Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2004 r., IV SA 4122/02

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2004 r., IV SA 4122/02

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. W. - działającego pod firmą Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia Uchyla zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2002 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2002 r., znak [...] w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

3 Zdaniem organu, pismo zobowiązanego D. W. – działającego pod firmą Przedsiębiorstwo [...] "[...]" z dnia 14 stycznia 2002 r., nie stanowi zarzutów w rozumieniu art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (teks jednolity – Dz. U. nr 36 z 1991 r. z późn. zm.).

4 Zobowiązany dochodził "odroczenia tytułu wykonawczego", "wstrzymania wykonalności tytułu egzekucyjnego" – zdaniem organu stopnia wojewódzkiego żadna z tych przesłanek nie mieści się w dyspozycji w/w przepisu.

5 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący D. W. dochodził uchylenia zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że w swoim zażaleniu z dnia 14 stycznia 2002 r. zgłaszał też zarzut rażąco wygórowanej wysokości grzywny, organ jest uprawniony do nałożenia grzywny ale nie jest zwolniony od obowiązku uzasadnienia jej wysokości.

6 Ponadto wskazał, że organy uniemożliwiają mu rozpoczęcie inwestycji budowlanej, a naprawa muru oporowego wynikająca z tytułu wykonawczego, nie może pozostawać w oderwaniu od planowanej inwestycji. Organ nie powinien egzekwować obowiązków, gdy sam przez zaniechanie działa na szkodę zobowiązanego.

7 W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

10 Zdaniem Sądu skarga podlega uwzględnieniu chociaż z innych przyczyn niż wskazał to pełnomocnik skarżącego.

11 W tym miejscu należy podkreślić, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

12 Wbrew twierdzeniom skargi, pismo z dnia 14 stycznia 2002 roku nie stanowi zarzutów w rozumieniu art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (teks jednolity – Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

13 Sąd podziela pogląd organu II instancji, że żadna z przesłanek zawartych w w/w piśmie zobowiązanego nie mieści się w katalogu art. 33 w/w ustawy.

14 Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, nie jest taką przesłanką w szczególności, zarzut rażąco wygórowanej grzywny. Ten nie zawiera się w dyspozycji pkt 8 art. 33 w/w ustawy, gdzie chodzi o ocenę samego środka egzekucyjnego i możliwości zastosowania innego z ogółu środków egzekucyjnych.

15 Zdaniem Sądu, organ II instancji orzekł jednak w zaskarżonej decyzji z naruszeniem dyspozycji art. 7, art. 77, art. 128 kpa w związku z art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

16 Organ II instancji nie odniósł się bowiem do podniesionej przez zobowiązanego kwestii rażąco wygórowanej wysokości grzywny i żądania jej obniżenia. Zgodnie z przepisem art. 122 § 3 w/w ustawy zobowiązanemu służy zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny. Zdaniem Sadu, takie zażalenie zobowiązany zawarł w swoim piśmie z dnia 14 stycznia 2002 r., a organ nie rozpoznał go.

17 W tych warunkach Sąd uchylił zaskarżone postanowienie w trybie art. 145 § 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) uznając że organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania i miało to istotny wpływ na wynik postępowania.

18 Rzeczą organu II instancji, który w myśl art. 138 kpa ma kompetencje merytoryczno reformacyjne, będzie ponowne rozpatrzenie sprawy, przeprowadzenie ustaleń i oceny co do prawidłowości nałożenia grzywny w maksymalnej wysokości i stosowne uzasadnienie stanowiska.

19 Organ powinien mieć na uwadze, że wysokość grzywny zależy od uzasadnionego uznania organu egzekucyjnego, który powinien kierować się zasadą celowości i skuteczności.

20 Na marginesie należy podnieść, ze argument powołany w skardze o społecznie nieakceptowanym zjawisku egzekwowania obowiązków i zwlekania z innymi decyzjami związanymi z planowanymi przez zobowiązanego inwestycjami – w oczywisty sposób, nie zasługuje na aprobatę.

21 Jedno to wykonanie własnego zobowiązania wynikającego z tytułu wykonawczego a drugie to dochodzenie swoich praw związanych z innym postępowaniem administracyjnym, łącznie ze stosowaniem środków prawnych np. skierowanych przeciwko bezczynności, czy opieszałości organów.

22 Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w sentencji, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami.