Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2018 r., II SAB/Wa 362/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2018 r., II SAB/Wa 362/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2016 r. o zmianę decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] postanawia - odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Wnioskiem z [...] października 1999 r. J. D. wystąpił do Dyrektora Departamentu [...] MON o sprostowanie zaświadczenia finansowego dla celów emerytalnych, poprzez przyjęcie do podstawy emerytury kwoty dodatku specjalnego otrzymanego w miesiącu styczniu 1991 r., a nie jak przyjął wojskowy organ emerytalny - za miesiąc marzec 1991 r., tj. za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej.

3 Dyrektor Departamentu [...] MON decyzją nr [...] z [...] stycznia

4 2000 r. odmówił uwzględniania ww. wniosku, albowiem w toku postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że Dyrektor WBE w W., ustalając podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, uwzględnił dodatek specjalny za ostatni miesiąc pełnienia służby wojskowej, tj. za miesiąc marzec 1991 r.

5 Po rozpatrzeniu odwołania J. D. od ww. decyzji Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z [...] lutego 2000 r. utrzymał ją w mocy.

6 Pismem z dnia [...] marca 2016 r. J. D. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej - na podstawie art. 154 § 1 kpa - o zmianę decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2000 r. nr [...].

7 W odpowiedzi na ww. wniosek Dyrektor Biura [...] Ministerstwa Obrony Narodowej pismem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] poinformował J. D., że uwagi strony zostały przyjęte do wiadomości organu, że brak jest podstaw do zajmowania stanowiska w sprawie toczącego się postępowania przed WSA w Warszawie, a swoje zastrzeżenia strona może zgłosić w toku postępowania bezpośrednio do ww. Sądu.

8 Pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r., zatytułowanym "odwołanie od niewydania decyzji" J. D. wniósł do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział [...] odwołanie od niewydania przez Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej decyzji w sprawie ww. wniosku strony z dnia [...] marca 2016 r.

9 W odpowiedzi na ww. odwołanie Minister Obrony Narodowej pismem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], zaadresowanym do Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział [...], podniósł, iż skarga na bezczynność organu jest nieuzasadniona bowiem strona otrzymała odpowiedź na wniosek z dnia [...] marca 2016 r. pismem Dyrektora Biura [...] MON z dnia [...] marca 2016 r.

10 Sąd Okręgowy w W. [...] Wydział [...] po rozpoznaniu sprawy J. D. przeciwko Ministrowi Obrony Narodowej na skutek skargi na bezczynność organu, postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. sygn. akt [...] uznał się niewłaściwym rzeczowo i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do rozpoznania (orzeczenie prawomocne od dnia 27 lipca 2017 r.).

11 Sąd Okręgowy uznał, że "pismo odwołującego się nie stanowi odwołania od decyzji wydanej w sprawie ubezpieczeń społecznych, o których mowa w Tytule VII Dziale III Rozdział III Kodeksu postępowania cywilnego. Pismo to stanowi skargę na bezczynność organu wojskowego w przedmiocie nie rozpatrzenia wniosku z [...] marca 2016 r. w sprawie zmiany, w trybie przewidzianym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego ostatecznej decyzji administracyjnej Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z [...] lutego 2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu [...] MON Nr [...] z [...] stycznia 2000 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wniosku z [...] października 1999 r. o skorygowanie zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności do celów zaopatrzenia emerytalnego w części dodatku specjalnego (punkt 1 pisma) oraz o skorygowanie zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych dla celów zaopatrzenia emerytalnego".

12 Po przekazaniu ww. sprawy według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sprawa ze skargi J. D. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2016 r. o zmianę decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 362/17.

13 Pismem z dnia 29 grudnia 2017 r. Sąd wezwał organ do udzielenia informacji, czy skarżący przed złożeniem skargi z dnia 11 kwietnia 2016 r. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2016 r., wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

14 W odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu, organ pismem z dnia 05 stycznia 2018 r. poinformował Sąd, że nie ujawniono wpływu do organu przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

16 Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

17 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1 powołanego art.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego art.).

18 Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

19 Przesłanką dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do skargi na bezczynność organu jest zatem dopełnienie obowiązku wyczerpania ww. środków zaskarżenia.

20 W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie skarżący przed złożeniem skargi winien był wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. wezwać Ministra Obrony Narodowej do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 kpa (w brzmieniu obowiązującym do 01 czerwca 2017 r.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

21 Skarżący takiego wezwania nie wniósł, tym samym nie wyczerpał on środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

22 Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.