Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., III SA/Wa 2405/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., III SA/Wa 2405/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Cezary Kosterna,, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, po wznowieniu postępowania oddala skargę

Uzasadnienie

2 1. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania K.

3 R. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS")

4 utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2012 r. Przedmiotem tych decyzji była

5 odmowa uchylenia, po wznowieniu postępowania z inicjatywy skarżącego, ostatecznej

6 decyzji Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., uchylającej w całości decyzję Naczelnika

7 Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2008 r. oraz określającej

8 skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych

9 za 2001 r. (11.235,10 zł według stawki 10% od przychodu z odpłatnego zbycia

10 nieruchomości).

11 2. Uzasadniając rozstrzygnięcie Dyrektor IS przestawił przebieg postępowania

12 w sprawie i wyjaśnił, że ostateczna decyzja wymiarowa (reformatoryjna) Dyrektora IS

13 z [...] marca 2009 r., której wzruszenia domaga się skarżący, poddana była kontroli

14 sądów administracyjnych. Wyrokiem z 23 października 2009 r. (III SA/Wa 767/09)

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. R..

16 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10) oddalił zaś

17 skargę kasacyjną K. R. od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji.

18 W decyzji ostatecznej, której wzruszenia domaga się skarżący, a także w powyższych

19 wyrokach sądów administracyjnych, znalazły się rozważania dotyczące opłaty z tytułu

20 użytkowania wieczystego kwocie 13.950 zł, której uwzględnienia domagał się skarżący

21 w ramach art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym

22 od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: " u.p.d.o.f.").

23 We wniosku o wznowienie postępowania podatkowego z[...] listopada 2011 r.

24 skarżący wskazał jako podstawę prawną przepisy art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z 29

25 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej:

26 "Op"). Wyraził pogląd, że WSA w Warszawie orzekał na podstawie niekompletnej

27 dokumentacji podatkowej. Nie mógł zatem odnieść się do tych wydatków, o których

28 istnieniu nie wiedział (opłata za użytkowanie wieczyste). Dlatego skarżący w ramach

29 postępowania nadzwyczajnego wystąpił o zaliczenie wydatków za użytkowanie

30 wieczyste do wydatków na remont i rozbudowę domu.

31 Dyrektor IS wznowił postępowanie w sprawie zakończonej swoją decyzją

32 ostateczną z [...] marca 2009 r., a następnie odmówił jej uchylenia. Uznał, że skarżący

33 nie wykazał, iż decyzja ta została wydana na podstawie fałszywych dowodów. Dowód

34 poniesienia opłaty za wieczyste użytkowanie nie jest zaś nowym dowodem w sprawie.

35 Był bowiem poddany analizie w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją

36 Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

37 wymiarową, której wzruszenia domaga się skarżący. Okoliczność poniesienia wydatku

38 tytułem opłaty za wieczyste użytkowanie w kwocie 13.950 zł była również poddana

39 analizie Dyrektora IS w ramach postępowania odwoławczego zakończonego wydaniem

40 ostatecznej decyzji wymiarowej z [...] marca 2009 r. Dyrektor IS zauważył nadto, że jest

41 związany wyrokami sądowymi wydanymi w sprawie wymiarowej, zgodnie z art. 170

42 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

43 (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodał, że o konieczności

44 stosowania tego przepisu wypowiedział się NSA w wyroku z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK

45 78/10), oddalając skargę kasacyjną K. R. od wyroku WSA w Warszawie

46 z 23 października 2009 r. (III SA/Wa 767/09) oddalającego skargę K. R.

47 na decyzję wymiarową Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., której wzruszenia w trybie

48 nadzwyczajnym domaga się skarżący.

49 W odwołaniu od decyzji Dyrektora IS z [...] stycznia 2012 r. odmawiającej uchylenia

50 decyzji ostatecznej tego organu z [...] marca 2009 r., skarżący zauważył, że błędna

51 ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności.

52 Jego zdaniem zarówno Dyrektor IS, jak i sądy administracyjne, orzekając w sprawie

53 dotyczącej wymiaru zobowiązania podatkowego za 2001 r. nie dysponowały kluczowym

54 dokumentem. Powołał się na przepisy art. 240 § 1 pkt 2 i pkt 5 Op.

55 Utrzymując w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2012 r. zaskarżoną do Sądu

56 decyzją z [...] marca 2012 r. Dyrektor IS stwierdził, że skarżący nie uzasadnił swojego

57 stanowiska dotyczącego wydania decyzji z [...] marca 2009 r. na podstawie

58 sfałszowanych dowodów lub w wyniku przestępstwa. Nie wykazał, że wystąpiły z tym

59 związane podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2009 r. Powtórzył

60 nadto, że dowód uiszczenia kwoty 13.950 zł tytułem opłaty za wieczyste użytkowanie,

61 nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Był bowiem znany

62 organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, której wzruszenia domaga

63 się skarżący. Zarzuty odwołania uznał za chybione, gdyż [...] marca 2009 r. akta

64 podatkowe były kompletne. Podtrzymał także swoją argumentację związaną z art. 170

65 u.p.p.s.a.

66 2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z 5 kwietnia

67 2012 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

68 na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego.

69 Występując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, autor skargi postawił zarzuty

70 naruszenia przepisów art. 240 Op oraz art. 9 Kodeksu postępowania cywilnego.

71 Uzasadniając skargę powołał się na art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) Op, art. 231 i 271

72 Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

73 Kodeksu karnego, art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 120, 123, 127,

74 193 § 4, 200, 201 § 2, 210, 217, 240 § 1 pkt 2, pkt 4 i 5 oraz § 2, a także art. 247, 248

75 oraz 249 Op. Wskazał także na korzystny dla siebie wyrok WSA w Warszawie z 5

76 marca 2008 r. (III SA/Wa 2149/07). Po przedstawieniu okoliczności faktycznych

77 towarzyszących wydaniu ostatecznej decyzji wymiarowej z [...] marca 2009 r. i przebiegu

78 postępowania w niniejszej sprawie, skarżący przedstawił swoje uwagi dotyczące

79 sposobu organizacji pracy przez pracowników organów podatkowych, którym zarzucił

80 posługiwanie się kłamstwem. Podniósł, że uchybienia towarzyszące gromadzeniu

81 materiału dowodowego w sprawie wymiarowej, potwierdzają wystąpienie przesłanki

82 przewidzianej w art. 240 § 1 Op. Wyraził swoje przypuszczenia dotyczące sposobu

83 kompletowania akt podatkowych i związanych z tym możliwości. Podniósł, że organ

84 podatkowy uniemożliwił skarżącemu "zrozumienie pełnego mechanizmu fałszerstwa".

85 Zdaniem skarżącego, wielokrotnie przedstawiał on "oczywiste dowody wskazujące

86 na popełnienie przestępstwa przez urzędników organów skarbowych w trakcie

87 dotyczących go decyzji podatkowych i że spełnione są przesłanki, o których mówi par. 2

88 artykułu 240 Ordynacji podatkowej" (zob. s. 5 - 8 skargi). Przedstawił swoje rozważania

89 dotyczące zasadności uwzględnienia w ramach zwolnienia podatkowego poniesionej

90 opłaty za wieczyste użytkowanie, bez której nie byłoby możliwe przeprowadzenie

91 remontu (rozbudowy) budynku mieszkalnego, a także związane z "oczywistą omyłką"

92 bezpodstawnie sprostowaną w toku postępowania podatkowego, gdyż omyłka ta nie

93 była oczywista (s. 10 - 17 skargi). Zdaniem skarżącego, wiążący w sprawie

94 prawomocny wyrok "został uzyskany dzięki przestępstwu". Dlatego istnieją w jego

95 ocenie wątpliwości, czy wyrok ten jest rzeczywiście wiążący (zob. s. 18 skargi).

96 Przedstawił także swoje rozważania dotyczące posługiwania się kłamstwem (zob. s. 19

97 skargi). Podsumowując swoją argumentację za błędny uznał argument, że Dyrektor IS

98 "nie może wszcząć postępowania w trybie art. 240 Op", gdyż podejmując decyzję [...]

99 marca 2009 r. wiedział o brakującym dokumencie, ale nie mógł uwzględnić żądania

100 skarżącego, gdyż "uprawomocniła się decyzja sądu", od której skarżący "nie złożył

101 odwołania". Zdaniem skarżącego, argumentacja ta byłaby trafna, gdyby zawinił on

102 zaniedbaniem. Za bezsporny uznał fakt, że 29 października 2007 r. skarżący i Dyrektor

103 IS wiedzieli o zdekompletowaniu dokumentacji. Zastosowanie znajdują zatem przepisy

104 art. 240 Op. Skoro "opłata za uzyskanie prawa użytkowania wieczystego została

105 poniesiona również w związku z remontem i rozbudową", to powinna zostać uznana.

106 W ocenie skarżącego, "odmowa ponownego przeprowadzenia postępowania w trybie

107 art. 249 jest działaniem, o którym wspomina art. 231 Kk" (zob. s. 20 skargi).

108 Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

109 2.2. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe

110 stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznał za chybione. Zauważył nadto,

111 że skarżący nawet na etapie skargi nie wskazał dowodu, który został jakoby

112 sfałszowany.

113 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

114 skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

115 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

116 administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar

117 sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem

118 zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się

119 zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej

120 sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 u.p.p.s.a.

121 2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw

122 do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów

123 prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem

124 przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

125 Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia

126 postępowania podatkowego zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] marca

127 2012 r. lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności

128 zaskarżonej decyzji.

129 3. Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym,

130 jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego

131 zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Postępowanie to

132 unormowane zostało w Rozdziale 17 Działu IV Ordynacji podatkowej. Instytucja

133 wznowienia postępowania podatkowego stanowi odstępstwo od zasady trwałości

134 decyzji podatkowej. Zasada ta służy z jednej strony ochronie praw nabytych

135 podatników, a z drugiej strony zabezpiecza organy państwa przed wielokrotnym

136 rozstrzyganiem tych samych spraw. Służy zatem przede wszystkim ochronie ogólnego

137 porządku prawnego. Zasada trwałości decyzji ostatecznej została wyrażona w art. 128

138 Op. Z przepisu tego wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu

139 podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich

140 nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach

141 przewidzianych w powołanej ustawie oraz ustawach podatkowych.

142 Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

143 3.4. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej

144 możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia

145 ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli

146 postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi

147 wadami procesowymi wyliczonymi w art. 240 Op (por. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz,

148 B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Ordynacja

149 podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 481, 688 - 689). Wykładni przepisów

150 regulujących instytucję wznowienia postępowania, jako wyjątku od zasady trwałości

151 decyzji ostatecznych, dokonywać należy w sposób ścisły.

152 4.1. Decyzja wymiarowa (reformatoryjna) Dyrektora IS z [...] marca 2009 r., której

153 wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżący, jest nie tylko ostateczna, ale

154 i prawomocna. Poddana została bowiem kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd

155 Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 października 2009 r. (III SA/Wa 767/09)

156 oddalił skargę K. R., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10

157 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10; wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów

158 Administracyjnych, adres: www,cbois.nsa.qov.dL dalej: "CBOSA') oddalił skargę

159 kasacyjną K. R. od wyroku Sądu pierwszej instancji. Decyzja ta korzysta

160 zatem ze szczególnej ochrony prawnej. Dodać warto, że oddalając skargę kasacyjną

161 NSA zauważył, że w świetle art. 153 i art. 170 u.p.p.s.a., w związku z oceną prawną

162 wyrażoną przez WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 5 marca 2008 r. (III

163 SA/Wa 2149/07; CBOSA), wpływu na wynik sprawy wymiarowej nie mają wydatki

164 poniesione na nabycie własności nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania

165 nieruchomości. Tą oceną prawną był związany zarówno Dyrektor IS wydający

166 zaskarżoną decyzję, jak i Sąd oddalający skargę w niniejszej sprawie. Istotnego wpływu

167 na wynik sprawy wymiarowej zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca

168 2009 r., której wzruszenia w trybie nadzwyczajnym domaga się skarżący, nie mają

169 dowody potwierdzające poniesienie opłaty za wieczyste użytkowanie (13.950 zł). Stąd

170 wniosek, że istotnego wpływu na wynik sprawy wymiarowej nie wywiera konsekwentnie

171 wskazywany przez skarżącego dowód, jakoby dotychczas pomijany przez organy

172 podatkowe i sądy administracyjne. Czyli nawet gdyby przyjąć, że dowód wskazywany

173 przez skarżącego nie był znany Dyrektorowi IS [...] marca 2009 r. (zdaniem Sądu był

174 znany, o czym mowa niżej), to i tak brak byłoby podstaw do wzruszenia ostatecznej

175 decyzji wymiarowej Dyrektora IS w ramach postępowania wznowionego na wniosek

176 skarżącego. Dowód potwierdzający poniesienie opłaty w kwocie 13.950 zł za wieczyste

177 użytkowanie nie ma bowiem istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

178 Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

179 2. Ustawodawca nie zamieścił katalogu dowodów, których fałsz uzasadnia

180 uruchomienie trybu wznowienia postępowania. Oznacza to, że każdy istotny dowód,

181 będący podstawą ustaleń w decyzji ostatecznej, może być podważony. Dowodem

182 istotnym jest dowód, który miał wpływ na wynik sprawy. Oczywiście samo twierdzenie

183 strony żądającej wznowienia postępowania, że dany dowód był fałszywy, nie uzasadnia

184 ponowienia postępowania dowodowego. Zasadą bowiem jest, że fałsz dowodu

185 powinien być stwierdzony orzeczeniem właściwego sądu. Od zasady tej istnieje jednak

186 wyjątek. Jeżeli bowiem sfałszowanie dowodu jest oczywiste, tj. "rzuca się w oczy",

187 postępowanie podatkowe może zostać wznowione także wówczas, gdy na skutek

188 upływu czasu nie może być wszczęte postępowanie przed właściwym sądem w celu

189 stwierdzenia sfałszowania dowodu. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak jest

190 jakichkolwiek podstaw do wniosku, że spełnione zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1

191 lub (i) pkt 2 Op.

192 3. O zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op można mówić wówczas, gdy

193 łącznie zostaną spełnione cztery następujące warunki;

194 a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub pojawiły się nowe dowody;

195 b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;

196 c) dowody te lub okoliczności nie były znane organowi, który wydał decyzję;

197 d) istniały w dniu wydania decyzji.

198 Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy przy

199 tym rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz

200 pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne

201 to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają

202 w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok

203 NSA z 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, Lex nr 146074). W rozpoznawanej sprawie nie

204 zostały spełnione warunki, o których mowa w pkt a) - c). Z tej przyczyny uznać należy,

205 że nie zostały spełnione przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Op.

206 4. Zdaniem Sądu, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu.

207 Skarżący nie wykazał bowiem, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla

208 sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe lub (i) decyzja Dyrektora IS z [...]

209 marca 2009 r. została wydana w wyniku przestępstwa. Skarżący nie wskazał bowiem

210 dowodu, który jakoby okazał się fałszywy. Nie przedstawił stosownego orzeczenia

211 sądowego, potwierdzającego wystąpienie choćby jednej z przesłanek przewidzianych

212 w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 Op. Wskazywane przez skarżącego okoliczności dotyczące

213 sposobu prowadzenia przez organy podatkowe postępowania wymiarowego nie dają

214 Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

215 zdaniem Sądu podstaw do wniosku, że wystąpiła przesłanka umożliwiająca uchylenie

216 w całości lub w części ostatecznej oraz prawomocnej decyzji Dyrektora IS z [...] marca

217 2009 r. Skarżący nie wykazał nadto, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe

218 okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane

219 organowi, który wydał decyzję. Czyli brak jest podstaw do wniosku, że wystąpiła

220 przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Dowód potwierdzający poniesienie

221 opłaty za wieczyste użytkowanie był bowiem znany Dyrektorowi IS w dniu wydania

222 decyzji dotychczasowej, tj. [...] marca 2009 r. Potwierdzał nadto znaną Dyrektorowi IS [...]

223 marca 2009 r. okoliczność faktyczną (poniesienie opłaty za wieczyste użytkowanie),

224 która to okoliczność nie jest nadto istotna dla sprawy wymiarowej zakończonej decyzją

225 Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. Wynika to wprost z uzasadnienia tejże ostatecznej

226 decyzji, a także z uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych oddalających skargę

227 oraz skargę kasacyjną skarżącego, wymienionych w pkt 4.1. uzasadnienia niniejszego

228 wyroku. Skoro podstawowa okoliczność (dowód) wskazywany przez skarżącego w toku

229 postępowania wznowionego nie ma wpływu na wynik sprawy wymiarowej zakończonej

230 decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca 2009 r,, to uznać należy, że zaskarżona

231 decyzja odpowiada prawu. Zasadnie Dyrektor IS przyjął bowiem, że zgodnie z art. 243

232 § 1 pkt 2 należało odmówić skarżącemu uchylenia decyzji dotychczasowej w całości

233 lub w części, gdyż nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 Op. Skarżący brał

234 nadto udział w postępowaniu wymiarowym. Nie wystąpiła zatem przesłanka, o której

235 mowa w art. 240 § 1 pkt 4 Op, wskazana przez skarżącego na etapie postępowania

236 sądowego.

237 5. W związku z powyższym, zarzuty skargi Sąd uznał za oczywiście chybione

238 lub chybione. W sprawie nie znajdowały bowiem zastosowania przepisy Kodeksu

239 karnego, Kodeksu postępowania cywilnego lub (i) Kodeksu postępowania

240 administracyjnego. Dyrektor IS nie naruszył powołanych w skardze przepisów art. 120,

241 123, 127, 193 § 4, 200, 201 § 2, 210, 217, 240 § 1 pkt 2, pkt 4 i 5 oraz § 2, a także

242 art. 247, 248 oraz 249 Op. Nie naruszył również art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) u.p.d.o.f.

243 Wbrew argumentacji skarżącego, postępowanie zainicjowane jego wnioskiem zostało

244 w niniejszej sprawie wznowione postanowieniem z 28 grudnia 2011 r. Tyle tylko, że nie

245 wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 243 § 1 pkt 2 Op, na co trafnie zwrócił uwagę

246 Dyrektor IS, o czym mowa wyżej. Wskazywane przez skarżącego okoliczności nie

247 pozwalają na wniosek, że wystąpiły przesłanki przewidziane w przepisach art. 240 § 1

248 pkt 1 i 2 oraz § 2 i § 3 Op. Zdaniem Sądu brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw

249 do wnisku, że sfałszowanie nieokreślonego bliżej przez skarżącego dowodu można

250 Sygn. akt III SA/Wa 2405/12

251 uznać za oczywiste. Brak jest nadto jakichkolwiek podstaw do wniosku, że decyzja

252 Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. została wydana w wyniku oczywiście popełnionego

253 przestępstwa. W tej sytuacji, dla wykazania, że spełniona została przesłanka z art. 240

254 § 1 pkt 1 i 2 Op, konieczne było przedstawienie przez skarżącego stosownego

255 orzeczenia sądowego, na które skarżący jednak się nawet nie powołał i którego nie

256 przedstawił. Skoro sfałszowanie dowodu nie jest oczywiste, to dla spełnienia przesłanki

257 z art. 240 § 1 pkt 1 w związku z § 2 i § 3 Op, konieczne jest przedstawienie przez

258 podatnika stosownego orzeczenia sądowego stwierdzającego sfałszowanie dowodu

259 mającego istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to na rozstrzygnięcie

260 sprawya także oddalający skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrok NSA z 22 czerwca2011 r,, II FSK 254/10; CBOSA). W niniejszej sprawie nie wystąpiła także przesłankaprzewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Op, o czym mowa wyżej (wskazywany dowód przezskarżącego nie był istotny i nie był dowodem nowoodkrytym, nie dotyczył okolicznościistotnych dla sprawy, nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, którejwzruszenia domaga się skarżący). Za chybione i spóźnione należy także uznać zarzutyskargi dotyczące wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Op. Skarżący brał bowiemudział w postępowaniu wymiarowym i nie występował o wznowienie postępowaniazakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. na podstawieostatnio powołanego przepisu. Dyrektor IS w sposób kompleksowy uzasadniłzaskarżoną decyzję i nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przy jejwydawaniu. W świetle wyroku NSA z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10), zarzuty skargioraz związana z nimi argumentacja, nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącegoefektu.Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł,jak w sentencji wyroku.

261 a także oddalający skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrok NSA z 22 czerwca

262 2011 r,, II FSK 254/10; CBOSA). W niniejszej sprawie nie wystąpiła także przesłanka

263 przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 Op, o czym mowa wyżej (wskazywany dowód przez

264 skarżącego nie był istotny i nie był dowodem nowoodkrytym, nie dotyczył okoliczności

265 istotnych dla sprawy, nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, której

266 wzruszenia domaga się skarżący). Za chybione i spóźnione należy także uznać zarzuty

267 skargi dotyczące wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 4 Op. Skarżący brał bowiem

268 udział w postępowaniu wymiarowym i nie występował o wznowienie postępowania

269 zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora IS z [...] marca 2009 r. na podstawie

270 ostatnio powołanego przepisu. Dyrektor IS w sposób kompleksowy uzasadnił

271 zaskarżoną decyzję i nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przy jej

272 wydawaniu. W świetle wyroku NSA z 10 sierpnia 2011 r. (II FSK 78/10), zarzuty skargi

273 oraz związana z nimi argumentacja, nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącego

274 efektu.

275 Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł,

276 jak w sentencji wyroku.