Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r., III SA/Wa 1594/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r., III SA/Wa 1594/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi G. W. "V." [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od stycznia 2003 r. do stycznia 2005 r. oddala skargę

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. Minister Pracy i Polityki Społecznej po rozpatrzeniu odwołania G. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "V." Doradztwo Personalne, Agencja Pracy Tymczasowej, utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2009 r.

3 Powyższa decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy.

4 Decyzją z dnia [...] września 2008 r. organ pierwszej instancji określił Skarżącej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od stycznia 2003 r. do stycznia 2005 r., od której strona nie złożyła odwołania.

5 Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2008r. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 2005r. nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p.", zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

6 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. Prezes PFRON powołując się na przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. odmówił uchylenia decyzji Prezesa PFRON z dnia [...] września 2008r.

7 Minister Pracy i Polityki Społecznej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r. wyjaśnił, że chociaż w sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji z dnia [...] września 2008 r., to w jego ocenie, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wydana zostałaby decyzja tej samej treści jak decyzja uchylona. Ponadto podkreślił, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 145 § 2 O.p., co stanowi okoliczność uzasadniającą uchylenie skarżonej decyzji, to jednak w jego ocenie ponowne przeprowadzenie postępowania nie doprowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia w kwestii określenia wysokości zobowiązania strony z tytułu wpłat na PFRON.

8 Organ odwoławczy nie podzielił twierdzenia Skarżącej, iż Agencja Pracy Tymczasowej nie jest pracodawcą w rozumieniu przepisu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.). Ponadto powołując się na przepisy art. 1 i art. 4 ustawy z dnia 9 lipca 2003 o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 166 poz. 1608 ze zm.), dalej u.z.p.t., wyjaśnił, iż agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą.

9 Podkreślił, iż "V." Doradztwo Personalne Agencja Pracy Tymczasowej G. W. jako posiadające siedzibę na terytorium Polski jest podmiotem, który przy spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w przepisie art. 21 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008r., Nr 14, poz. 92 ze zm.) – dalej jako "u.r.s", podlega obowiązkowi wpłat na Fundusz. Podstawą bowiem powstania obowiązku wpłat na Fundusz jest fakt zatrudnienia co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Organ nie podzielił również twierdzenia strony dotyczącego nie ustalenia liczby zatrudnionych pracowników i naruszenia tym samym przepisu art. 187 § 1 O.p. Powołując się bowiem na przepis art. 49c u.r.s. wyjaśnił, że organ pierwszej instancji może korzystać z danych zgromadzonych w Krajowej Ewidencji Podatników; krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON) prowadzonym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Centralnej Bazie RCIPESEL. Na tej podstawie ustalono obowiązek i wysokość zaległości strony z tytułu wpłat na PFRON.

10 Organ drugiej instancji nie zgodził się również z twierdzeniem Skarżącej, iż w uzasadnieniu decyzji brak jest uzasadnienia faktycznego i prawnego, ponieważ w uzasadnieniu decyzji motywy i przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

11 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzucając:

12 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 21 u.r.s. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że agencja pracy tymczasowej objęta jest przepisami oraz obowiązkami wynikającymi z u.r.s,

13 2) rażące naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p. poprzez:

14 a) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

15 b) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

16 c) naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego,

17 d) brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, które ma wyłącznie charakter sprawozdawczy, w szczególności poprzez pominięcie wyjaśnień strony oraz zastrzeżeń do protokołu pokontrolnego,

18 wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

19 W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko wniósł o oddalenie skargi.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

21 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

22 W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

23 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

24 Według oceny Sądu wydana w oparciu o powyższy przepis decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, jak i utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja, nie naruszają przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, w sposób, który uzasadniałby ich uchylenie.

25 Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

26 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto wyczerpujące wyjaśnienia dotyczące podstawy prawnej rozstrzygnięcia odnosząc je do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. W szczególności potwierdzono, że w sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji z dnia [...] września 2008r., określona w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. tj., że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednakże pomimo zaistnienia tej przesłanki, uznano, że decyzja ta była prawidłowa.

27 We wznowionym postępowaniu strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie na podstawie danych wynikających ze szczegółowo wykazanych, zinstytucjonalizowanych źródeł (KEP, REGON, RCIPESEL itp. ). Z kolei ten sposób uzyskania niezbędnych danych dla ustalenia wysokości należnych wpłat wynikał z faktu, że skarżąca nie składała deklaracji o wysokości należnych składek i nie udzielała żadnych informacji w tym zakresie. . Uznała bowiem, że mając status Agencji Pracy Tymczasowej nie jest pracodawcą w rozumieniu kodeksu pracy w związku z czym nie ma obowiązku deklarowania i wpłacania składek z tytułu PFRON.

28 Minister Pracy i Polityki Socjalnej nie podzielając stanowiska skarżącej, powołał się na przepisy u.z.p.t., u.r.s. i kodeksu pracy i obowiązek taki wykazał.

29 Według oceny Sądu stanowisko to jest uprawnione, wynika bowiem z obowiązujących przepisów prawa jak również kwestia ta w literaturze przedmiotu jak i orzecznictwie nie budzi wątpliwości. W szczególności ,jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z art.1 u.z.p.t. wynika, że ustawa ta reguluje zasady zatrudniania pracowników tymczasowych przez pracodawcę będącego agencją pracy tymczasowej oraz zasady kierowania tych pracowników i osób nie będących pracownikami agencji pracy tymczasowej do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz pracodawcy użytkownika. Zatrudnianie przez agencje pracy tymczasowej osób w celu ich użyczenia jest zatem dopuszczalne, a stanowisko strony skarżącej o niemożności zatrudniania pracowników przez Agencję Pracy tymczasowej nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym.

30 W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji należy uznać za prawidłowe.

31 Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.