Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2008 r., IV SA/Wa 286/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2008 r., IV SA/Wa 286/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2008 r. sprawy ze skarg J. T. i M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) grudnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie reformy rolnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i uchyloną nią decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia (...) kwietnia 2006 r. znak (...); 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej J. T. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) oraz na rzecz skarżącego M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) grudnia 2007 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w pkt 1 na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia (...) kwietnia 2006 r., na mocy której uchylono decyzję Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. stwierdzającą, że nieruchomość ziemska - folwark "K.", o powierzchni (...) ha, stanowiąca byłą własność W. O. nie podlegała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., nr 3, poz. 13) oraz 2 ) i stwierdzono, że nieruchomość ziemska folwark "K." o powierzchni (...) ha podlegała przejęciu na cele reformy rolnej w trybie art. 2 ust. 1 lit. e wymienionego dekretu.

3 W pkt 2 decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. stwierdził wydanie decyzji Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. z naruszeniem prawa.

4 W uzasadnieniu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podał, iż prowadzone przez Wojewodę Łódzkiego postępowanie toczyło się w trybie wznowieniowym - na skutek decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia (...) lipca 2000 r.

5 Wskazano ponadto, iż w sprawie zapadły następujące wyroki sądów administracyjnych: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1995 r., sygn. akt II SA 2457/93 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2002 r., sygn. akt IV SA/Wa 669/01.

6 Wojewoda Łódzki -jako organ wydający decyzję pierwszej instancji z dnia (...) kwietnia 2006 r. - ustalił, że brak jest dokumentów, które pozwalałyby na dokładne określenie powierzchni nieruchomości ziemskiej folwark "K." na dzień wejścia w życie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, tj. 13 września 1944 r. Organ wskazał, iż ze sporządzonej w sprawie ekspertyzy Wojewódzkiego Biura Geodezji w Ł. wynika, iż ogólna powierzchnia opisanego majątku ziemskiego wynosiła (...) ha, z czego (...) ha stanowiły użytki rolne, w rozumieniu § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolniczych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. nr 10, poz. 51 ze zm.).

7 Sygn. akt IV SA/Wa 286/08

8 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził również w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r., iż pomimo faktu, że Wojewoda Łódzki w decyzji z dnia (...) kwietnia 2006 r. słusznie przyjął, iż majątek pn. K. spełniał normy obszarowe określone w art. 2 ust. 1 lit. e wymienionego dekretu PKWN i podlegał przejęciu na cele reformy rolnej, to jednak decyzja ta narusza przepis art. 146 § 1 k.p.a. Przepis ten dotyczy, bowiem braku możliwości uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

9 Organ podał, iż zaskarżoną decyzją z dnia (...) kwietnia 2006 r. Wojewoda Łódzki uchylił decyzję Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r., mimo iż od dnia jej doręczenia S. w K., czyli od dnia 16 listopada 1991 r. upłynęło ponad 14 lat.

10 Minister podkreślił, iż upływ terminu przedawnienia, określony w art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwarunkowy zakaz merytorycznego orzekania w sprawie i jako negatywna przesłanka do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest on niezależny od okoliczności, które to spowodowały.

11 Ponadto organ stwierdził, iż po wydaniu przez Wojewodę S. decyzji z dnia (...) listopada 1991 r. pojawiły się nowe dowody, istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Minister wskazał, iż zaistniała wprawdzie kwalifikowana wada określona w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., która upoważniałaby organ administracji publicznej do uchylenia decyzji Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r., jednak z uwagi na kategoryczną treść art. 146 § 1 k.p.a. i przewidziany w tym przepisie okres przedawnienia - wykluczona jest możliwość uchylenia wymienionej decyzji.

12 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ograniczył się zatem - stosownie do przepisu art. 151 § 1 k.p.a. - do stwierdzenia, iż decyzja Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. została wydana z naruszeniem prawa, natomiast okolicznością uniemożliwiającą jej uchylenie jest upływ pięcioletniego okresu przedawnienia.

13 Skargę na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z dnia (...) grudnia 2007 r. wnieśli: M. Sp. z o.o. w Ł. oraz J. T.

14 Skarżący - M. Sp. z o.o. w Ł., reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika - domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz stwierdzenie

15 Sygn. akt IV SA/Wa 286/08

16 nieważności decyzji Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

17 Skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., bowiem uchylono decyzję Wojewody Łódzkiego w całości , ale nie orzeczono co do istoty sprawy.

18 Ponadto zarzucono rażące naruszenie prawa poprzez stwierdzenie wydania decyzji Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. z naruszeniem prawa, a nie dokonanie ustalenia istnienia przesłanki nieważności decyzji i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

19 Skarżący wskazał w uzasadnieniu, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylając decyzję organu pierwszej instancji powinien był orzec, co do istoty sprawy.

20 W ocenie skarżącego, tego rodzaju rozstrzygnięciem nie jest stwierdzenie, iż decyzja Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. została wydana z naruszeniem prawa.

21 Skarżący zarzucił, że skoro Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w uzasadnieniu wskazał, że majątek pn. K. podlegał przepisom dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, to powinien również orzec, co do istoty sprawy.

22 W ocenie odwołującej się Spółki w sprawie naruszono również zakaz reformationis In peius, mający zastosowanie w trybie wznowieniowym.

23 Skarżący wskazał, iż wnioskował o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., zatem orzeczenie na niekorzyść strony skarżącej było niezgodne z prawem. Skarżący podniósł również, iż poprzez skuteczne wznowienie postępowania w dniu (...) września 1992 r. została wzruszona decyzja z dnia (...) listopada 1991 r., która - pomimo, iż jest dotknięta wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. - nie została usunięta z obrotu prawnego, na skutek trwającego 14 lat postępowania. Argumentując zarzut nieważności decyzji z dnia (...) listopada 1991 r. skarżący wskazał, że opisana decyzja błędnie rozstrzygnęła kwestię przejścia na rzecz Skarbu Państwa folwarku ziemskiego K., bowiem w istocie spełnione zostały przesłanki do przejścia na cele reformy rolnej przedmiotowego folwarku.

24 Sygn. akt IV SA/Wa 286/08

25 Skarżąca J. T., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

26 Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a. - poprzez przyjęcie, że podstawą wznowienia postępowania było wystąpienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, w sytuacji gdy tego rodzaju okoliczności nie zaistniały.

27 Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7, 76 § 1, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nieustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności nieodniesienie do zastrzeżeń składanych przez stronę w stosunku do opinii Wojewódzkiego Biura Geodezji oraz pominięcie zaświadczenia Zarządu Gminy Z. z dnia (...) sierpnia 1945 r.

28 W uzasadnieniu podano, iż stwierdzenie, że korzystna dla skarżącej decyzja Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. została wydana z naruszeniem prawa - ogranicza jej prawo do rewindykacji majątku "K.", a przede wszystkim ujawnienie jej praw w księdze wieczystej.

29 Skarżąca wskazała także, że w sprawie błędnie zastosowano jako podstawę wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.

30 W ocenie skarżącej ekspertyza wykonana przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w Ł. nie może być uznana za nowy dowód, nieznany w chwili wydawania decyzji organowi orzekającemu, bowiem jest to w istocie dowód nowy, wykreowany kilkanaście lat po wydaniu decyzji. Tego rodzaju postępowanie, stanowi - zdaniem skarżącej - rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. Ponadto skarżąca wskazała, iż organy orzekające w sprawie nie odniosły się do licznych zarzutów w stosunku do przedmiotowej ekspertyzy, podnoszonych przez stronę w toku postępowania. Skarżąca stwierdziła, że tego rodzaju nowym dowodem, nieznanym organowi w chwili wydawania decyzji Wojewody S. z 1991 r. może być zaświadczenie Zarządu Gminy Z. z dnia (...) sierpnia 1945 r.

31 Dokument ten odnosi się do powierzchni ogólnej i powierzchni gruntów rolnych majątku "K." i wynika z niego, że majątek ten nie podlegał reformie rolnej, bowiem powierzchnie gruntów rolnych nie przekraczają 50 ha.

32 Sygn. akt IV SA/Wa 286/08

33 W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

34 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

35 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. /, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

36 Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

37 Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skargi są zasadne, co w konsekwencji prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia (...) kwietnia 2006r., chociaż nie wszystkie podniesione w skargach zarzuty są uzasadnione.

38 Na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Ponadto należy zaznaczyć, iż decyzje wydawane w toku przedmiotowego wznowieniowego postępowania administracyjnego były już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, co miało miejsce w wyroku z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie sygn. akt II SA 2457/93 oraz w wyroku z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 669/01.

39 Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną i w stosunku, do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania.

40 Wniosek o wznowienie postępowania dotyczył postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. stwierdzającej, że nieruchomość ziemska - folwark

41 Sygn. akt IV SA/Wa 286/08

42 "K.", o powierzchni (...) ha, stanowiąca byłą własność W. O. nie podlegała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., nr 3, poz. 13).

43 Reguły związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego.

44 Zgodnie z art. 149 § 2 kpa przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedna z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1kpa oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej.

45 Granice postępowania rozpoznawczego sprawy administracyjnej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Sprawa musi być tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej. Mimo to, organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu zwykłym.

46 W przepisach art. 151 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 kpa zostały precyzyjnie określone wszystkie trzy rodzaje rozstrzygnięć, jakie organ może podjąć po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego.

47 Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (151 § 1 pkt 1 kpa) może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały, określone w kodeksie, podstawy wznowienia. Chodzi tu o sprawdzenie twierdzeń strony wnoszącej podanie co do faktycznego spełnienia się podstaw wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu braku tych podstaw możliwe jest wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej.

48 Decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 kpa ) musi być połączona z rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Nowa decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie o całości sprawy objętej decyzją dotychczasową. Istotą wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Zatem nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jak gdyby w sprawie nie było w danej instancji rozstrzygnięcia - wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2002r. sygn. akt IVSA 2759/00 Monitor Prawniczy 2002, nr 20, poz. 917.

49 Sygn. akt IV SA/Wa 286/08

50 Natomiast rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie przepisu art. 151 § 2 kpa ogranicza się do stwierdzenia, wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Wydawane ono jest, gdy występują przesłanki negatywne, określone w art. 146 § 1 i 2 kpa, wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.

51 Jak już wyżej wskazano, decyzje wydawane w toku niniejszego postępowania wznowieniowego były przedmiotem oceny sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 marca 1995r. wydanym w sprawie sygn. akt USA 2457/93 wskazał, iż analizie i ocenie musi być poddany cały zebrany w sprawie materiał dowodowy w ramach obowiązków i uprawnień organu, określonych w art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a omówienie tej analizy i oceny wraz z wnioskami końcowymi powinno być dokonane stosownie do art. 107 § 3 kpa.

52 W uzasadnieniu wyroku z dnia 27 listopada 2002r. w sprawie sygn. akt IVSA 669/01 Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, iż wbrew zaleceniom zawartym w wyroku Sądu z dnia 24 marca 1995r. organy administracji nie przeanalizowały całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, "że stosownie do podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikających z kpa organ oceniając materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest szczegółowo uzasadnić, z jakiej to robi przyczyny. Pominięcie oceny części zgromadzonych w sprawie dowodów musi budzić uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych. Dlatego też organ administracji obowiązany jest zgodnie z art. 77 § 1 i 80 kpa dokładnie przeanalizować każdy przeprowadzony w sprawie dowód".

53 Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

54 Przechodząc na grunt naszej sprawy należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia (...) kwietnia 2006r., po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego organy wydały swoje rozstrzygnięcia w oparciu o jeden dowód, jakim jest ekspertyza wykonana przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w Ł. z dnia (...) sierpnia 2005r. W oparciu o tę

55 Sygn. akt IV SA/Wa 286/08

56 ekspertyzę organy ustaliły ogólną powierzchnię folwarku "K." w dniu (...) września 1944r., tj. w dniu wejścia w życie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, która wynosiła według tego dowodu (...) ha, w tym użytków rolnych (...) ha. Pozostałą powierzchnię folwarku "K." stanowiły następujące rodzaje gruntów: wody stojące o powierzchni (...) ha, drogi i kolejka (...) ha, tereny zabudowane i zadrzewione o powierzchni (...) ha i nieużytki (...) ha.

57 Organy w wydanych orzeczeniach całkowicie zignorowały wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z bogatego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wznowieniowego został wybrany jeden dowód, na którym oparto rozstrzygnięcie. Jednocześnie nie odniesiono się i nie zanalizowano pozostałego materiału dowodowego. Niezrozumiałe jest całkowite pominięcie i nieodniesienie się do dowodów złożonych przez J. T. przy piśmie, które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 8 grudnia 2005r. Ze złożonych przez J. T. kopii: zaświadczenia Zarządu gminy Z. z dnia (...) sierpnia 1945r. oraz odpisu protokołu Nr (...) spisanego w dniu 24 kwietnia 1945r. w sprawie opisu majątku nieruchomego należącego do cegielni K. wynika, że majątek ziemski należący do W. O. ma ogólną powierzchnię (...) ha, w tym nieużytki (...) ha, podwórze i drogi (...) ha, park (...) ha, ogród warzywny (...) ha, plac pod i między budynkami cegielni około (...) ha, plac pod kopalnią gliny około (...) ha. Cegielnia została upaństwowiona decyzją Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego - Wydział Przemysłowy z dnia (...) sierpnia 1945r. łącznie z (...) ha gruntu pod zabudowaniami i kopalnią. Na cele reformy rolnej mógł więc zostać przejęty obszar 48,18 ha.

58 Organy obu instancji w decyzjach nie ustosunkowały się do materiału dowodowego, z którego wypływają odmienne wnioski aniżeli z ekspertyzy wykonanej przez Wojewódzkie Biuro Geodezji w Ł., która stała się podstawą rozstrzygnięć organów.

59 W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie.

60 Sygn. akt IV SA/Wa 286/08

61 Niezastosowanie się przez organy przy ponownym wydawaniu decyzji do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1995r. i z dnia 27 listopada 2002r. narusza zasadę związania organu oceną prawną i wskazaniami w orzeczeniu sądu i oznacza, że decyzje są wadliwe.

62 Konieczność wydania w sprawie po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego decyzji na podstawie art. 151 § 2 kpa z uwagi na zaistnienie przesłanki negatywnej upływu czasu, o której mowa w art. 146 § 1 kpa nie zwalnia organów z konieczności przeprowadzenia wnikliwej analizy całego materiału dowodowego zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1995r. i z dnia 27 listopada 2002r. Dopiero tak oceniony materiał dowodowy da podstawę do jego prawidłowej oceny i właściwych wniosków z niego wynikających dla oceny stanu faktycznego dotyczącego powierzchni nieruchomości rolnej K. przejętej na cele reformy rolnej. Dopiero rozpatrzenie całego materiału dowodowego, zgodnie z wymogiem art. 77 § 1 kpa i dokonanie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona - art. 80 kpa oraz sporządzenie uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa da podstawę do wykluczenia, że w sprawie nie zaistniała również druga przesłanka negatywna, o której mowa w art. 146 § 2 kpa. Zgodnie z zapisem art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

63 Brak analizy i oceny całego materiału dowodowego oraz sporządzenie uzasadnienia decyzji z naruszeniem zasad wynikających z art. 107 § 3 kpa nie pozwana na obecnym etapie wykluczyć możliwości zaistnienia w sprawie zbiegu dwóch przesłanek negatywnych z art. 146 § 1 i 2 kpa, których zaistnienie nie będzie pozwalało uchylić decyzji Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. Ewentualne zaistnienie przesłanki negatywnej z art. 146 § 2 kpa zdecydowanie wpłynie natomiast na ocenę prawną decyzji Wojewody S. z dnia (...) listopada 1991 r. oraz na sytuację prawną podmiotów uczestniczących w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Z tych też powodów organy nie mogą w przedmiotowej sprawie, mimo zaistnienia przesłanki negatywnej upływu czasu, która nie pozwala uchylić decyzji Wojewody S. z dnia (...) listopada

64 Sygn. akt IV SA/Wa 286/08

65 1991 r., uchylić się od rzetelnego przeanalizowania całego materiału dowodowego, gdyż może to mieć zasadniczy wpływ na ocenę prawną tej decyzji.

66 Wobec powyższego Sąd nie uznał za zasadne zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącego M. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł.

67 Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

68 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w/ ustawy.