Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2022 r., IV SA/Wa 1601/21

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2022 r., IV SA/Wa 1601/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy stwierdza nieważność § 2 ust. 4 pkt 2 załącznika do zaskarżonej uchwały.

Uzasadnienie

2 Rada Gminy G. (Rada) na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust.1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 z póź. zm.) oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2020 r. poz. 1439) po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w dniu [...] grudnia 2020 roku podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy G..

3 W piśmie z dnia 8 października 2021 r. (prezentata Sądu - 26 października 2021 r.) Prokurator Rejonowy w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną wyżej uchwałę, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez uregulowanie w § 2 ust. 4 pkt 2 Regulaminu kwestii wykraczających poza upoważnienie ustawowe, tj. dopuszczenie przez Radę Gminy możliwości dokonywania poza warsztatami samochodowymi wyłącznie dobrych i doraźnych napraw.

4 Wobec powyższego w przedmiotowej skardze, Prokurator, na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a., wniósł o stwierdzenie nieważności ww uchwały Rady Gminy G. w powyższym zakresie. W uzasadnieniu skargi Prokurator rozwinął swoje stanowisko dotyczące postawionego zarzutu przedstawiając argumenty potwierdzające, według skarżącego, jego zasadność.

5 W odpowiedzi na skargę Rada G. uznała skargę w całości za uzasadnioną.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7 Skarga jest zasadna.

8 Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

9 Skargę na przedmiotową uchwałę, zgodnie z treścią art. 53 § 2a p.p.s.a. można wnieść w każdym czasie, wobec tego prokuratora nie obowiązuje termin zakreślony w art. 53 § 3 p.p.s.a.

10 Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze, w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny.

11 Odnosząc się do meritum, po przeprowadzeniu analizy treści ww. Regulaminu Sąd stwierdził, zgodnie ze stanowiskiem Prokuratora, że kwestionowana regulacja pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Została ona bowiem podjęta z przekroczeniem ustawowego upoważnienia do wydania kwestionowanej uchwały zawartego w art. 4 u.c.p.g.

12 Trzeba podkreślić, iż dwoma podstawowymi dyrektywami, którymi powinien kierować się organ przy kreowaniu przepisów prawa miejscowego jest zasada praworządności oraz jasności przepisów prawa, jako pochodna zasady pewności prawa i poprawnej legislacji. Konstytucyjna zasada określoności regulacji prawnych, wywodzona jest z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji (zob. I.Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75). Określona w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności w związku z art. 94 Konstytucji RP wymaga, aby akt prawa miejscowego (źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły) czynił zadość upoważnieniu ustawowemu i nie tylko nie przekraczał jego zakresu, ale także w pełni i zgodnie z prawem je realizował.

13 Odnosząc się zatem do kwestionowanego przez Prokuratora zapisu Sąd stwierdza, iż Regulamin w powołanej w skardze narusza obowiązujące na dzień podjęcia uchwały (tj. 30 grudnia 2020r.) przepisy ww ustawy z dnia 13 września 1996 r. o o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

14 Regulamin wadliwie określa wskazaną w § 2 ust. 4 pkt 2 możliwość w zakresie czynienia napraw poza warsztatami samochodowymi, w brzmieniu: "naprawa pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi może odbywać się na terenie nieruchomości pod warunkiem: (...) 2) wykonywania drobnych i doraźnych napraw". W tym przypadku uchwalono ponad regulację ustawową, gdyż powołany przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie upoważnia organu uchwałodawczego gminy do wprowadzenia tego rodzaju ograniczenia możliwości napraw pojazdów mechanicznych, tak jak w kwestionowanym zapisie, tylko do napraw doraźnych lub drobnych. Trzeba mieć na uwadze, iż organ gminy, w myśl ww przepisu, został upoważniony wyłącznie do wskazania wymogów dopuszczalności mycia i naprawy pojazdów poza myjniami i warsztatami, w kontekście zapewnienia ochrony środowiska i ludzi przed zagrożeniem zanieczyszczeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek wykonywania tych czynności (też min. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 września 2019 roku, sygn. II SA/Gd 121/1, WSA w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Bd 877/18).

15 Kwestionowany przez Prokuratora zapis - § 2 ust. 4 pkt 2 Regulaminu uznać zatem należy za podjęty z przekroczeniem delegacji ustawowej i tym samym, zgodnie zarówno ze stanowiskiem Prokuratora jak i organu, winien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego.

16 Mając na uwadze opisane powyżej istotne naruszenia zaskarżoną uchwałą wskazanych przepisów prawa Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził jej nieważność w całości.