Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2021 r., I SA/Wa 131/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2021 r., I SA/Wa 131/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] Przedsiębiorstwo [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], stanowiącego część o powierzchni [...] m2 działki nr [...] o powierzchni [...] m2, KW nr [...], wraz z przeniesieniem prawa własności budynku i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie.

3 Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że [...] S.A. jako następca prawny [...] S.A. i [...] w [...], na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wniosła o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu oraz prawa własności budynku znajdującego się na tym gruncie. Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że [...] S.A. z siedzibą w [...] jest następcą prawnym [...]. Wyjaśnił, że w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym nie zostały zgromadzone dokumenty mogące być podstawą do uznania, że w dniu [...] grudnia 1990 r. [...] legitymowało się uprawieniami zarządu do przedmiotowej nieruchomości, w szczególności decyzja z dnia [...] lutego 1960 r. nr [...], na która powołał się wnioskodawca, nie stanowi dowodu posiadania przez Przedsiębiorstwo prawa zarządu przedmiotowego gruntu, gdyż nie zostało nią orzeczone przekazanie nieruchomości w zarząd.

4 Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, [...] S.A. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu wniosła o uchylenie decyzji ze względu na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, czyli art. 7, art. 77 i art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa.

5 Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 2204 ze zm.) i wyjaśnił, że stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne następuje wtedy, gdy podmioty te posiadały w dniu [...] grudnia 1990 r. grunty w zarządzie. Pojęcie zarządu nie było ustawowo określone, wobec tego na potrzeby uwłaszczenia państwowych i komunalnych osób prawnych niezbędne stało się uregulowanie sposobu dokumentowania przez te osoby, że w ustawowo określonej dacie przysługiwało im do konkretnych nieruchomości, budynków, lokali i urządzeń prawo zarządu. Do tej kwestii odnosi się rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23. poz. 120 ze zm.), które w § 4 ust. 1 wskazuje listę dokumentów, na podstawie których organ uwłaszczeniowy stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5 tego rozporządzenia. Dokumenty te muszą się odnosić do nieruchomości, której dotyczyć ma uwłaszczenie. Organ odwoławczy przywołał również regulację prawną zawartą w art. 38 ust. 2 ustawy dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.), który to przepis regulował również sposób nabywania przez państwowe osoby prawne tytułu prawnego do nieruchomości w postaci zarządu. Podkreślił, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało jednak, że w stosunku do przedmiotowej nieruchomości istnieją dokumenty, sporządzone w formie prawem przewidzianej, które potwierdziłyby istnienie w ustawowej dacie istnienia prawa zarządu. Również Spółka wezwana do uzupełnienia złożonego wniosku o odpowiednie dokumenty potwierdzające istnienie prawa zarządu jej poprzednika prawnego, dokumentów takich nie przedstawiła.

6 Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego.

7 Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ I instancji zasadnie przyjął, że brak jest podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nabycie z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej.

8 Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] S.A. W uzasadnieniu skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy, czyli:

9 - art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 136 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie zebrania w sprawie całości materiału dowodowego oraz nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca Spółka nie wykazała, że w dniu [...] grudnia 1990 r. jej poprzednikowi prawnemu przysługiwało prawo zarządu nieruchomością, przy jednoczesnym zaniechaniu należytego ustalenia tej okoliczności przez organ,

10 - art. 80 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną ocenę zebranych w sprawie dowodów skutkującą nieprawidłowym przyjęciem, że skarżąca Spółka nie wykazała, że w dniu [...] grudnia 1990 r. jej poprzednikowi prawnemu przysługiwało prawo zarządu nieruchomości.

11 W uzasadnieniu skarżąca Spółka przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania w sposób odpowiadający obowiązującym przepisom prawa, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

12 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

14 Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

15 Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

16 Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 121). Zgodnie z jego treścią w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. W dniu 10 lutego 1998 r. wydane zostało przez Radę Ministrów rozporządzenie w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.). Zgodnie z § 4 i § 5 tego rozporządzenia właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień [...] grudnia 1990 r. Z uwagi na deklaratoryjny charakter decyzji uwłaszczeniowej zasadnicze znaczenie dla oceny jej prawidłowości ma stan prawny przedmiotowej nieruchomości istniejący w dniu [...] grudnia 1990 r. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych podstawą do stwierdzenia istnienia w tej dacie prawa zarządu konkretnej nieruchomości jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z następujących dokumentów: decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem [...] sierpnia 1985 r., umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem [...] lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem [...] sierpnia 1985 r., uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem [...] sierpnia 1985 r., umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem [...] października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami o których mowa wyżej, może wezwać państwowe osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Jeżeli natomiast wskazane wyżej dokumenty nie zachowały się, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).

17 Analizując akta sprawy w kontekście przywołanych wyżej przepisów, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Należy zgodzić się z organami obu instancji, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził istnienia w dniu [...] grudnia 1990 r. prawa zarządu przysługującego poprzednikowi prawnemu skarżącej Spółki do przedmiotowej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu uwłaszczeniowym, mimo wezwania, skarżąca Spółka nie wylegitymowała się istnieniem w stosunku do przedmiotowej nieruchomości jednym z dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia.

18 Skarżąca spółka na dowód przysługiwania prawa zarządu do spornych działek powołała się na otrzymaną przez jej poprzednika prawnego decyzję Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] lutego 1960 r. nr [...] w sprawie rozdziału pomieszczeń po byłych kotłowniach centralnego ogrzewania. W ocenie skarżącej spółki dokument ten daje wystarczającą podstawę do stwierdzenia istnienia prawa zarządu. Organy obu instancji nie zgodziły się z tym stanowiskiem i uznały, że legitymowanie się przez skarżącą jedynie decyzją o rozdziale pomieszczeń po byłych kotłowniach nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym istnienie tego uprawnienia, ponieważ w treści tej decyzji nie ma żadnej informacji o ustanowieniu prawa zarządu na rzecz danego podmiotu. Sąd przychyla się do argumentacji organów administracji. Jednocześnie wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 (opub. w OTK 1999 r., nr 7, poz. 159) i w wyroku z dnia 9 kwietnia 2002 r. sygn. akt U 10/00 (opub. w OTK 2001 r., nr 3, poz. 55) stwierdził, że nawet decyzja o naliczeniu i aktualizacji opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa zarządu jedynie wyjątkowo, gdy była wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Inne rozumienie przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie oznaczałaby niezgodność rozporządzenia z delegacją ustawową zawartą w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym z art. 92 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 570/07 uznał, że pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99, który dotyczył stwierdzenia prawa użytkowania nieruchomości na rzecz spółdzielni, należy odnieść jako prawidłowy także do warunków stwierdzenia prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych. W ocenie Sądu rozważania te w drodze analogi można przenieść na stan niniejszej sprawy. Z rozważań tych wynika natomiast, że decyzje, które w żaden sposób nie powołują się, ani nie nawiązują do jakiejkolwiek innej decyzji o ustanowieniu prawa zarządu, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia istnienia prawa zarządu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 651/11 i 10 września 2014 r. sygn. akt I OSK 204/13 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1288/10 i 1 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2098/05, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego faktu istnienia zarządu nie można domniemywać. Istotne jest również, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej. Wskazać należy, że skarżąca Spółka nie przedstawiła żadnego dokumentu, który potwierdzałby przekazanie przedmiotowej nieruchomości w zarząd jej poprzednikowi prawnemu. Jak już wyżej wskazano zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych (...), podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z wymienionych w tym przepisie dokumentów. Natomiast, jak już wskazano uprzednio, w niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca spółka nie przedstawiła ani decyzji, ani umowy, ani żadnego z dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, które potwierdzałyby, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie czy użytkowaniu jej poprzednika prawnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt I OPS 2/16, które poprzez analogię ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

19 Równocześnie wyjaśnić należy, że w odniesieniu do kwestii udokumentowania istnienia prawa zarządu na podstawie innych niż dokumenty środków dowodowych, dowody te mogłyby potwierdzić istnienie prawa zarządu tylko wtedy, gdy nie zachowały się dokumenty, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z 1998 r. Wobec tego wnioskodawca uwłaszczenia winien wykazać, że miał w swej dyspozycji konkretne dokumenty potwierdzające określone prawo (zarząd, użytkowanie), które później zaginęły lub uległy zniszczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 207/09, opubl. CBOSA). Sytuacji takiej jednak skarżąca spółka nie podniosła w toku postępowania i nie wskazała na zagubienie dokumentów potwierdzających istnienie prawa zarządu.

20 Co do zasady można dowodzić istnienia zarządu na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3 omawianego rozporządzenia). Jednakże w rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka takich dowodów nie przedstawiła. W tej sytuacji, w ocenie Sądu trafne jest stanowisko organów obydwu instancji, że strona skarżąca nie dysponowała żadnym indywidualnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo-odbiorczego, który ustanowiłby zarząd czy użytkowanie. Zarząd (dziś trwały zarząd) to prawne formy władania, które uprawniają do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo a następnie spółkę z nieruchomości, samo w sobie nie kreuje prawa zarządu.

21 Za niezasadny uznać należy postawiony w złożonej skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, a także art. 136 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie zebrania w sprawie całości materiału dowodowego oraz nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca Spółka nie wykazała, że w dniu [...] grudnia 1990 r. jej poprzednikowi prawnemu przysługiwało prawo zarządu nieruchomością, przy jednoczesnym zaniechaniu należytego ustalenia tej okoliczności przez organy. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji podjął działania mające na celu odnalezienie dokumentów, na podstawie których mógłby stwierdzić istnienie w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu poprzednika prawnego skarżącej Spółki do przedmiotowej nieruchomością. W tym celu organ wystąpił do m.in. do Archiwum Państwowego [...], Archiwum Akt Nowych, Biura Organizacji Urzędu [...] i [...] Urzędu Wojewódzkiego z zapytaniem, czy są w posiadaniu dokumentów, które potwierdzałyby istnienie zarządu. W odpowiedzi podmioty te wskazały, że nie posiadają takich dokumentów. Organ I instancji wezwał również skarżącą Spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), dokumentów będących podstawą do stwierdzenia, że na dzień [...] grudnia 1990 r. poprzednik prawny skarżącej Spółki legitymował się prawem zarządu do przedmiotowej nieruchomości. Jednakże żaden ze wskazanych w § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia dokumentów nie został przez skarżąca Spółkę złożony do akt sprawy.

22 W ocenie Sądu, ponieważ w rozpatrywanej sprawie decyzja organ ma charakter deklaratoryjny i potwierdza ona zaistnienie przesłanek określonych w powołanym wyżej art. 200, to przede wszystkim na stronie wnioskującej ciąży obowiązek udowodnienia wystąpienia na dzień [...] grudnia 1990 r. wszystkich przesłanek wynikających z tego przepisu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1830/11, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania wyjaśniającego ma on zatem obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Jest to bowiem warunek prawidłowego, a więc zgodnego z istniejącym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa rozstrzygnięcia sprawy. Na organach prowadzących postępowanie spoczywa zatem obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego oraz obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub powołanych przez stronę). Wskazane obowiązki organu nie przeczą tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa również na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W sytuacji, kiedy ciężar dowodu spoczywa także na stronie postępowania, obowiązek organu administracji może ograniczać się do wezwania jej, aby przedstawiła w stosownym terminie dowody na okoliczność, która warunkuje korzystne dla niej rozstrzygnięcie sprawy. Niedopełnienie tego obowiązku może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z przepisów nakładających na organy wspomniane powinności nie da się bowiem wyprowadzić wniosku, że organy zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona sama, mimo wezwania, takich środków nie przedstawiła. Nie można w takim przypadkach zakładać, że przy bierności strony (a taka wystąpiła w rozpatrywanej sprawie) cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym już przez organy administracji spoczywa na tych organach.

23 W tej sytuacji Sąd stanął na stanowisku, że wobec braku dokumentów mogących być podstawą do uznania, że w dniu [...] grudnia 1990 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] legitymowało się prawem zarządu do przedmiotowej nieruchomości, brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonych decyzji. Z analizy sprawy wynika, że obecnie kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i powołanych w skardze przepisów). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany i rozpatrzony. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organ II instancji przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

24 Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.).

25 Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony, umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie.