Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2009 r., III SA/Wa 1953/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2009 r., III SA/Wa 1953/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska - Florek, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2007r. oddala skargę

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ), po rozpatrzeniu odwołania M. K.-Skarżącego w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2008 r., odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranych przez płatnika-Sąd Rejonowy dla W. za miesiąc październik 2007 r. w kwocie 15,00 zł. wraz z oprocentowaniem tej nadpłaty.

3 W dniu 19 listopada 2007 r. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego przez płatnika Sąd Rejonowy dla W., od dochodu otrzymanego z tytułu wykonywanej osobiście działalności jako biegły sądowy za okres od 1 do 31 października 2007r. W przedmiotowym piśmie wniósł o zwrot, w jego ocenie nienależnie pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 15,00 zł za w/w okres.

4 W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż będąc biegłym sądowym prowadzi działalność gospodarczą. Jego zdaniem to podatnik, a nie płatnik, zobowiązany jest do określenia zobowiązania w podatku dochodowym w związku z wykonywaniem czynności biegłego sądowego i naliczenia odpowiedniej zaliczki na podatek dochodowy według deklaracji PIT-5.

5 Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego przez płatnika - Sąd Rejonowy dla W., za miesiąc październik 2007 r. w kwocie 15,00 zł wraz z oprocentowaniem tej nadpłaty. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż należności wypłacane biegłym sądowym za zlecone im czynności stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm) dalej u.p.d.o.f. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż konsekwencją takiej kwalifikacji przychodów jest spoczywający na Sądach dokonujących wypłaty przedmiotowych należności, obowiązek płatnika w zakresie obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy w wysokości 19% należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodu w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f. Bez znaczenia pozostaje fakt, iż poza wykonywaniem czynności biegłego sądowego Skarżący prowadzi działalność gospodarczą wykonując wolny zawód doradcy podatkowego.

6 Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia, Skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego. Zdaniem Skarżącego zaskarżona decyzja naruszyła art. 73 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że nadpłatą nie jest powtórnie pobrany przez płatnika podatek nienależny w wysokości 15,00 zł.za miesiąc październik 2007 r. poprzez nałożenie na podatnika będącego biegłym sądowym - osobą fizyczną wykonującą pozarolniczą działalność gospodarczą - podwójnego obowiązku podatkowego polegającego na uznaniu obowiązku zapłaty podatku, zarówno poprzez pobranie przez płatnika zaliczki na podatek od dochodu z samodzielnie wykonywanej działalności w sytuacji, gdy podatnik ten równolegle na podstawie tej samej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zobowiązany jest deklarować, naliczać i odprowadzać do urzędu skarbowego właściwego dla jego siedziby, comiesięcznie podatek od osób fizycznych w postaci zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, jako osoba wykonująca pozarolniczą działalność gospodarczą.

7 Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3 i art. 106 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ), naruszenie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. oraz naruszenie art.122, art.187 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie pełnego stanu faktycznego i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie dowodu w postaci "zarządzenia (o przyznaniu należności)", będącego dokumentem źródłowym w sprawie, według którego pobrano podatek od wynagrodzeń zlikwidowany z dniem 1 stycznia 1992 r. na mocy art. 54 u.p.d.o.f.

8 Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego przez płatnika za październik 2007 r. w kwocie 15,00 zł wraz z należnym oprocentowaniem. Jednocześnie wniósł o zawieszenie postępowania o stwierdzenie nadpłaty w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z faktem złożenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 4304/06) oraz z dnia 5 czerwca 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 4187/06).

9 Po zapoznaniu się z aktami sprawy Skarżący złożył dodatkowe wyjaśnienia, podnosząc, iż organy podatkowe obu instancji nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie ustaliły dlaczego płatnik zaniżył o 32,60 zł koszt uzyskania przychodu, który jest wymienionym w fakturze VAT nr 66 wydatkiem biegłego na dojazd taksówką według paragonu, (przez co płatnik zawyżył kwotę pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 4,96 zł). Jednocześnie podniósł, iż organy podatkowe nie sprawdziły dlaczego płatnik pobrał podatek od wynagrodzeń (zlikwidowany z dniem 1 stycznia 1992 r. na podstawie art. 54 u.p.d.o.f.), przez co pobrany w październiku 2007 roku podatek od wynagrodzeń jest podatkiem nienależnym w rozumieniu art. 72 i art. 73 Ordynacji podatkowej, co wynika z treści art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym wniósł o uzupełnienie postępowania w wyżej wymienionym zakresie.

10 Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

11 W uzasadnieniu wskazał, iż ustawodawca w przepisach u.p.d.o.f. dokonał wyraźnego rozgraniczenia pomiędzy źródłami przychodów z działalności wykonywanej osobiście oraz z pozarolniczej działalności gospodarczej, wskazując

12 je odpowiednio w art. 10 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.p.d.o.f. Do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. zostały zaliczone przychody, o których mowa w art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f. Konsekwencją takiej klasyfikacji przychodów, jest obowiązek płatnika, określony w art. 41 ust. 1, pobierania z zastrzeżeniem ust. 4 w/w przepisu zaliczek na podatek dochodowy w wysokości 19% należności, pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f. o składki na ubezpieczenie społeczne, stosownie do art. 26 ust. 1 u.p.d.o.f. Nie jest przy tym możliwe, aby zaliczki na podatek odprowadzał sam podatnik, w trybie art. 44 ust. 3a u.p.d.o.f. Zgodnie z zapisem art. 41 ust. 2 tej ustawy, jedynie ci płatnicy, którzy wypłacają należności z tytułu umów o dzieło lub zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 8 podatnikom, którzy złożyli oświadczenie, że wykonywane przez nich usługi wchodzą w zakres działalności gospodarczej nie są obowiązani do poboru zaliczek od w/w należności. Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 w/w ustawy nie zostały objęte taką możliwością należności zakwalifikowane do przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f. Dlatego też każdy biegły sądowy rozliczony jest odrębnie z tytułu uzyskanych wynagrodzeń od sądów, a odrębnie z tytułu zatrudnienia w innych jednostkach lub z własnej działalności jako rzeczoznawca, czy tak jak w tym przypadku, doradca podatkowy.

13 Na gruncie prawa podatkowego nie ma bowiem przeszkód, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą równocześnie wykonywały na zlecenie sądów i prokuratury określone czynności i osiągały z tego tytułu przychody, o których mowa w powołanym wyżej art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f.

14 Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż w zaistniałym stanie faktycznym należności wypłacone z tytułu pełnienia funkcji biegłego sądowego stanowią przychód ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 13 pkt 6 ustawy (tj. działalności wykonywanej osobiście). W świetle powyższego przychody uzyskiwane z tego tytułu nie stanowią jednocześnie źródła przychodów, o którym mowa w art. 14 ust 1 ustawy (tj. przychód z działalności gospodarczej). Tym samym zdaniem organu nie występuje zjawisko podwójnego opodatkowania.

15 Odnosząc się do zarzutu przyjęcia błędnej wykładni art. 13 pkt 6 w związku z brzmieniem art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż odmienna definicja działalności zawarta w ustawie o podatku VAT nie przesądza o tym, do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć przychody z samodzielnie wykonywanej działalności biegłego sądowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż art. 15 ustawy o podatku o podatku od towarów i usług nie podważa i nie zmienia zasad rozliczeń przyjętych tą ustawą. Kwestie opodatkowania podatkiem od towarów i usług zostały uregulowane w odrębnych przepisach i nie mają wpływu na obowiązki płatnika w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

16 Zgodnie z art. 73 § 1 w związku z art. 75 § 1 Ordynacja podatkowa, nadpłata powstaje z dniem pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

17 Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem nadpłata powstaje z dniem pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

18 Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, gdyż płatnik Sąd Rejonowy dla W. w W., zgodnie z art.41 ust. 1 i 1 a u.p.d.o.f. prawidłowo pobrał zaliczkę na podatek dochodowy.

19 W złożonej skardze Skarżący wniósł o stwierdzenie, iż wydana decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty za październik 2007 r. w wysokości 15,00 zł została wydana z naruszeniem przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i wznowienie postępowania prowadzącego do stwierdzenia nadpłaty w pełnej wysokości 15,00 zł wraz z należnym oprocentowaniem.

20 Zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zarzucił: naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niepełne, a więc wadliwe, ustalenie stanu faktycznego w przedmiocie kosztów i wydatków poniesionych dla osiągnięcia przychodów oraz w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w wysokości odmiennej aniżeli ustalił to i pobrał płatnik - sąd powszechny, czyli w sytuacji pobrania podatku w wysokości wyższej od należnej, a poprzez to spowodowania przez płatnika powstania nadpłaty, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 2 i art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej; naruszenie art. 22 ust. 10 w związku z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na pominięciu przy ustalaniu stanu faktycznego, że kosztami uzyskania przychodów za miesiąc październik 2007 r. wynikających z faktury VAT nr [...] są wydatki biegłego sądowego z tytułu dojazdu do Sądu, czyli koszty poniesione dla osiągnięcia przychodów według tej faktury, ustalone w oparciu o art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f.; naruszenie art. 9 ust. 1 i ust. 2 (zdanie drugie) w związku z art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na pominięciu przy ustalaniu stanu faktycznego, że przychód z faktury VAT nr [...] wynosił zgodnie z art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f. 63,13 zł, a koszt uzyskania tego przychodu wynosił 32,60 zł (zwrot wydatków) powiększony o ryczałtowy koszt według stawki 20% od kwoty 30,53 zł z tytułu wynagrodzenia za jedną godzinę pracy według faktury VAT nr 66, czyli stanu faktycznego właściwego dla ustalenia dochodu z faktury VAT nr 66, czego nie uczyniły organy podatkowe obu instancji w obu skarżonych decyzjach podtrzymując rozstrzygnięcie płatnika; naruszenie art. 122, art. 187, art. 191 i art. 194 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wyjaśnienia w sposób całkowity, pełny, kompletny i wyczerpujący podstawy prawnej decyzji, to jest sprawy pobrania przez płatnika nienależnego podatku - podatku od wynagrodzeń, o którym mowa w art. 54 u.p.d.o.f., którego pobranie wynika z dokumentu w formie "Zarządzenie (o przyznaniu należności)" z dnia 2007-10-11, a także nie przeprowadzenia przez organy dowodu przeciwnego do treści dokumentu urzędowego sporządzonego przez powołany do tego organ władzy publicznej - sąd powszechny.

21 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko w sprawie.

22 Ponadto na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. Skarżący cofnął skargę i podniesionej w niej zarzuty w zakresie przewyższającym kwotę 6,52 zł. jako nienależnie pobrany podatek za przejazd taksówką, wynikający z faktury VAT nr [...] z 5 września 2006 r.

23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

24 Skarga nie jest zasadna.

25 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

26 W rozpoznawanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, jak również naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności decyzji.

27 Z oświadczenia Skarżącego złożonego na rozprawie wynika, iż kwestionuje jego zdaniem nienależnie pobrany podatek przez płatnika od kwoty 32,60 zł. stanowiącej koszt przejazdu taksówką, wynikającej z faktury nr [...] z dnia 5 września 2009 r. wystawionej tytułem udziału na rozprawie biegłego sądowego, w pozostałym zakresie Skarżący cofnął skargę i podniesione w niej zarzuty.

28 W przedłożonej przez skarżącego fakturze VAT nr 66 na łączną kwotę 69.90 zł. składa się kwota 30,53 zł. (wraz z podatkiem VAT- 37,30 zł) z tytułu stawiennictwa i wyjaśnień na rozprawie oraz kwota 32,60 zł. z tytułem dojazdu taksówką na rozprawę.

29 Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika, iż postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia 26 września 2007 r. przyznano Skarżącemu wynagrodzenie w kwocie 69,90 zł. za wykonane czynności biegłego z zakresu podatków- stawiennictwo na rozprawie w dniu 05.09.2007 r.

30 Natomiast z karty wynagrodzeń Skarżącego za miesiąc październik 2007 r. wynika, iż płatnik pomniejszył kwoty składające się na wynagrodzenie tj. 30,57 zł. i 32,60 zł. o 20 % ryczałtowe koszty uzyskania przychodu tj. odpowiednio o 6,11 zł. i 6,52 zł. a następnie od pomniejszonych kwot wynagrodzenia o koszty uzyskania przychodu potrącił zaliczkę na podatek dochodowy po 5 zł. od każdej z tych kwot.

31 Po potrąceniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych Skarżącemu wypłacono kwotę wynagrodzenia w wysokości 59,90 zł.

32 Należy podkreślić, iż w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż przychód uzyskiwany przez Skarżącego z tytułu wykonywanej funkcji biegłego sądowego jest przychodem z tytułu działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f. ( por. wyrok NSA dnia 07 marca 2008 r. II FSK 150/08 ).

33 Konsekwencją powyższego jest określony w art. 41 ust.1 u.p.d.o.f. obowiązek płatnika obliczania i pobierania od wypłaconych z tego tytułu należności zaliczek na podatek dochodowy.

34 Bowiem zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. płatnicy, którzy dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt. 2 i 4-9 oraz art. 18 są zobowiązani pobierać zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenie społeczne, najniższą stawkę podatkową określoną w skali.

35 Natomiast zgodnie z art.22 ust. 9 pkt 4 z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 koszty uzyskania przychodów określa się w wysokości 20 % uzyskanego przychodu ( ...).

36 Zdaniem Skarżącego kwota 32,60 zł. wyszczególniona w fakturze jako koszt przejazdu taksówką stanowiła zwrot wydatków biegłego na dojazd taksówką na rozprawę, a nie jego dochód, w związku z powyższym Skarżący postawił w skardze zarzut zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 32,60 zł. w wyniku czego nastąpiło zawyżenie przez płatnika nienależnie pobranego podatku od osób fizycznych od kwoty za przejazd taksówką. Skarżący na rozprawie wskazując na powyższą okoliczność początkowo cofnął skargę w zakresie przewyższającym 5 zł, a następnie przewyższającym 6,52 zł. jako kwoty nienależnie pobranego podatku.

37 Z materiału zebranego w sprawie jak powyżej wskazano kwota 6,52 zł stanowi wysokość potrąconych przez płatnika 20% kosztów uzyskania przychodu (a nie pobranego podatku) od kwoty stanowiącej koszt przejazdu 32,60 zł., natomiast płatnik pobrał od przychodu pomniejszonego o tak wyliczone koszty uzyskania przychodu zaliczkę na podatek w wysokości 5,00 zł.

38 Należy podkreślić, że zasadnicze znaczenie w zakresie kwalifikacji kwoty 32,60 zł. stanowiącej koszt przejazdu taksówką mają uregulowania zawarte w dekrecie z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym ( Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm. )- zwanym dalej dekretem.

39 Zgodnie z art. 9 ust. 3 dekretu biegłemu powołanemu poza miejscowość jego zamieszkania służy prawo do diet oraz do zwrotu kosztów przejazdu i noclegów.

40 Ponadto zgodnie z art.10 ust. 1 dekretu wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę określa sąd, uwzględniając m.in. w miarę potrzeby pokrycie wydatków niezbędnych do wykonania zleconej pracy.

41 Skarżący wskazał w skardze, iż kwota 32,60 zł. stanowi koszt przejazdu taksówką z innego Sądu, w którym przedłużyła się rozprawa.

42 W związku z tym, że Skarżący ma miejsce zamieszkania w W. w niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja określona w powołanym art. 9 ust. 3 tj. powołanie biegłego poza miejscowość jego zamieszkania dająca uprawnienie biegłemu powołanemu poza miejscowość jego zamieszkania do zwrotu kosztów przejazdu.

43 Natomiast w ocenie Sądu otrzymana kwota 32,60 zł stanowiła cześć przyznanego Skarżącemu wynagrodzenia z tytułu uczestnictwa na rozprawie w dniu 05.09.2007 r. uwzględniającego zgodnie z treścią art.10 ust.1 dekretu niezbędny wydatek jakim był koszt przejazdu taksówką na rozprawę.

44 Potwierdzają to również dokumenty wystawione przez płatnika (postanowienie Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia 26.09.2007 r. przyznające biegłemu wynagrodzenie, zarządzenie Sądu Rejonowego dla W. w W. o przyznaniu należności, karta wynagrodzeń od 2007-10-01 do 2007-10-31 ).

45 Skoro kwota ta stanowiła wynagrodzenie biegłego za wykonaną pracę płatnik- Sąd Rejonowy prawidłowo określił od niniejszej kwoty w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 pkt 4 zryczałtowane koszty uzyskania przychodu w wysokości 6,52 zł i potrącił na podstawie art. 41 ust.1 zaliczkę na podatek dochodowy kwocie 5,00 zł.

46 Należy stwierdzić, że Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się w zaskarżonej decyzji do zarzutu niezastosowania rzeczywistych kosztów uzyskania przychodu tj. kosztów przejazdu taksówką prawidłowo wskazał na treść art. 22 ust. 9 pkt 4 i ust. 10 u.p.d.o.f.

47 Zgodnie z art. 22 ust. 10 u.p.d.o.f. jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4, koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie poniesionych.

48 W związku z tym, iż płatnik przy poborze zaliczki na podatek zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. może zastosować jedynie koszty uzyskania przychodu w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 pkt 4 u.p.d.o.f. tj. 20% uzyskanego przychodu, koszty uzyskania przychodów w wysokości faktycznie poniesionych mogą zostać uwzględnione dopiero w zeznaniu podatkowym składanym za dany rok podatkowy.

49 Jednocześnie ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów pochodzących od płatnika i sposobu wyliczenia zaliczki wynika jednoznacznie, iż płatnik pobrał zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z treścią art. 41 ust.1 u.p.d.o.f., a nie jak wskazywał Skarżący nieobowiązujący podatek od wynagrodzeń, o którym mowa w art. 54 u.p.d.o.f.

50 W związku z powyższym organy podatkowe w świetle art. 72 § 1 pkt 1 oraz art.73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej prawidłowo odmówiły Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty wraz z oprocentowaniem wskazując na treść art. 41 ust. 1 i art. 42 ust. 1 u.p.d.o.f. w zw. z art.13 pkt 6 u.p.d.o.f.

51 Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

52 W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.