Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2004 r., IV SA 1535/03

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2004 r., IV SA 1535/03

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr.), Sędziowie WSA Mirosława Kowalska, As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu skargę oddala

Uzasadnienie

2 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002 r., wydaną na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazał J. J. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie pobudowanego garażu konstrukcji blaszanej, zlokalizowanego na działce położonej w [...] przy ul. [...] (działka nr ew. [...]).

3 Jak wynika z uzasadnienia decyzji, istnienie przedmiotowego garażu ustalono w trakcie przeprowadzonych w dniu 18.09.2002 r. czynności kontrolnych. Garaż został wybudowany w 2002 r., jak wynika z protokołu kontroli, posiada wymiary 6,00 x 3,00m i jest posadowiony na bloczkach betonowych. Inwestor pobudował ten garaż bez wymaganego pozwolenia na budowę.

4 Odwołanie od powyższej decyzji złożył Jan Jarosz, który uważa, że skoro przedmiotowy garaż nie jest trwale związany z gruntem to tym samym nie stanowi obiektu budowlanego i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

5 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Sporny garaż został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej i organ był zobligowany do nakazania rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.

6 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, J. J. twierdzi, że nie naruszył żadnych przepisów Prawa budowlanego. Prawo zaś naruszyli pracownicy Urzędu Miejskiego i Gminy w [...]. Na budowę garażu, jak twierdzi, otrzymał decyzję ustną od byłego Burmistrza i Z-cy Burmistrza Miasta i Gminy [...]. W dalszej części skargi skarżący podtrzymuje argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje:

8 Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

9 Skarga jest nieuzasadniona.

10 Ustalenia stanu faktycznego sprawy, dokonane przez organy nadzoru budowlanego, są bezsporne. Faktu istnienia na gruncie obiektu garażowego o wymiarach 6,00 x 3,00m, wzniesionego w 2002 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie kwestionuje sam skarżący, chociaż polemizuje z oceną prawną dokonaną przez organy. Nie można się zgodzić z argumentacją skarżącego, który twierdzi, że tego typu obiekt, jak garaż blaszany, nie związany trwale z gruntem, nie wymaga pozwolenia na budowę. Fakt trwałego związania obiektu z gruntem bądź brak takiego trwałego połączenia obiektu z gruntem, nie przesądza o tym, czy wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też nie. To, czy wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też zgłoszenie właściwemu organowi, wynika z brzmienia art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Z żadnego z wyżej wymienionych przepisów nie wynika, że tego typu garaż (niezależnie od tego, czy jest połączony trwale z gruntem, czy też nie) zwolniony jest z uzyskania pozwolenia na budowę. Do obowiązków inwestora należy więc zastosowanie się do postanowienia art. 28 Prawa budowlanego, bowiem w przeciwnym razie grozi sankcja określona w przepisie art. 48 Prawa budowlanego, którego zastosowanie w konkretnej sprawie, nie zależy od uznania organów nadzoru budowlanego.

11 Przepisy Prawa budowlanego nie dopuszczają też aby decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana ustnie, co jak twierdzi skarżący, miało miejsce. Nie ma znaczenia też, czy samowola budowlana została popełniona umyślnie, czy też nieumyślnie. Inne okoliczności szeroko opisywane w odwołaniu i w skardze, nie mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu tej sprawy.

12 W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza, brak więc podstaw do uwzględnienia skargi.

13 Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.