Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2020 r., III SA/Wa 1914/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2020 r., III SA/Wa 1914/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. oddala skargę

Uzasadnienie

2 Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. (dalej zwany "Naczelnikiem") w wyniku ustaleń poczynionych w ramach wszczętej wobec M. D. (dalej zwany "Stroną" lub "Skarżącym") kontroli podatkowej, a w jej następstwie postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r., decyzją z dnia [...] marca 2019 r. umorzył wszczęte z urzędu ww. postępowanie podatkowe.

3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia za bezprzedmiotowe uznał orzekanie w sprawie określenia Stronie wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. z uwagi na błędne określenie strony postępowania. Ponadto wyjaśnił, iż z uwagi na złożenie przez małżonków A. i M. D. wspólnego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, postępowanie podatkowe winno zostać wszczęte wobec obojga małżonków.

4 Skarżący odwołaniem z dnia 15 kwietnia 2019 r., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucił naruszenie:

5 1) art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: "O.p.") poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn podmiotowych,

6 2) art. 133 § 3 O.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że postępowanie podatkowe wszczęte wobec jednego z małżonków nie może być prowadzone bez udziału drugiego z uwagi na solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe małżonków rozliczających się wspólnie, podczas gdy powołana norma nie wyklucza możliwości prowadzenia postępowania z udziałem jednego z małżonków i wydanie decyzji wobec tej strony postępowania,

7 3) art. 133 § 3 O.p. w związku z art. 107 § 1 O.p., art. 111 § 1 i § 3 O.p. poprzez niezastosowanie i błędne uznanie, że organ nie może wydać w stosunku do małżonka decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, jeżeli nie była ona stroną postępowania podatkowego, a w sprawie doszło do wydania decyzji względem osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.

8 Zdaniem Strony, przewidziana przez ustawodawcę w art. 92 § 3 O.p. solidarna odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe winna być interpretowana jako możliwość, a nie obowiązek organu do ustalenia w jednym postępowaniu z udziałem wszystkich dłużników solidarnych ich odpowiedzialności za zobowiązania umożliwiając prowadzenia postępowania z udziałem niektórych z nich.

9 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem"; "DIS") decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

10 W uzasadnieniu decyzji Dyrektor uznał – co do zasady - za możliwe łączne opodatkowanie sumy dochodów małżonków, o czym stanowi przepis art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z póżn. zm., dalej "u.p.d.o.f."). Zwrócił uwagę, iż przy spełnieniu warunków opisanych w tym przepisie, małżonkowie mogą złożyć wniosek o opodatkowanie łączne we wspólnym zeznaniu podatkowym. Podatek w takiej sytuacji zostanie ustalony na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków. Zaznaczył, że stosownie do art. 6 ust. 2a u.p.d.o.f., wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

11 Dalej, przywołując brzmienie art. 92 § 3 O.p. oraz art. 133 § 3 O.p., podkreślił, iż w toku postępowania podatkowego małżonkowie są traktowani jak jeden podmiot (jedna strona postępowania). Skutkuje to w szczególności prowadzeniem jednego postępowania podatkowego, wydaniem jednej decyzji podatkowej (i innych rozstrzygnięć w sprawie) na imię obojga małżonków oraz kierowaniem adresowanej do nich wspólnie korespondencji, bez konieczności odrębnego doręczania tej samej przesyłki każdemu z małżonków.

12 Mając na uwadze powyższe przepisy DIS stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie małżonkowie A. i M. D. złożyli w dniu 27 kwietnia 2017 r. do Urzędu Skarbowego w M. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, wybierając sposób opodatkowania wspólnie z małżonkiem, zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. Natomiast Naczelnik, po przeprowadzeniu wobec Skarżącego kontroli podatkowej, wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. wyłącznie wobec jednego z małżonków, M. D., z pominięciem małżonki A. D. W tej sytuacji, gdy małżonkowie zostali przez ustawodawcę uznani jako jedna strona postępowania, nie można było mówić o prawidłowym wszczęciu postępowania z urzędu wobec małżonków w przypadku doręczenia postanowienia o wszczęciu tylko jednemu z nich i dlatego za zasadne uznał umorzenie przez Naczelnika wszczętego wobec Skarżącego postępowania podatkowego.

13 Dyrektor zwracając uwagę, że podstawą prawną wydanej przez Naczelnika decyzji umarzającej postępowanie podatkowe był art. 208 § 1 O.p., zaznaczył, iż bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że występuje trwała i nieodwracalna przeszkoda co do dalszego prowadzenia tego postępowania, zatem brak podstaw faktycznych i prawnych do kontynuowania postępowania, jeśli zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania może wystąpić z przyczyn, które istniały jeszcze przed wszczęciem postępowania podatkowego, a zatem organ podatkowy nie powinien był w ogóle wszczynać postępowania, albo pojawić się już w trakcie postępowania.

14 W związku z powyższym stanął na stanowisku, że w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest postępowaniem, które winno być prowadzone w stosunku do małżonków D. jako jednej strony postępowania, brak było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania wyłącznie w stosunku do Skarżącego.

15 W konsekwencji zachodziła przesłanka obligatoryjnego umorzenia postępowania podatkowego poprzez stwierdzenie oczywistego braku podstaw prawnych do rozstrzygnięcia sprawy wskutek nieprawidłowego określenia strony.

16 Końcowo, nie znalazł podstaw do uwzględnienia twierdzeń Strony dotyczących niezastosowania w sprawie art. 107 § 1 i art. 111 § 1 i § 3 O.p. i w konsekwencji niewydania w stosunku do małżonka decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, gdyż powołane przepisy dotyczą instytucji odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, która ma zastosowanie w sytuacjach, gdy zabraknie podatnika, gdy podatnik nie wykonuje ciążącego na nim zobowiązania we właściwy sposób i we właściwym terminie, a także gdy majątek podatnika w wyniku wszczętej egzekucji okazuje się być niewystarczający. Natomiast prowadzone przez Naczelnika postępowanie podatkowe dotyczyło określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych i dlatego dopiero ewentualne niewywiązanie się podatnika z zobowiązania określonego wydaną w następstwie przeprowadzonego postępowania decyzją określającą, mogłoby spowodować wszczęcie postępowania w zakresie przeniesienia odpowiedzialności.

17 W skardze z 1 sierpnia 2019 r. Strona, wnosząc o uchylenie zarówno decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji oraz przekazanie sprawy Naczelnikowi do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła Organowi naruszenie:

18 a) art. 208 § 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn podmiotowych, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do uznania, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe, w tym w szczególności błędne przyjęcie, iż stroną postępowania muszą być obligatoryjnie oboje małżonkowie;

19 b) art. 133 § 3 w zw. z art. 92 § 3 O.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że postępowanie podatkowe wszczęte wobec jednego z małżonków nie może być prowadzone bez udziału drugiego z uwagi na solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe małżonków rozliczających się wspólnie, podczas gdy powołana norma nie wyklucza możliwości prowadzenia postępowania z udziałem jednego z małżonków i wydania decyzji wobec tej strony postępowania. Prawidłowa wykładania tych przepisów nakazuje przyjąć, iż skoro działania jednego z małżonków są skuteczne także względem drugiego to dla prawidłowego toku postępowania w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego wystarczy, by udział w sprawie brał jeden małżonek,

20 c) art. 133 § 3 w zw. z art. 107 § 1, art. 111 § 1 i § 3 O.p. poprzez niezastosowanie i błędne uznanie, że organ nie może wydać w stosunku do małżonka decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, jeżeli nie była ona stroną postępowania podatkowego, a w sprawie doszło do wydania decyzji względem osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.

21 W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawione w niej argumenty.

22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

23 Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

24 Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

25 W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

26 Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

27 Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

28 Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).

29 Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

30 Istota sporu między stronami sprowadza się do oceny zasadności umorzenia względem Skarżącego wszczętego z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych w sytuacji nieprawidłowego wskazania przez organ pierwszej instancji strony tegoż postępowania.

31 W sprawie bezspornym jest, że małżonkowie A. i M. D. złożyli w dniu 27.04.2017 r. do Urzędu Skarbowego w M. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, wybierając sposób opodatkowania na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. - tj. zgodnie z wnioskiem, wspólnie z małżonkiem.

32 Bezspornym jest także, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., po przeprowadzeniu wobec Skarżącego (M. D.) kontroli podatkowej, wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. wyłącznie wobec jednego z małżonków, tj. Skarżącego – a z pominięciem małżonki (A. D.).

33 W tak zakreślonym stanie faktycznym, w punkcie wyjścia rozważań Sąd zauważa, że podatek dochodowy od osób fizycznych ma charakter osobisty i każdy podatnik uiszcza go od osiągniętych przez siebie dochodów, niezależnie od swojej sytuacji osobistej. W odniesieniu do opodatkowania dochodów małżonków, między którymi występuje wspólność majątkowa, mimo iż wedle art. 32 § 2 pkt 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dochody te należą do majątku wspólnego, w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przyjęto jako zasadę odrębność opodatkowania. Odrębność ta wynika choćby z tego, iż przedmiotem opodatkowania jest dochód, a nie majątek małżonków. Jej prostym wyrazem jest treść art. 6 ust. 1 u.o.p.d.o.f., który stanowi iż "małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych dochodów". W rezultacie dla celów podatkowych pozostaje obojętne to, czy dochód uzyskany przez jednego z małżonków wchodzi w skład jego majątku odrębnego, czy też obejmuje go wspólność ustawowa . Wspólność majątkowa pomiędzy małżonkami natomiast jest jednym z warunków wspólnego opodatkowania dochodów osiągniętych przez oboje małżonków (art. 6 ust. 2 u.o.p.d.o.f.). Także wspólne opodatkowanie jest możliwe także wówczas, gdy jeden z małżonków nie osiągnął dochodu (art. 6 ust. 3 u.p.d.o.f.) dochody małżonków, co do zasady, podlegają odrębnemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

34 Możliwe jest jednak łączne opodatkowanie sumy ich dochodów, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f., o ile małżonkowie złożą wniosek o opodatkowanie łączne we wspólnym zeznaniu podatkowym. Wówczas podatek zostanie ustalony na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.

35 Stosownie do treści art. 6 ust. 2a u.p.d.o.f. wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. W takiej sytuacji, wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Dodać należy, że takie "Oświadczenie" składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

36 Jednocześnie wskazać należy, że stosownie do art. 92 § 3 O.p. małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów, do których należy przytoczony wyżej przepis art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f., ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od sumy dochodów małżonków.

37 Z przepisem o odpowiedzialności solidarnej małżonków - rozliczających się łącznie za zobowiązania podatkowe - koresponduje z przepis art. 133 § 3 Op., który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3 O.p, jedną stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga.

38 W toku postępowania podatkowego małżonkowie są zatem traktowani jak jeden podmiot (jedna strona postępowania). Skutkuje to w szczególności prowadzeniem jednego postępowania podatkowego, wydaniem jednej decyzji podatkowej (i innych rozstrzygnięć w sprawie) na imię obojga małżonków oraz kierowaniem adresowanej do nich wspólnie korespondencji, bez konieczności odrębnego doręczania tej samej przesyłki każdemu z małżonków.

39 W ocenie Sądu, z taka właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozstrzyganej sprawie, gdyż – jak już zauważono na wstępie - małżonkowie A. i M. D. złożyli w dniu 27.04.2017 r. do Urzędu Skarbowego w M. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2016, wybierając sposób opodatkowania wspólnie z małżonkiem, a więc zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f.

40 Jednocześnie z analizy akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., po przeprowadzeniu wobec Strony – M. D. kontroli podatkowej, wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. wyłącznie wobec jednego z małżonków, tj. Skarżącego, z pominięciem małżonki Skarżącego.

41 W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, iż małżonkowie zostali przez ustawodawcę uznani jako jedna strona postępowania, nie można uznać, że organ I instancji dokonał (z urzędu) prawidłowego wszczęcia postępowania wobec małżonków, skoro wszczął to postępowanie i doręczył stosowne postanowienie o wszczęciu tylko wobec jednego z nich (w stosunku do Skarżącego), z pominięciem małżonki Skarżącego.

42 W konsekwencji takiej wady postępowania, jak słusznie uznał DIS, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. obowiązany był zatem umorzyć, na podstawie art. 208 § 1 O.p, wszczęte postępowanie podatkowe jedynie wobec Skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 208 § 1 O.p. obligatoryjną przesłanką umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Chodzi tu o każdą (jakąkolwiek) przyczynę powodującą brak jednego z elementów stosunku prawnego. Bezprzedmiotowość może powstać zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i po wszczęciu postępowania. Przy czym moment powstania tej przesłanki nie ma znaczenia, z uwagi na nakaz wynikający z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Jeżeli wystąpi bezprzedmiotowość, organ podatkowy musi umorzyć postępowanie. Decyzja taka ma wszelkie znamiona tzw. decyzji związanej.

43 Jednocześnie zaakcentować należy, że orzeczenie o umorzeniu postępowania ma charakter rozstrzygnięcia formalnego, które nie kreuje praw i obowiązków podatnika. Decyzja umarzająca postępowanie kończy bieg czynności procesowych. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że występuje trwała i nieodwracalna przeszkoda co do dalszego prowadzenia tego postępowania, zatem brak podstaw faktycznych i prawnych do kontynuowania postępowania, jeśli zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mogą mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy.

44 W rozstrzyganej sprawie, z uwagi na fakt, iż postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych winno być prowadzone w stosunku do małżonków jako jednej strony postępowania, Organy słusznie zatem uznały, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania wyłącznie w stosunku do Skarżącego i dlatego prowadzone w ten sposób postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

45 Jako chybione należy też uznać zarzuty skargi dotyczące niezastosowania w sprawie art. 107 § 1 i art. 111 § 1 i § 3 O.p. i w konsekwencji niewydania w stosunku do małżonka Skarżącego decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej.

46 Sąd wskazuje, że powołane wyżej przepisy dotyczą instytucji odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, która ma zastosowanie w sytuacjach, gdy niejako "zabraknie" podatnika, gdy podatnik nie wykonuje ciążącego na nim zobowiązania we właściwy sposób i we właściwym terminie, a także, gdy majątek podatnika w wyniku wszczętej egzekucji okazuje się być niewystarczający.

47 Tymczasem z prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. postępowanie podatkowe wynika, iż dotyczyło ono określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych. Dopiero ewentualne niewywiązanie się podatnika z zobowiązania określonego wydaną w następstwie przeprowadzonego postępowania decyzją określającą, mogłoby spowodować wszczęcie postępowania w zakresie przeniesienia odpowiedzialności.

48 Reasumując powyższe, ponieważ zarzuty skargi okazały się bezpodstawne, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić.

49 -----------------------

50 1