Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r., I SA/Wa 418/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r., I SA/Wa 418/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Monika Sawa sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Skarbu Państwa reprezentowanego przez [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju na rzecz skarżącego Skarbu Państwa – reprezentowanego przez Prezydenta [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r.

3 nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., stwierdzającej nabycie z mocy prawa dniem 1 stycznia 1999 r., przez Województwo [...], prawa własności nieruchomości o pow. [...] m2, zajętej pod część drogi publicznej wojewódzkiej nr [...] - ul. [...] w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr: [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...] i [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...], opisanych w zbiorze dokumentów [...] Hip. Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy:

4 Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy

5 z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją nr [...]

6 z dnia [...] grudnia 2012 r. stwierdził nabycie przez Województwo [...] prawa własności nieruchomości o pow. [...] m2, zajętej pod część drogi publicznej wojewódzkiej nr [...] - ul. [...] w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr: [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...] i [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...], opisanych w zbiorze dokumentów [...] Nr [...].

7 Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Prezydent [...], wystąpił

8 z wnioskiem o stwierdzenie nieważności i wstrzymanie wykonania ww. decyzji

9 z dnia [...] grudnia 2012 r. podnosząc, iż w sprawie zaistniała przesłanka wynikająca

10 z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tj. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem z wypisu z rejestru gruntów dla dz. ew. [...] z obrębu [...]

11 z dnia [...] września 2008 r. oraz dla dz. ew. [...] z obrębu [...]z dnia [...] września 2008 r. wynika, że jako właściciela w 3/5 części nieruchomości wpisano "właściciel nieustalony", a zatem w ocenie wnioskodawcy organ wojewódzki nie zawiadomił wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania. Rozpatrując wniosek organ podkreślił, że celem postępowania

12 w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 Kpa.

13 Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku

14 z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 739/09 ocena organu administracji, orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 Kpa. W tym więc postępowaniu organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie, mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Prowadząc postępowanie w trybie art. 73 ww. ustawy organ obowiązany jest ustalić stan prawny i faktyczny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., a następnie wykazać spełnienie bądź niespełnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie.

15 W przedmiotowej sprawie Prezydent [...] wskazał, że w jego ocenie decyzja Wojewody [...] [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ wojewódzki zaniechał obowiązkowi zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w prowadzonym postępowaniu.

16 Zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

17 Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie w/w art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki:

18 nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

19 nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

20 nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

21 Przesłanki określone w art. 73 ust. 1 w/w ustawy muszą być spełnione łącznie,

22 a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości na podstawie tego przepisu.

23 Z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] września 2008 r. wynika, że działka nr [...] i [...] stanowi nieruchomość objętą [...] Nr [...].

24 Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego w [...],[...] Wydziału Ksiąg Wieczystych [...] z dnia [...] maja 2009 r. o prowadzeniu zbiorów dokumentów Zd. [...] (obecnie [...]) dla nieruchomości oznaczonej nr [...] i nr [...] oraz załączonymi do akt sprawy wypisami z rejestru gruntów z dnia [...] kwietnia 2009 r. sporządzonymi przez Prezydenta Miasta [...], dla wymienionych na wstępie decyzji działek, nieruchomość zajęta pod część ulicy [...] w [...] stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku współwłasność osób fizycznych.

25 Wojewoda [...] ustalił właścicieli przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. na podstawie wypisów z rejestru gruntów, gdzie jako właścicieli wpisano: Z. S. w udziale 1/5 części, właściciel nieustalony w udziale

26 3/5 części, H. M. w udziale 1/15 części, P.M. w udziale 1/15 części, P.W. w udziale 1/15 części.

27 Zgodnie z orzecznictwem sądowym dla spełnienia przesłanek z art. 73 ww. ustawy wystarczy tylko wykazanie, że Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego nie służy prawo własności do przedmiotowego gruntu - zatem nie obowiązku ustalania, czyją własnością mogła być dana nieruchomość, natomiast ustalanie, komu przysługiwał tytuł prawny do nieruchomości, nie jest objęte treścią tego przepisu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

28 z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 139/17).

29 Zatem w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności ani Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego.

30 Zdaniem Ministra nie można również zarzucić Wojewodzie [...] rażącego naruszenia prawa przy wyjaśnianiu pozostałych przesłanek wynikających

31 z art. 73 ust. 1 ustawy z dni 13 października 1998 r.

32 Drugą przesłanką z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r.

33 jest zajętość nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r.

34 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

35 (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami

36 i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Ponadto,

37 art. 4 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy (również w brzmieniu obowiązującym

38 w dniu 31 grudnia 1998 r.) wskazuje, iż pojęcie drogi utożsamiane z pojęciem pasa drogowego, to także "wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami

39 i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu". Z kolei ulica oznaczała drogę na terenach zabudowy miast

40 i wsi, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych komunikacji miejskiej, wydzielonymi liniami rozgraniczającymi, która jest przeznaczona do obsługi bezpośredniego otoczenia oraz umieszczenia urządzeń technicznych na związanych z ruchem pojazdów lub pieszych (art. 4 pkt 2 w/w ustawy o drogach publicznych).

41 Zgodnie z Uchwałą Nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 roku w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 roku Nr 3, poz. 16 ze zm.) droga nr [...], w ciągu której leży ul. [...] w [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. drogę krajową.

42 Na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracją publiczną Rada Ministrów ustaliła w drodze rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1998 r. (Dz. U. Nr 160, poz. 1071) wykazy dróg krajowych i wojewódzkich. Załącznik Nr 2 do ww. rozporządzenia ustalający wykaz dróg wojewódzkich obejmował w dniu 1 stycznia 1999 roku drogę nr [...] o wyżej opisanym przebiegu.

43 Na fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej pod drogę publiczną - ulicę [...] w [...] wskazuje wyrys z ewidencji gruntów, mapa sytuacyjna

44 z października 1988 r., sporządzona przez geodetę uprawnionego W. T. oraz wnioski właścicieli nieruchomości.

45 Ostatnią przesłanką do stwierdzenia własności nieruchomość na podstawie

46 art. 73 w/w ustawy jest to, aby pozostawała ona we władaniu Skarbu Państwa,

47 bądź jednostek samorządu terytorialnego.

48 Pojęcia "władania" nieruchomością - w rozumieniu art. 73 cytowanej wyżej ustawy z dnia 13 października 1998 r. - nie należy utożsamiać z instytucją "posiadania" uregulowaną w kodeksie cywilnym. Pojęcie władania winno być w tym wypadku rozumiane jako pozostawanie danego gruntu w faktycznym władztwie publicznoprawnym. Z tego powodu dokonywane na drodze czynności przez Skarb Państwa, czy jednostkę samorządową nie musiały uzyskiwać wcześniejszej akceptacji właściciela gruntu, który nawet nie musiał o tych czynnościach być powiadamiany. Działania takie mogły nawet mieć miejsce wbrew woli właściciela.

49 W myśl art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

50 (Dz. U. z 2013r. poz. 260) do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą. Czynności te świadczą o wykonywaniu władztwa publicznoprawnego. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy.

51 W aktach sprawy znajduje się metryka ulicy [...] (data sporządzenia

52 [...] sierpnia 1998 r.), z której wynika, że ulica ta jest częściowo oświetlona, posiada: rowy odwadniające, przejścia dla pieszych, wyjazdy z posesji i ulic lokalnych, uzbrojona jest w wodociąg i przewody telekomunikacyjne, protokół przekazania - przyjęcia do eksploatacji ul. [...] z dnia [...] października 1986 r, karta przeglądowa

53 ul. [...] na odcinku ul. [...] - przejazd [...].

54 Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594), również w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 1998 r., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, a także wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i utylizacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną (a od 1 stycznia 1999 r. również w gaz), należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że wykonując te zadania jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością. Wszelkie czynności związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją posadowionej w pasie ulicy sieci i urządzeń elektrycznych musiały być zlecane przez Gminę lub z nią konsultowane. Z powyższego wynika, że czynności zarządcze w stosunku do ulicy wykonywane były przez podmiot publicznoprawny zarówno przed dniem 31 grudnia 1998 r. jak i po tej dacie.

55 Podsumowując, organ uznał, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy wynika, iż nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr: [...] w obrębie [...] i [...] w obrębie [...] zajęta jest pod publiczną drogę wojewódzką nr [...] - ul. [...] w [...], znajdowała się w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa i brak jest jakichkolwiek dowodów aby w tym dniu przysługiwało do niej prawo własności na rzecz Skarbu Państwa lub gminy, spełnia zatem wszystkie przesłanki wynikające z przepisu art. 73 ustawy, a materiał dowodowy pozwala na orzeczenie co do istoty sprawy,

56 a ewentualne niezapewnienie udziału strony w postępowaniu bez jej winy stanowi zdaniem organu przesłankę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, a nie przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

57 Na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2019 r. skargę

58 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a Warszawie złożył Skarb Państw reprezentowany przez Prezydenta [...] zarzucając jej naruszenie:

59 - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) poprzez błędne ustalenie przesłanek wynikających z tego przepisu,

60 - art. 10 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, w której nie ustalono pełnego kręgu stron postępowania,

61 - art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji, która zawiera wadę stanowiącą rażące naruszenie prawa (bezwzględny obowiązek zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie),

62 - art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego

63 oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do załatwienia sprawy, wnosząc

64 - na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 2 ppsa stwierdzenie nieważności decyzji w całości, gdyż zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa (skierowanie decyzji do osoby zmarłej), ewentualnie w razie stwierdzenia przez Sąd, iż nie zachodzą podstawy

65 do stwierdzenia nieważności decyzji o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

66 W uzasadnieniu skarżący Skarb Państwa podniósł, że decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r. jest nieważna ponieważ została skierowana do osoby zmarłej tj. H. M.,

67 który zmarł w dniu [...] lipca 2017 r. (ksero protokołu dziedziczenia po zmarłym H. M. – akt notarialny z [...] stycznia 2018 r. Rep. A Nr [...]). Zdaniem skarżącego całkowicie niezasadne jest stanowisko organu zawarte w rozstrzygnięciu, zgodnie

68 z którym dla spełnienia przesłanek z art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie ma obowiązku ustalenia, czyją własnością mogła być dana nieruchomość, a ustalenie, komu przysługiwał tytuł prawny

69 do nieruchomości nie jest objęte treścią tego przepisu. Decyzja Wojewody wydana

70 w trybie art. 73 powyższej ustawy mimo charakteru deklaratoryjnego indywidualizuje jednak przedmiot, za przejście własności którego przysługuje odszkodowanie i podmiot, któremu przysługuje roszczenie o wypłacenie odszkodowania. Minister odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...], który postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia współwłaścicieli nieruchomości przechodzących

71 z mocy prawa na rzecz Województwa [...] ograniczył jedynie do wypisu

72 z rejestru gruntów dla dz. ew. nr [...] z obrębu [...] oraz dz. ew. nr [...] z obrębu [...], w którym jako współwłaścicieli wpisano:

73 - Z. S. w udziale 1/5 części,

74 - Właściciel nieustalony w udziale 3/5 części,

75 - H. M. w udziale 1/15 części,

76 - P.M. w udziale 1/15 części,

77 - P. W. w udziale 1/15 części.

78 Jest to jedyny dowód, na podstawie którego Wojewoda [...] ustalił właścicieli tej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. Zdaniem skarżącego Wojewoda nie ustalił wszystkich stron postępowania w zakresie udziału 3/5 części. Nieustalone podmioty nie miały zapewnionego udziału w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed Wojewodą. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma bezwzględny obowiązek zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie stron. Pominięcie przez Wojewodę strony lub stron postępowania stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 kpa. Zdaniem skarżącego obowiązkiem organu jest podporządkowanie się zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu - wyrażonej w art. 10 § 1 kpa. Zasada czynnego udziału w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie własnych interesów.

79 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o ojej oddalenie.

80 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

81 Zgodnie z art. 119 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r.. poz. 1302 ze zm.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli decyzja

82 lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę uznał, że zaskarżona decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z ustaleń Sądu wynika bowiem, że kwestionowana decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju skierowana została do osoby nieżyjącej H. M., który zmarł w dniu [...] lipca 2017 r. Informacja powyższa wynika ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 2018 r.

83 Rep. A Nr [...] – protokołu dziedziczenia po zmarłym H. M..

84 Z powyższego aktu wynika, że spadkobiercy okazali notariuszowi skrócony odpis aktu zgonu H. M. wydany przez Urząd Stanu Cywilnego [...] w dniu [...] lipca 2017 r. nr [...].

85 W doktrynie i orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, zgodnie z którym prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest to bowiem uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Żeby można było mówić o postępowaniu musi istnieć organ administracyjny mający zdolność do jego prowadzenia oraz strona, o prawach której organ orzeka w danym postępowaniu. Osoba fizyczna może być stroną postępowania, jeżeli ma zdolność prawną. Zgodnie

86 z art. 8 k.c. każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną. Zdolność

87 ta kończy się z chwilą śmierci. Oznacza to, że w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć postępowania i wydać decyzji. Kiedy dochodzi do wydania decyzji

88 w stosunku do osoby zmarłej przyjmuje się, że jest ona obarczona wadą nieważności

89 i nie wywołuje skutków prawnych (por. wyrok NSA z 14 listopada 2001 r.

90 sygn. akt I SA 2462/99, Lex nr 82653; wyrok WSA w Warszawie z 12 lipca 2005 r.,

91 sygn. akt I SA 2422/03, Lex nr 190564; wyrok NSA z 20 września 2002 r.,

92 sygn. akt I SA 428/01, OSP 2004. z. 3,poz. 33). Powyższe oznacza, że H. M. zmarły w dniu [...] lipca 2017 r. w [...] nie mógł być stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Z chwilą śmierci strony postępowania w jej prawa

93 i obowiązki powinni wstąpić jej następcy prawni, nie ma przy tym znaczenia czy organ posiadał informację w tym zakresie.

94 Obowiązkiem organu jest zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zapewnienie jej przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie tej zasady jest kwalifikowaną wadą procesową.

95 Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe ustalenia, których treść ma istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy i określi właściwe strony postępowania, do których należy skierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

96 Wobec powyższego Sąd. na podstawie art. 145 § I pkt 2 p.p.s.a., orzekł,

97 jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie

98 art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

99 Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 1

100 w związku z art. 120 p.p.s.a.