Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2010 r., I SA/Wa 2085/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2010 r., I SA/Wa 2085/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Dariusz Chaciński Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2010 r. sprawy ze skarg Miasta P. i Prezydenta Miasta P. wykonującego zadania starosty oraz Dyrektora Izby Skarbowej w P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących Miasta P. i Prezydenta Miasta P. wykonującego zadania starosty solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] stwierdzającą, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] marca 1953r. nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], KW [...] tom [...], wykaz [...] KW Nr [...], oznaczonej wówczas jako parcele nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2, stanowiące współwłasność B. B., F. L., M. L. i W. G. zostało wydane z naruszeniem prawa w części stanowiącej obecnie działkę nr [...] i stwierdzającą nieważność w/w orzeczenia w pozostałej części.

3 W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy:

4 W dniu [...] marca 1953r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. wydało orzeczenie nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa na wniosek Dyrekcji [...] w P., nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (obecnie [...]) oznaczonej jako parcele nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2 stanowiące współwłasność B. B., F. i M. L. oraz W. G. Podstawę wywłaszczenia stanowiły przepisy dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952r. Nr 4, poz. 31). Wywłaszczenie nastąpiło na wniosek Dyrekcji [...] w P. zgodnie z zaświadczeniem lokalizacyjnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 1952r.

5 Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu wystąpili spadkobiercy byłych właścicieli podnosząc, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa.

6 Decyzją z dnia [...] listopada 1994r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w orzeczenia o wywłaszczeniu. Decyzję tę utrzymał w mocy Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] 1997r. nr [...].

7 Wyrokiem z dnia 12 marca 1999r. sygn. akt: IV SA 1463/97 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] 1997r. i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 1994r. wskazując na naruszenie art. 21 ust. 2 pkt. 3 dekretu.

8 Decyzją z dnia [...] 2000r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność orzeczenia z dnia [...] marca 1953 r. w części odpowiadającej obecnym działkom nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2, zaś w części odpowiadającej obecnej działce nr [...] o pow. [...] m2 stwierdził, że w/w orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa.

9 Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] maja 2001r. stwierdził nieważność w/w decyzji Wojewody [...] jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości.

10 Następnie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] lutego 2002r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] marca 1953r. i decyzją z dnia [...] marca 2002r. nr [...] utrzymał ją w mocy.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 września 2005r. sygn. akt I SA 1804/02 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2002r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2002r.

12 W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał brak ustalenia następstwa prawnego po zmarłych stronach postępowania oraz brak zapewnienia uczestnictwa w nim wszystkich osób, których interesu prawnego postępowanie dotyczy. Ponadto wskazano na zmiany stanu prawnego nieruchomości, a dokładniej właścicieli lokali położonych w budynkach na terenie wywłaszczonej nieruchomości, co spowodowało, że osoby te nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym.

13 Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] stwierdził, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] marca 1953r. nr [...] w części stanowiącej obecnie działkę nr [...] zostało wydane z naruszeniem prawa oraz stwierdził jego nieważność w pozostałej części.

14 Rozpatrując wnioski Dyrektora [...] w P. i Prezydenta Miasta P. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Infrastruktury zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie dwukrotnie wypowiadał się Sąd – w wyroku z dnia 12 marca 1999r. Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 września 2005r., a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W wyrokach tych Sądy wskazały m.in., iż organ wywłaszczeniowy nie odniósł się do zgłoszonych zarzutów w zakresie dopuszczalności wywłaszczenia, a brak takiego wyjaśnienia ma istotny wpływ na wynik sprawy.

15 W ocenie organu nadzoru - mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną w w/w wyrokach należy uznać, że orzeczenie z dnia [...] marca 1953r. rażąco narusza przepisy art. 21 ust. 2 pkt.3 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych stanowiących podstawę prawną wywłaszczenia.

16 Minister wskazał, że w przedmiotowej sprawie wywłaszczenia dokonano na rzecz Skarbu Państwa – Dyrekcji [...] w P. – przedsiębiorstwa państwowego utworzonego Zarządzeniem Ministra [...] z dnia [...] lutego 1951r. i było prowadzone w ramach narodowych planów gospodarczych.

17 Zdaniem organu potwierdzeniem, że cel wywłaszczenia służył realizacji narodowych planów gospodarczych było zezwolenie Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji [...] z dnia [...] września 1952r. zezwalające Dyrekcji [...] w P. jako wykonawcy narodowych planów gospodarczych na nabycie przedmiotowej nieruchomości pod budowę [...]. Celowość lokalizacji zaś potwierdzają dokumenty, w tym m.in. opinia Prezydium z dnia [...] sierpnia 1952r. oraz pismo Pełnomocnika Ministra [...] z dnia [...] sierpnia 1952r.

18 Ponadto Minister wskazał, iż ustawa z dnia 21 lipca 1950r. o [...]-letnim planie rozwoju gospodarczego i budowy podstaw socjalizmu na lata [...] (Dz. U. Nr [...], poz. [...]) zakładała dla województwa [...] w zakresie wzrostu inwestycji i budownictwa wybudowanie [...] tys. izb mieszkalnych, głównie w [...]. Również w ustawie z dnia 28 marca 1952r. o Narodowym Panie Gospodarczym na rok 1952 (Dz. U. Nr [...], poz. [...]) przewidziano, że w 1952 r. należało oddać do użytku [...] tys. Izb tj. około [...] więcej niż w 1951r. w tym z budownictwa [...] tys. Izb.

19 Natomiast przedmiotem działania Dyrekcji [..] była m.in. realizacja podstawowego budownictwa miejskiego i osiedlowego, ujętego w części [...] Planu Inwestycyjnego.

20 Organ nadzoru stwierdził więc, że ujęcie inwestycji w zakresie budownictwa, w planie wypełnia przesłankę realizacji narodowych planów gospodarczych, a Dyrekcja [...] została powołana do jej realizacji.

21 Minister odnosząc się do przesłanki niezbędności, zauważył, że wywłaszczeniem mogła być objęta tylko taka nieruchomość, której pozyskanie było konieczne dla zrealizowania zadania ujętego w planie gospodarczym. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej zaś pismem z dnia [...] sierpnia 1952r. potwierdziło, że "nabycie nieruchomości w oparciu o dekret w trybie art. 4 objętej wnioskiem D [...] w P. (...) jest istotnie niezbędne, przy uwzględnieniu potrzeb narodowych planów gospodarczych i interesów ogólno – gospodarczych w zakresie mieszkaniowym - dla zrealizowania zamierzeń wnioskodawcy jako wykonawcy narodowych planów gospodarczych".

22 Niezbędność wywłaszczenia potwierdził również zdaniem Ministra Pełnomocnik Ministra [...] w piśmie z dnia [...] sierpnia 1952r.

23 Organ nadzoru zaznaczył, że wymagane przepisem art. 5 ust. 1 dekretu zezwolenie na nabycie nieruchomości zostało wydane w dniu [...] września 1952r. przez Zastępcę Przewodniczącego Państwowej Komisji [...], co stanowiło formalny warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego.

24 Minister stwierdził, że w aktach sprawy brak jest co prawda wezwania o dobrowolne odstąpienie nieruchomości, jednak z materiału dowodowego wynika, iż Dyrekcja [...] w P. zwróciła się do byłych właścicieli o dobrowolne odstąpienie nieruchomości, a ponieważ rokowania o dobrowolne odstąpienie nieruchomości nie przyniosły pozytywnego rezultatu , to należy uznać, że Dyrekcja była uprawomocniona do złożenia w dniu [...] października 1952r. wniosku o wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości.

25 Minister podał, iż postanowieniem z dnia [...] października 1952r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. Sprzeciw wniósł B. B. wskazując w piśmie z dnia [...] października 1952r., że "nie godzi się na wywłaszczenie swojej nieruchomości" oraz, że "nie ma żadnych podstaw prawnych do dokonania wywłaszczenia".

26 W wyniku złożonego sprzeciwu, w dniu [...] stycznia 1951r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, na której właściciele nieruchomości oświadczyli, że "nie zgadzają się na wywłaszczenie, ponieważ cena zaofiarowana przez D[...] jest zbyt niska".

27 Orzeczeniem z dnia [...] marca 1953r. dokonano wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. W orzeczeniu tym jak ustalił organ nadzoru, ustalono przedmiot oraz rozmiar wywłaszczenia, ustalono na czyją rzecz zostało dokonane wywłaszczenie, natomiast brakuje trzeciej części tj. uzasadnienia przyjęcia lub odrzucenia sprzeciwów.

28 W tej sytuacji organ nadzoru uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznał, że orzeczenie z dnia [...] marca 1953r. nie spełniało wymogów art. 21 ust. 2 pkt 3 dekretu, co stanowi rażące ich naruszenie.

29 Organ uznał jednocześnie, iż w stosunku do działki nr [...] zaistniały nieodwracalne skutki prawne, gdyż na działce tej został wybudowany budynek z lokalami, a następnie część lokali została zbyta – wraz z udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu – na rzecz osób fizycznych. Zbycia tego dokonano umowami zawieranymi w formie aktu notarialnego. Lokale zostały wyodrębnione w oddzielne nieruchomości lokalowe z udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu.

30 Jednocześnie nie stwierdzono, by orzeczenie wywłaszczeniowe wywołało nieodwracalne skutki prawne w pozostałym zakresie tj. działki nr [...] które stanowią własność Miasta P. i działki nr [...] należącej do Skarbu Państwa.

31 Odnosząc się do zarzutu Dyrektora [...] odnośnie braku oznaczenia stron w decyzji Minister podniósł, iż wszystkie sprawy zostały zindywidualizowane w/g aktualnego stanu danego podmiotu w rozdzielniku przedmiotowej decyzji, który stanowi jej integralną część, a ponadto zaznaczył, iż Sąd dwukrotnie orzekając w niniejszej sprawie nie zarzucił organowi, że decyzja nie zawiera oznaczenia stron.

32 Co do zarzutu, iż decyzja została skierowana do błędnie oznaczonej strony, bo do [...], organ zaznaczył, że Dyrektor [...] otrzymał decyzję organu I instancji i zaskarżył ją.

33 Organ odnosząc się do zarzutu co do poniesionych nakładów na działce nr [...] i znacznego upływu czasu i uznania ich za nieodwracalne skutki prawne stwierdził, iż nakłady poczynione na nieruchomości nie mogą być oceniane jako zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych, gdyż nakłady te podlegają rozliczeniu w postępowaniu cywilnym.

34 Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: Dyrektor [...] w P., Miasto P. i Prezydent Miasta P. - wykonujący zadania starosty.

35 Skarżący Dyrektor [...] w P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i o zasądzenie kosztów postępowania.

36 W uzasadnieniu skargi zarzucono decyzji naruszenie art. 107 § 1 kpa, gdyż zaskarżone decyzje nie zawierają w swej treści oznaczenia stron postępowania.

37 Ponadto zarzucono, ze w decyzji błędnie oznaczono stronę postępowania i zaskarżone orzeczenie wysłano do osoby, która nie jest jego stroną. Z mocy prawa bowiem jest nią Dyrektor [...] w P., a nie [...] w P.

38 Dodatkowo podniesiono, że w postępowaniu nie brała udziału Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, której udział zdaniem skarżącego był obligatoryjny. Skarżący zarzucił ponadto, iż nie doręczono mu zawiadomień, o których mowa w art. 35 i 36 kpa. W ocenie skarżącego w sprawie niniejszej upływ czasu, o którym mowa w art. 156 § 2kpa spowodował konieczność stwierdzenia, iż orzeczenie wywłaszczeniowe w całości wydane zostało z naruszeniem prawa. Ponadto skarżący stwierdził, iż w przypadku działki nr [...], na której znajduje się siedziba [....] w P. zaistniały nieodwracalne skutki prawne, gdyż Skarb Państwa poczynił znaczne inwestycje w postaci [...], a organ nie uwzględnił słusznych interesów Skarbu Państwa, nie przeprowadził też dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność wysokości poniesionych nakładów.

39 Natomiast skarżący: Miasto P. i Prezydent Miasta P. - wykonujący zadania starosty zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 12, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

40 W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organ nieprawidłowo przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w orzeczeniu wywłaszczeniowym nie został wskazany cel wywłaszczenia, jak również to, że organ wywłaszczeniowy nie ustosunkował się do zarzutów i sprzeciwów zgłoszonych przez współwłaścicieli nieruchomości.

41 W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

42 Również następcy prawni byłych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości wnieśli o oddalenie skarg.

43 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

44 Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto zgodnie z art. 153 powołanej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

45 Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów należy uznać skargi za zasadne, jednakże z innych przyczyn niż w nich wskazane.

46 Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (postępowanie nadzorcze) jest postępowaniem toczącym się w trybie nadzwyczajnym, a jego przedmiotem jest ustalenie czy decyzja administracyjna jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 kpa, skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne dla stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 156 § 2 kpa, organ administracji nie może stwierdzić nieważności decyzji, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Postępowanie toczące się w trybie art.156 § 2 i nast. kpa jest postępowaniem samodzielnym i dotyczy odrębnej sprawy od sprawy rozstrzygniętej zakwestionowaną decyzją.

47 Niemniej postępowanie to podlega tym samym zasadom oraz przepisom, które regulują "zwykłe" postępowanie administracyjne. W szczególności do postępowania nadzorczego mają w pełnym zakresie zastosowanie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa statuujące podstawową zasadę procesową – dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co wiąże się z obowiązkiem zebrania pełnego materiału dowodowego i wnikliwej jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

48 Należy stwierdzić, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją tych zasad i norm nie dochowano.

49 Zasadniczą kwestią, której organ administracji w sposób nie budzący wątpliwości nie wyjaśnił, było ustalenie ilości i numerów lokali sprzedanych oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach służących do wspólnego użytku oraz gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste.

50 Tymczasem w decyzji organu I instancji stwierdzono, iż orzeczenie z dnia [...] marca 1953r. w części stanowiącej obecnie działkę nr [...] zostało wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzono nieważność orzeczenia, nie określając których lokali dotyczą nieodwracalne skutki prawne oraz jaki udział właściciele tych lokali mają w użytkowaniu wieczystym gruntu. Tym bardziej, że w uzasadnieniu obydwu decyzji stwierdzono, iż na działce nr [...] został wybudowany budynek z lokalami, a następnie część lokali została zbyta – wraz z udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu. Z powyższego wynika, iż nie wszystkie lokale zostały sprzedane, a jeżeli tak, to nieodwracalne skutki prawne orzeczenia nie mogą dotyczyć całości działki nr [...].

51 Dodatkowo należy zauważyć, iż w aktach administracyjnych znajdują się odpisy ksiąg wieczystych, z których wynika, że właścicielami lokalu nr [...] przy ul. [...] są M. L. oraz jej mąż M. L., a lokalu nr [...] J. K. oraz jej mąż J. K.. Z pisma Zarządu [...] z dnia [...] sierpnia 2001r. wynika zaś, iż właścicielem lokalu nr [...] jest M. W. Jeżeli doszło do zmiany właścicieli powyższych lokali organ winien tę kwestię wyjaśnić czego nie uczynił.

52 Ponadto zauważyć należy, iż organ nie wskazał, które działki obecnie utworzone zostały, z których parceli, bowiem orzeczenie wywłaszczeniowe dotyczyło dwóch parcel: nr [...], a obecnie przedmiotem postępowania nadzorczego są działki

53 o numerach: [...].

54 Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009r. zostały wydane w oparciu o niedostatecznie wyjaśniony stan faktyczny i prawny sprawy.

55 Sąd postanowił uchylić obie decyzje w całości mając na względzie dalszy tryb postępowania przed organami administracji publicznej w przedmiotowej sprawie, a zwłaszcza ewentualność stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego w innej części niż dotychczas.

56 Należy bowiem podkreślić, iż ocena prawna wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2005r., jak i ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 12 marca 1999r. jest wiążąca zarówno dla organu, jak i dla Sądu. A z powyższej oceny w sposób jednoznaczny wynika, iż orzeczenie wywłaszczeniowe w części odnoszącej się do odrzucenia sprzeciwów wniesionych w toku postępowania wywłaszczeniowego jest wadliwe, ponadto nie określa celu wywłaszczenia, nie wskazuje materialnego przepisu stanowiącego podstawę wywłaszczenia, co z kolei skutkuje uznaniem, iż przy jego wydawaniu doszło do rażącego naruszenia przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. Te zaś kwestie, które były już przedmiotowym oceny Sądu, ponownie oceniane być nie mogą.

57 Jeśli chodzi o zarzuty skargi Dyrektora [...] dotyczące braku oznaczenia stanu w zaskarżonej decyzji i nie brania udziału w postępowaniu administracyjnym Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa oraz błędnego oznaczenia strony postępowania ze wskazaniem [...] w P. zamiast Dyrektora [...] w P., to Sąd uznał je za nieuzasadnione.

58 Wprawdzie art. 107 kpa określa co winna zawierać decyzja i do takich elementów należy oznaczenie stron postępowania, to jednak ani przepisy kpa, ani przepisy wykonawcze nie określają obowiązującego wzoru decyzji.

59 Błąd polegający na niewłaściwym technicznym rozmieszczeniu danych nie może stanowić o nieważności decyzji, skoro brak jest obowiązujących regulacji w tym zakresie, a oznaczenie strony jako adresata wyłącznie w rozdzielniku decyzji nie stanowi zdaniem Sądu istotnego naruszenia art. 107 § 3 kpa, tym bardziej, że istotną kwestią jest ustalenie kręgu adresatów decyzji, którzy są stronami postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie taki krąg został wskazany i nie ulega wątpliwości, iż decyzja została skierowana do stron postępowania.

60 Stwierdzić należy, iż faktycznie w decyzji organu I instancji strona określona została w sposób nieprawidłowy, gdyż wskazana została [...] w P. zamiast Dyrektor [...] w P., jednak nie uzasadnia to w ocenie Sądu stwierdzenia, że decyzja została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Decyzja została de facto skierowana do właściwej strony, mimo, że strona ta została określona niewłaściwie. Jak wynika bowiem z treści art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych Dyrektor [...] wykonuje zadania przy pomocy kierowanej przez siebie [...]. Ponadto zauważyć należy, iż Dyrektor [...] złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia do Sądu została skierowana prawidłowo, bo do pełnomocnika Dyrektora [...].

61 Co do udziału Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w niniejszym postępowaniu, to należy stwierdzić, iż w świetle zapisów ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.) jej udział w postępowaniu administracyjnym nie został przewidziany.

62 Obowiązkowe zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną zostało określone w art. 8 tej ustawy i należy stwierdzić, iż nie zostało w nim wymienione postępowanie administracyjne. Ponadto art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy wskazuje na wyłączne zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym. W innych sprawach udział Prokuratorii Generalnej nie jest obowiązkowy.

63 W aktualnym stanie sprawy przedwczesne byłoby rozważanie przez Sąd dalszych zarzutów, w szczególności z uwagi na rodzaj naruszeń przepisów proceduralnych, których dopuścił się organ nadzorczy w niniejszym postępowaniu.

64 Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji powinien uzupełnić brakujący materiał dokumentacyjny oraz uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną dokonaną przez Sąd.

65 Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji,

66 o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art.200 tej ustawy.