Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2010 r., II SA/Wa 1423/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2010 r., II SA/Wa 1423/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), WSA Andrzej Góraj, Protokolant Monika Michnik-Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia uposażenia zasadniczego i wypłaty wyrównania przysługującego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Uzasadnienie

2 Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] czerwca 2009 nr [...] utrzymał w mocy decyzję personalną Komendanta [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] ustalającą K. S. uposażenie zasadnicze za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 stycznia 2009 r. w wysokości 2.856,00 zł i orzekającą o wypłacie wyrównania przysługującego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w łącznej wysokości 338,00 zł.

3 W uzasadnieniu powyższej decyzji Dyrektor Generalny Służby Więziennej podniósł, iż K. S. w okresie od 1 października 1992 r. do 31 stycznia 2009 r. była funkcjonariuszem Służby Więziennej (dalej SW). Z dniem 31 stycznia 2009 r. Dyrektor Generalny SW decyzją personalną nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. zwolnił mjr K. S. ze służby w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. W związku ze zwolnieniem ze Służby Więziennej, zaspokajając prawo funkcjonariusza wynikające z art. 100 § 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), mjr K. S. otrzymała, przyznane odrębnymi decyzjami personalnymi, należne świadczenia pieniężne. Od decyzji personalnych Komendanta [...] (dalej C.) przyznających te świadczenia pieniężne K. S. złożyła odwołania do organu II instancji, a następnie skargi do sądu administracyjnego.

4 Decyzją personalną z dnia [....] kwietnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 104 k.p.a., art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 w zw. z art. 96 ust. 1 powołanej ustawy oraz § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 57, poz. 474) Komendant C. ustalił K. S. za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 stycznia 2009 r. uposażenie zasadnicze w wysokości 2.856,00 zł i postanowił wypłacić wyrównanie przysługującego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w łącznej wysokości 338,00 zł. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Wydanie zaskarżonej decyzji było spowodowane wejściem w życie z dniem 8 kwietnia 2009 r. ww. rozporządzenia, na podstawie którego zostały ustalone nowe stawki uposażenia zasadniczego, przysługujące funkcjonariuszom Służby Więziennej od dnia 1 stycznia 2009 r.

5 Od powyższej decyzji K. S. wniosła odwołanie zarzucając organowi, iż nie może się odnieść w pełni do zasadności postanowień kwestionowanego dokumentu, z uwagi na to, że skutkuje on w przedmiocie należnych świadczeń nie tylko do przodu od daty sporządzenia tego dokumentu, ale i wstecz poczynając od 1 stycznia 2009 r. i wkracza w materię uregulowań prawnych, aż 10-ciu wcześniejszych decyzji personalnych komendanta i pięciu oświadczeń przygotowanych do podpisania przez komendanta. Ponadto kwestionowana decyzja skutkuje w sprawie wypłaconych uprzednio przez komendanta około 10-ciu różnych wyrównań i dopłat wypłacanych kilkakrotnie i w różnym czasie z rozlicznymi, a w przynajmniej w połowie przypadków "niekomunikatywnymi" wyjaśnieniami, na podstawie której decyzji personalnej i za jaki okres wypłacona była należność zasadnicza i dopłaty do niej. Z podanych powodów odwołująca się wniosła o wydanie przez Komendanta C. nowych decyzji, w których w każdej oddzielnie określi ostateczną kwotę netto świadczeń przysługujących stronie z tytułu pełnienia służby.

6 Dyrektor Generalny SW nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2009 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 31 ust. 4 powołanej ustawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

7 Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 8 kwietnia 2009 r. w Dzienniku Ustaw Nr 57 pod pozycją 474 ukazało się rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Rozporządzenie wprowadziło nowe stawki uposażenia zasadniczego, przysługujące funkcjonariuszom Służby Więziennej od dnia 1 stycznia 2009 r. Wobec powyższego, należało ponownie przeliczyć wszystkim funkcjonariuszom, którzy na dzień 1 stycznia 2009 r. pozostawali w służbie, stawki uposażenia zasadniczego i wysokość dodatku za wysługę lat, który to dodatek ustalany jest w relacji procentowej od uposażenia zasadniczego.

8 Uposażenie odwołującej się na dzień 1 stycznia 2009 r., po uwzględnieniu stawek ww. rozporządzenia, składało się z: 1) uposażenia zasadniczego w wysokości 2.856 zł, 2) dodatku za wysługę lat w wysokości 714 zł, dodatku za stopień w wysokości 1.214 zł, dodatku służbowego w wysokości 1.520 zł i wyniosło 6.304 zł. Tak więc Komendant C. w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowego określenia kwoty przysługującego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym do uposażenia. Ponadto komendant jako organ administracji publicznej, będąc w zgodzie z przepisami ww. rozporządzenia, nie mógł nie ustalić skarżącej, od dnia 1 stycznia 2009 r., nowej stawki uposażenia zasadniczego. Dlatego też rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest słuszne, a wyliczenie wysokości należnego uposażenia skarżącej, dokonane prawidłowo.

9 Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego wydania decyzji, które określałyby kwoty "netto" uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym do uposażenia, organ II instancji stwierdził, iż jest ono nieuzasadnione i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 1 ustawy o SW, z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie. Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (art. 97 ustawy). Wykonując upoważnienie zawarte w art. 98 ustawy Minister Sprawiedliwości określa w drodze rozporządzenia uposażenie zasadnicze funkcjonariuszy SW. W aktualnym stanie prawnym jest to rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 57, poz. 474). Takie uposażenie, ustalone na podstawie ww. rozporządzenia, zostało określone K. S. w zaskarżonej decyzji. Z tych też względów zarówno komendant, jak i organ odwoławczy nie może określić skarżącej jej uposażenia "netto". Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami komendant, jako płatnik, jest obowiązany do: 1) naliczania, potrącania i odprowadzania zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176, ze zm.), 2) naliczania, potrącania i odprowadzania składki na ubezpieczenie zdrowotne, zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 164 z 2008 r., poz. 1027, ze zm.), od wypłacanych funkcjonariuszom uposażeń zasadniczych wraz z dodatkami o charakterze stałym.

10 Wyjaśniając K. S. różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji personalnej, a kwotą faktycznie otrzymywaną przez skarżącą mjr W. G. główny księgowy C. w imieniu komendanta tego ośrodka, pismami z dnia 2 czerwca 2009 r. udzielił zainteresowanej szczegółowych wyjaśnień w przedmiocie wysokości kwot otrzymanych świadczeń pieniężnych przysługujących w związku ze zwolnieniem ze służby. W pismach tych wskazana została zarówno podstawa prawna dokonanych potrąceń jak i pokazana wysokość i sposób naliczania tych potrąceń.

11 Decyzję Dyrektora Generalnego SW z dnia [...] czerwca 2009 r. K. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wymieniona wniosła o wypłacenie jej kwoty 5.623,54 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 1 lutego 2009 r. do dnia zaspokojenia całości jej roszczeń ze stosunku służbowego oraz zasądzenie od Dyrektora Generalnego SW na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła szczegółowe wyliczenie, jej zdaniem, kwot należnych do dnia rozwiązania stosunku służbowego oraz wniosła o poddanie kontroli sądowej prawidłowości naliczenia uposażenia i stałych dodatków do uposażenia przysługujących od dnia 1 stycznia 2009 r.

12 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny SW wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

14 Na wstępie - wobec zawartego w skardze żądania dokonania wypłaty skarżącej wskazanej kwoty pieniężnej - wyjaśnić trzeba, że sąd administracyjny nie jest władny do wydawania wyroków reformatoryjnych, bowiem nie posiada kompetencji do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy w zastępstwie właściwych do tego organów administracji publicznej. Innymi słowy, sąd, jak wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sprawuje kontrolę administracji publicznej poprzez badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, co prowadzić może do jej uchylenia w przypadku zasadności skargi, a więc w razie stwierdzenia, że decyzja narusza - w sposób określony przepisami art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - prawo materialne lub proceduralne. Natomiast sąd nie przyznaje uprawnień, jak też ich nie pozbawia.

15 Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie.

16 Podstawę materialnoprawną decyzji przyznającej skarżącej od dnia 1 stycznia 2009 r. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami do uposażenia oraz wyrównanie uposażenia za miesiąc styczeń 2009 r. stanowi art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej oraz przepisy wydanego na podstawie art. 98 tej ustawy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej.

17 Zgodnie z art. 96 ust. 1 powołanej ustawy, z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia – art. 97 tej ustawy. W świetle postanowień art. 100 ust. 1 ww. ustawy, funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego: 1) dodatek za wysługę lat (a) 5% uposażenia zasadniczego - po 2 latach służby, b) 10% uposażenia zasadniczego - po 5 latach służby, c) 15% uposażenia zasadniczego - po 10 latach służby, d) 20% uposażenia zasadniczego - po 15 latach służby, e) 25% uposażenia zasadniczego - po 20 latach służby), 2) dodatek za stopień, 3) dodatek służbowy.

18 W dniu 8 kwietnia 2009 r. weszło w życie powyżej powołane rozporządzenie, które w § 1 ustaliło nowe wartości uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy SW określone w tabelach stanowiących załącznik do rozporządzenia. Przepis § 2 rozporządzenia stwierdza, iż uposażenie zasadnicze funkcjonariuszy Służby Więziennej w wysokości określonej w załączniku do rozporządzenia, o którym mowa w § 1, przysługuje od dnia 1 stycznia 2009 r.

19 Mając na względzie powyższe unormowania organ SW zasadnie stwierdził, iż należało skarżącej, z którą rozwiązano stosunek służbowy z dniem 31 stycznia 2009 r., na nowo ustalić uposażenie za miesiąc styczeń tego roku z uwzględnieniem stawek określonych w powołanym rozporządzeniu. Mjr K. S. przed zwolnieniem ze służby zajmowała stanowisko starszego wykładowcy. Zatem uposażenie skarżącej zostało określone w załączniku do rozporządzenia w Tabeli 4 "Ośrodki szkolenia i ośrodki doskonalenia kadr Służby Więziennej", Lp. 6 – grupa stanowisk: radca prawny, starszy wykładowca, zastępca głównego księgowego ośrodka doskonalenia kadr – 2.856 zł. Zasadnie także organ stwierdził, iż ponownemu określeniu podlega wysokość dodatku za wysługę lat, który to dodatek ustalany jest w relacji procentowej od uposażenia zasadniczego – w analizowanym przypadku 714 zł. Organ zasadnie pozostawił dodatek za stopień w niezmienionej wysokości 1.214 zł, albowiem dodatek za stopień majora stanowi 115 % najniższego uposażenia młodszego referenta 1.055 zł (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej /Dz. U. Nr 14 poz. 137/ w zw. z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej).

20 Natomiast bezpodstawnie organ SW pozostawił skarżącej dodatek służbowy przyznany decyzją Komendanta C. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w niezmienionej wysokości 1.520 zł. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, funkcjonariuszowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości do 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Wprawdzie przedmiotowy dodatek został skarżącej określony w decyzji kwotowo, to niemniej jednak stanowił on wówczas 40,01 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkiem za stopień. Skoro podstawę naliczenia dodatku służbowego stanowi "otrzymywane" uposażenie zasadnicze wraz z dodatkiem za stopień, a w miesiącu styczniu 2009 r. uposażenie zasadnicze przysługiwało skarżącej już w wyższej wysokości, to dodatek służbowy powinien zostać ustalony w oparciu o nową stawkę uposażenia zasadniczego. Powinien zatem wynieść 1.628,41 zł, albowiem 40,01% przyznanego faktycznie dodatku służbowego należało pomnożyć przez 4.070 zł (2.856 zł uposażenia zasadniczego + 1.214 dodatku za stopień).

21 Dokonując skarżącej wyrównania przysługującego w styczniu 2009 r. uposażenia o kwotę 338 zł dokonano zaniżenia tego wyrównania, na skutek zaniechania przeliczenia przysługującej funkcjonariuszowi wysokości dodatku służbowego w oparciu o nową stawkę uposażenia zasadniczego, co stanowi naruszenie art. 97 ustawy o SW oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej.

22 Mając powyższe na uwadze, właściwy organ SW będzie obowiązany ponownie ustalić skarżącej wysokość przysługującego w miesiącu styczniu 2009 r. uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i wypłacić zaniżoną kwotę wyrównania.

23 Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy. W przedmiocie zwrotu kosztów Sąd nie orzekał, albowiem strona nie wykazała, iż takowe w niniejszym postępowaniu poniosła.