Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r., II SO/Wa 135/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r., II SO/Wa 135/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. o wymierzenie Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym [...]– B. R. grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 22 września 2014 r., odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych postanawia 1. wymierzyć Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym, [...] – B. R. grzywnę w wysokości 600 zł (słownie: sześćset złotych), 2. zasądzić na rzecz R. K. od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...]– B. R. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 R. J. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Komornikowi Sądowemu [...] –B. R. grzywny, w trybie przepisu art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

3 W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu 22 września 2014 r., oraz w dniu 23 września 2014 r., wysłał do Komornika Sądowego [...] – B. R., za pośrednictwem Poczty Polskiej, listy polecone za potwierdzeniem nadania, zawierające skargę na bezczynność (komornika Sądowego B. R. wraz ze wskazaniem by za pośrednictwem tegoż komornika przekazał on skargę oraz jej uzupełnienie, wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wyjaśnił, że zwrócił się do Komornika Sądowego [...] B. R. o udzielenie w terminie 14 dni informacji publicznej, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r., o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 nr 112 poz. 1198), w zakresie punktów 1 do 9 zawartych we wniosku.

4 Skarżący zaznaczył, że jego skarga wpłynęła do Komornika w dniu 24 września 2014 r., a jej uzupełnienie w dniu 25 września 2014 r., co wynika z prezentaty organu. Komornik nie udzieliła informacji w zakresie wniosku, zarówno w terminie wyznaczonym przez stronę, jak również w terminie 30 dni licząc od dnia otrzymania skargi.

5 W związku z powyższym skarżący wniósł o wymierzenie Komornikowi Sądowemu grzywny w wysokości 30.000 zł za nieprzekazanie skargi.

6 W odpowiedzi na skargę Komornik Sądowy [...] – B. R. wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak drogi sądowej. Powołując się na treść przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów powszechnych Komornik wskazała, że podstawą prawną wykonywania zawodu komornika jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r., o komornikach sądowych i egzekucji, która w art. 1 wskazuje, że komornik jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym i wykonuje czynności na własny rachunek. Z tego względu jako funkcjonariusz publiczny (niebędący urzędnikiem państwowym) korzysta ze szczególnej ochrony prawa karnego, przejawiającej się w zaostrzeniu odpowiedzialności karnej sprawców czynów zakłócających realizacje zadań. Natomiast przywołane przez skarżącego (dłużnika) przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawa o dostępie do informacji publicznej dotyczy działalności administracji publicznej, w której zakres nie wchodzi Komornik Sądowy. Reasumując Komornik stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie posiada kompetencji odnośnie sprawowania nadzoru nad działalnością Kancelarii Komornika Sądowego oraz stosowania sankcji, o które wnioskuje dłużnik w piśmie z dnia 22 stycznia 2015 r. Komornik podkreśliła również, że obecnie nie prowadzi żadnych postępowań egzekucyjnych przeciwko R. J.

7 Ponadto w piśmie z dnia 20 października 2015 r., Komornik podtrzymała stanowisko, że komornik jest organem egzekucyjnym - prywatnym przedsiębiorcą, a nie organem administracji publicznej finansowanej ze środków Skarbu Państwa.

8 W związku z czym w świetle obowiązujących przepisów nie ma obowiązku przesłania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi dłużnika oraz składania jakichkolwiek w tym przedmiocie wyjaśnień, w związku z powyższym skarga dłużnika na bezczynność komornika w udzielaniu informacji publicznej z dnia 23 września 2014 r., pozostała w aktach sprawy bez rozpoznania.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

10 W myśl art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1. przekazuje skargę sadowi wraz

11 z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2). Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej

12 w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 w zw.

13 z art. 3 § 3 ww. ustawy, sądy administracyjne są zobowiązane do stosowania środków określonych również w przepisach szczególnych. Taką właśnie szczególną regulację postępowania przed sądami administracyjnymi wprowadza ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

14 Bezspornym jest, że w rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny został złożony w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w tej sprawie dokonanie wykładani pojęcia organu, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., wymaga odniesienia do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Poza tym, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, ze zm.), oraz partie polityczne (ust. 2 tego przepisu).

15 W tym miejscu odnieść również należy się do podniesionej przez obie strony kwestii usytuowania komornika w systemie administracji państwowej i w polskim systemie konstytucyjnym. Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z 20 stycznia 2004 r., sygn. akt SK 26/03 oraz 3 grudnia 2003 r., sygn. akt K 5/02, wskazał m. in., że funkcje wykonywane przez komornika są funkcjami władczymi. Komornik sądowy nie jest jednak ani organem wymiaru sprawiedliwości ani nie jest elementem struktury którejkolwiek z władz konstytucyjnych. Komornika można uznać natomiast za "władzę publiczną" - w rozumieniu art. 77 ust. 1 Konstytucji. W pojęciu "władzy publicznej" mieszczą się bowiem także inne instytucje niż państwowe i samorządowe, o ile wykonują funkcje władzy publicznej w wyniku powierzenia czy przekazania im tych funkcji przez organ władzy państwowej lub samorządowej. (por. również wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SO/Wa 77/13, z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt II SO/Wa 30/14 dostępne w bazie orzeczeń www. nsa.gov.pl).

16 W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że na gruncie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, komornik sądowy jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

17 Z akt przedmiotowej sprawy wynika że, pismem z dnia 28 lipca 2014 r., skarżący zwrócił się do Komornika Sądowego [...] w Sądzie Rejonowym [...], z wezwaniem do udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Następnie pismem z dnia 23 września 2014 r., R. J. wniósł za pośrednictwem organu - Kancelarii Komorniczej [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 lipca 2014 r., o udzielenie informacji publicznej.

18 W dalszej kolejności skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy piśmie z dnia 22 stycznia 2015 r., wniosek

19 w sprawie wymierzenia grzywny oraz pismo w sprawie skargi na bezczynność komornika w udzieleniu informacji publicznej, w którym podkreślił, że Komornik nie przekazał skargi do Sądu administracyjnego.

20 W związku z powyższym należy stwierdzić, że w dacie rozpoznawania przedmiotowego wniosku do Sądu nie została przekazana złożona do Komornika skarga na bezczynność.

21 Powyższa okoliczność uzasadnia wymierzenie organowi grzywny

22 w przedmiotowej sprawie.

23 Jak podniesione zostało już wcześniej skarga K. J. rozpatrywana jest w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, które jest trybem szczególnym i zawiera bardziej restrykcyjne unormowania co do terminu przekazania skargi sądowi. Wykonanie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wymaga przekazania sądowi skargi wraz z aktami i z odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni.

24 Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, bez względu na przyczyny oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę.

25 Bezspornym jest, że organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, nie przekazał skargi, skutkiem czego skarżący złożył stosowny wniosek. Powyższe oznacza, że wystąpiły przesłanki do orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny.

26 Podnieść należy, iż okoliczności, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi oraz okres tego uchybienia, jak również kwestia statusu komornika jako organu administracji pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Mogą one mieć jedynie wpływ na wysokość grzywny, gdyż sądowi orzekającemu

27 w przedmiocie wymierzenia grzywny ustawodawca pozostawił swobodny zakres ustalenia jej wysokości, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.). Powyższy przepis pozwala bowiem na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy

28 i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi (patrz: postanowienie NSA z dnia 09 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 314/12, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach).

29 Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniosek K.. J. jest uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 600 złotych.

30 Sąd wymierzając grzywnę wziął pod uwagę zarówno okoliczności sprawy, jak

31 i okres zwłoki organu w przekazaniu skargi i akt sprawy.

32 Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak

33 w sentencji postanowienia.

34 O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 w zw.

35 z art. 64 § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasądzona od organu na rzecz wnioskodawcy kwota 100 zł stanowi wartość uiszczonego wpisu sądowego