc w jej sprawowaniu okazują (lub potencjalnie mogą okazywać) także inni członkowie rodziny (rodzeństwo odwołującej, bratowa czy też wnuki jej matki).

9 Skargę na decyzję Kolegium wniosła Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego A. M., wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono natomiast naruszenie:

10 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 17 § 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż Skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, ponieważ brak jest bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez odwołującą z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką z uwagi na to, iż zakres koniecznej opieki jest do pogodzenia z równoczesnym wykonywaniem pracy choćby w niepełnym wymiarze czasowym, podczas gdy stan zdrowia J. S. wymaga stałej opieki drugiej osoby z uwagi na głębokie zaburzenia (otępienie) ze znacznymi zaburzeniami funkcjonowania, na które cierpi i z tej przyczyny nie może ona przebywać w domu sama, gdyż może dopuścić się sytuacji zagrażającej jej zdrowiu i życiu, co powoduje, że powinna być pod stałym nadzorem osób drugich, a zatem rezygnacja przez Skarżącą z zatrudnienia celem sprawowania stałej opieki nad matką była konieczna, uzasadniona i pozostawała w bezpośrednim związku przyczynowym - z uwagi na pogarszający się stan zdrowia matki Skarżącej;

11 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż stan zdrowia matki J. S. nie uzasadnia rezygnacji z pracy przez Skarżącą w wymiarze 4/8 etatu, bowiem matka nie jest osobą obłożnie chorą i stale leżącą, a samodzielnie przemieszcza się po mieszkaniu, samodzielnie korzysta z toalety i samodzielnie spożywa posiłki, nadto nie potrzebuje pomocy w załatwianiu potrzeb fizjologicznych, nie używa pampersów, ani pieluchomajtek, a także otrzymuje pomoc, wsparcie i opiekę ze strony swoich synów i drugiej córki, synowej oraz wnuków, co w konsekwencji doprowadziło organ II instancji do błędnego wniosku, iż rozmiar i zakres opieki sprawowanej przez Skarżącą nad matką nie wymuszał konieczności rezygnacji przez odwołującą z zatrudnienia, podczas gdy matka nie wymaga stałej opieki z uwagi na problemy zdrowotne fizyczne, lecz psychiczne, bowiem to z ich powodów objęta jest leczeniem psychiatrycznym (o którym organ II instancji nie wspomniał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) i lekarz psychiatra, pod opieką którego pozostaje stwierdził, iż konieczna jest stała opieka drugiej osoby, jednocześnie sam fakt odwiedzin towarzyskich przez pozostałe dzieci oraz wnuki J. S. (raz w tygodniu na 1 godz.) czy sporadyczne zawożenie jej do lekarza nie świadczy o stałej pomocy w opiece nad chorą, którą na co dzień świadczy Skarżącą;

12 3) art. 84 k.p.a. poprzez brak powołania w przedmiotowej sprawie biegłego lekarza psychiatry, który wskazałby czy stwierdzone u J. S. głębokie zaburzenia (otępienie) ze znacznymi zaburzeniami funkcjonowania wymagają stałej, ciągłej opieki drugiej osoby uniemożliwiającej tej osobie podjęcie zatrudnienia choćby na część etatu, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania przez organ istoty sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym;

13 4) art. 107 § 3 k.p.c. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia przez organ II instancji z uwagi na brak odniesienia się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności całkowitego pominięcia leczenia psychiatrycznego J. S., a jedynie skupienie się na jej sprawności fizycznej, co miałoby uzasadniać brak konieczności stałej opieki Skarżącej nad matką, a w konsekwencji rezygnacji przez nią z pracy z tej przyczyny, podczas gdy przytoczona argumentacja organu II instancji w żaden sposób nie przekonuje do zasadności rozstrzygnięcia decyzji organu i wskazuje na brak merytorycznego rozpoznania sprawy w sposób wyczerpujący oraz całościowy z uwagi na pominięcie kwestii leczenia psychiatrycznego oraz brak uprzedniego sięgnięcia po wiadomości specjalne (których organ nie posiada) poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychiatry, który wskazałby czy istnieje konieczność stałej i ciągłej opieki nad J. S..

14 W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

16 skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie z przyczyn w niej bezpośrednio wskazanych.

17 Sąd przede wszystkim zwraca uwagę, na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określoną w art. 15 k.p.a., zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Dla przyjęcia, że zasada dwuinstancyjności została przez organy zrealizowana konieczne jest aby rozstrzygnięcia organów w każdej instancji administracyjnej poprzedzone zostały przeprowadzeniem przez każdy z nich, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których jest prowadzone. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć także wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Wynika to z art. 138 k.p.a., przyznającemu organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, iż realizując konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania przepis art. 138 k.p.a. ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym – co do zasady jako postępowanie merytoryczne. Administracyjne postępowanie odwoławcze – w przeciwieństwie do postępowania przed sądem administracyjnym – ma bowiem charakter apelacyjny, a nie kasacyjny. Odwołanie uruchamiające administracyjny tok instancji nie ma jedynie charakteru zaskarżenia, ale jest wnioskiem o działanie merytoryczne. Zwrot z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ pierwszej instancji (zob. J. Zimmerman, glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95 - OSP 1997, z 4, poz. 83).

18 Warunkiem zatem zachowania tożsamości sprawy rozpatrywanej w obu instancjach jest rozstrzygnięcie sprawy przez organy obu instancji na podstawie tych samych przepisów prawa materialnego, bez zmiany kryteriów (przesłanek) merytorycznej oceny sprawy administracyjnej. Jakakolwiek zmiana w powyższym aspekcie stanowi natomiast naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 k.p.a.

19 W realiach niniejszej sprawy, organ I instancji odmówił przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką J. S., ponieważ jego zdaniem, na przeszkodzie pozytywnemu załatwieniu wniosku Skarżącej w tym zakresie stoi okoliczność momentu powstania niepełnosprawności u J. S., tj. wiek 90 lat, co stanowiło dla organu I instancji sprzeczność z treścią art. 17 ust. 1b u.ś.r. Powyższy przepis stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

20 Abstrahując od kwestii prawidłowości takiego stanowisko organu I instancji, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, przyjmując że wskazana norma prawna nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie jako przyczyna odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (z uwagi na wyrok Trybunał Konstytucyjny z 21 października 2015 r., sygn. akt K 38/13), Kolegium przyjęło jednak zgoła odmienną niż organ I instancji optykę oceny tej sprawy.

21 Zdaniem Kolegium, należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję z [...] października 2021 r. z zupełnie innych powodów, niż wskazane przez organ I instancji. Kolegium przyjęło bowiem za celowe odmówienie przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że Skarżąca nie spełniła warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ nie sprawuje ona opieki nad matką w sposób, który uniemożliwia zatrudnienie lub podejmowanie innej pracy zarobkowej, jak też sprawowana przez Skarżącą opieka nie wymaga rezygnacji z takiej pracy lub zatrudnienia, a więc określonych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Zauważanie wymaga w tym miejscu, że w uzasadnieniu decyzji z [...] października 2021 r., powyższe zagadnienie nie stanowiło przedmiotu jakiejkolwiek analizy organu I instancji, a tym bardziej podstawy wydania decyzji odmownej.

22 Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, do istoty zasady dwuinstancyjności postępowania należy nakaz dwukrotnego rozpatrywania sprawy rozumiany jako konieczność dwukrotnego rozważenia materiału dowodowego, najpierw przez organ I instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Zasadą jest zatem skoncentrowanie postępowania dowodowego w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego. Organ II instancji jest uprawniony wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego – stwierdzenie przez organ odwoławczy konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 (vide: Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2022, oraz wskazane w nim orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego).

23 W niniejszej sprawie Kolegium widząc znaczny deficyt ustaleń w sferze faktycznej oraz całkowicie błędną podstawę prawną decyzji odmownej organu I instancji (art. 17 ust. 1b u.ś.r.) postanowiło niejako "wyręczyć" organ I instancji i korzystając z instytucji postępowania uzupełniającego z art. 136 k.p.a., zdecydowało się zmodyfikować zarówno podstawę faktyczną jak i prawną odmowy przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Należy jednak powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że: "Istota postępowania uzupełniającego - a więc: dodatkowego, dopełniającego, wspomagającego - warunkuje to, że nie można w nim decydować o zmianach kryteriów merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Próba zaś dokonania ww. zmian w przedmiotowym postępowaniu stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 k.p.a." (vide: NSA z dnia 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2199/21, LEX nr 3308176).

24 Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekający doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja Kolegium, jak i decyzja organu I instancji z [...] października 2021 r., naruszają przepisy obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

25 Przede wszystkim organ I instancji nie dokonał właściwych ustaleń faktycznych w sprawie. Wszak nie ustalił czy Skarżąca nie podejmuje zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad matką oraz jaki jest tak naprawdę charakter opieki świadczonej względem matki przez Skarżącą. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji powyższa okoliczność w żaden sposób nie wynika. Powyższe świadczy o tym, że organ I instancji całkowicie arbitralnie i dowolnie ustalił stan faktyczny – nie wyjaśnił bowiem okoliczności istotnych w sprawie, co zdaniem Sądu, potwierdza naruszenie tym samym dyspozycji art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

26 Powyższe uniemożliwiało Kolegium w takiej sytuacji utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Tym bardziej, że Kolegium przeprowadziło postępowanie dowodowe w znacznej części (niejako za organ I instancji), wbrew zasadom określonym zarówno w art. 136 k.p.a., jak i w art. 138 § 2 k.p.a., dochodząc na tej podstawie do zupełnie odmiennych wniosków co do przyczyny odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego niż organ I instancji, który w tym zakresie wskazał na art. 17 ust. 1b u.ś.r. Natomiast użyty w art. 138 § 2 k.p.a. zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest równoznaczny z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2846/12, LEX nr 1575600).

27 Wobec powyższego uzasadniony staje się wniosek, że w niniejszej sprawie Kolegium naruszyło wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a w konsekwencji także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poprzez zanegowanie charakteru sprawowanej przez Skarżącą opieki nad matką jako uprawniającą do uzyskania wnioskowanego świadczenia, w sytuacji gdy nie było to w ogóle przedmiotem rozważań organu I instancji, a tym bardziej podstawą wydania decyzji odmownej, Kolegium w istocie pozbawiło Skarżącą prawa do merytorycznej oceny jej sprawy przez dwie instancje administracyjne – co de facto pozbawiło Skarżącą jednej instancji administracji. Dopiero w skardze do sądu administracyjnego Skarżąca miała możliwość ustosunkować się do argumentów zawartych w uzasadnieniu decyzji Kolegium, dotyczących charakteru sprawowanej opieki.

28 Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I Instancji zobowiązany będzie do uwzględnienia poglądu prawnego wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, dokona ponownej oceny, czy w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r.

29 Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od Kolegium na rzecz Skarżącej kwotę 497 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).