Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2009 r., I SA/Sz 607/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2009 r., I SA/Sz 607/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. H.U. "O." Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 oddala skargę

Uzasadnienie

2 Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe Spółka z o.o. z siedzibą w [...] w dniu [...] marca 2008 r. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006 w kwocie [...] zł. Wraz z wnioskiem Spółka złożyła korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8) za rok podatkowy od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., do której dołączyła pismo wyjaśniające przyczyny złożenia korekty. W ocenie strony, podjęcie wskazanych czynności było konieczne z powodu zaniechania naliczania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych na mocy wadliwych uchwał, podjętych przez ówczesny zarząd, skutkiem czego zaniżono koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł oraz zawyżono koszty uzyskania przychodów z tytułu [...] zł. Spółka stwierdziła, że w wyniku powyższych błędów dochód został zawyżony o kwotę [...] zł i w konsekwencji zawyżono podatek dochodowy od osób prawnych o kwotę [...] zł.

3 Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 207 w związku z art. 21 § 1 i § 2 oraz art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006 w kwocie [...] zł.

4 W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że w dniu [...] r. Zgromadzenie Wspólników Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego w osobach [...], którzy w tym czasie pełnili również funkcje członków zarządu, podjęło decyzję o niedokonywaniu w roku 2006 odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych w celu nie pogarszania wyniku finansowego Spółki i nieobciążaniu kosztów podatkowych w roku 2006 odpisami amortyzacyjnymi od wszystkich posiadanych środków trwałych. Wobec tego, w złożonym w dniu [...] r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu za rok podatkowy [...] – [...], podpisanym przez ówczesnego Prezesa Zarządu – [...], Spółka podała następujące wartości:

5 przychody [...] zł

6 koszty uzyskania przychodów [...] zł

7 dochód (art. 7 ust 2 ustawy) [...] zł

8 podstawa opodatkowania [...] zł

9 stawka podatku 19 %

10 podatek należny [...] zł

11 suma zaliczek wpłaconych [...] zł

12 nadpłata [...] zł.

13 W dniu [...] r. dokonano wpisu do rejestru KRS zmiany wspólników Spółki, poprzez wykreślenie [...] i wpisanie [...] Natomiast w dniu [...] r. w KRS-ie dokonano wykreślenia [...] jako Prezesa Zarządu i wpisano [...] jako nowego Prezesa Zarządu, który od tego dnia do dnia dzisiejszego pełni tę funkcję jednoosobowo. Następnie w dniu [...] r. z pismem z [...] r. złożone zostało zatwierdzone sprawozdanie finansowe Spółki za rok 2006 wraz z uchwałą nr [...] z dnia [...] r., którą zatwierdzono powyższe sprawozdanie finansowe oraz uchwałą nr [...] z dnia [...] r. w sprawie podziału zysku za 2006 r., a dokumenty te były podpisane przez [...]. Dnia [...] r. dokonano wpisu do rejestru KRS o złożeniu sprawozdania finansowego Spółki za rok 2006, co zostało opublikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym 181/2007 z dnia 18 września 2007 r.

14 Z kolei, w złożonej w dniu [...] r. korekcie zeznania CIT-8 strona wykazała:

15 przychody [...] zł

16 koszty uzyskania przychodów [...] zł

17 dochód (art. 7 ust 2 ustawy) [...] zł

18 podstawa opodatkowania [...] zł

19 stawka podatku 19 %

20 podatek należny [...] zł

21 suma zaliczek wpłaconych [...] zł

22 nadpłata [...] zł.

23 Wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, oprócz korekty zeznania za rok 2006, Spółka przedłożyła również "korektę" bilansu sporządzonego na dzień [...] r. oraz "korektę" rachunku zysków i strat za rok 2006, które zostały opatrzone datą [...] r. i podpisane przez osobę sporządzającą - [...] z Biura Rachunkowego z siedzibą w [...] oraz obecnego Prezesa Spółki - [...]. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że zarówno bilans, jak i rachunek zysków i strat złożone dnia [...] r. zawierają inne dane niż w wersji złożonej dnia [...] r. i naruszają również przepisy art. 54 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 29 września 2002 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.).

24 Dalej w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał, że w dniu [...] r. przesłuchano w charakterze świadka [...] z Biura Rachunkowości Podatkowej w [...], które to biuro w 2006 r. prowadziło ewidencję rachunkową Spółki. Świadek zeznał, że w 2006 r. amortyzacja środków trwałych nie została zarachowana w ciężar kosztów podatkowych w roku 2006 na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników oraz na podstawie pisma Kancelarii Adwokackiej z dnia [...] r., która to Kancelaria reprezentowała Spółkę w związku ze zleceniem jej dnia [...] r. sporządzenia sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2006. W piśmie tym podtrzymano również uchwałę Zarządu Spółki o nieobciążaniu kosztów Spółki odpisami amortyzacyjnymi do ustalenia wyniku finansowego za rok 2006. Świadek zeznał także, że w odniesieniu do roku 2006 wykonywał polecenia Zarządu Spółki,

25 a ponadto otrzymał na piśmie polecenie od Kancelarii Adwokackiej, jako pełnomocnika Spółki. Stwierdził, że informował także Zarząd Spółki o zasadach rachunkowości, uważając że Spółka powinna zarachować odpisy amortyzacyjne w ciężar kosztów i stanowisko takie przedstawił ustnie Panu [...]. Po otrzymaniu zlecenia sporządzenia sprawozdania finansowego za 2006 r. zwrócił się do Kancelarii reprezentującej Spółkę o przedstawienie stanowiska co do odpisów amortyzacyjnych. Ponadto zeznał on, że [...] dowiedzieli się od niego i z dokumentów księgowych o nieujmowaniu odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów za lata 2005-2006. Informacje takie przekazał jeszcze przed sporządzeniem sprawozdania finansowego za rok 2006.

26 Organ podatkowy pierwszej instancji, powołując się na treść przepisów art. 15 ust. 6, 16a ust. 1, art. 16h ust. 2 oraz 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, regulujących kwestie dokonywania amortyzacji i zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów, wskazał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności zarządzenia Prezesa Spółki z dnia [...] r. w sprawie zakładowego planu kont stwierdzono, że podatnik założył stawki odpisów amortyzacyjnych wynikające z przepisów podatkowych i nie stosował indywidualnych stawek odpisów amortyzacyjnych. Stwierdził również, że zgodnie z przepisami podatkowymi pomniejszenie przychodu osiągniętego z działalności gospodarczej o koszty uzyskania tego przychodu jest uprawnieniem podatnika, a nie jego obowiązkiem. Żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie obliguje podatnika do wykazania wszelkich kosztów uzyskania przychodów i uwzględnienia ich w rachunku podatkowym. Obowiązek ustawowy odnosi się natomiast do udowodnienia poniesienia wydatków, które podatnik chce zarachować w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

27 W konkluzji organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że nie dostrzegł podstaw, aby w chwili obecnej zostały zmienione decyzje podjęte w latach 2006-2007, albowiem powołanie nowego Prezesa Spółki w osobie [...] odbyło się dnia [...] r. Fakt ten nastąpił zatem zarówno przed zamknięciem roku 2006, jak i przed sporządzeniem zeznania podatkowego oraz sprawozdania finansowego za rok 2006. Nie można więc mówić, że zaistniały stan faktyczny nie był znany obecnemu Zarządowi Spółki.

28 Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka z o.o. złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i wydanie orzeczenia stwierdzającego nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006 w kwocie [...] zł, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzji tej odwołująca się zarzuciła:

29 1) obrazę przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a mianowicie:

30 a) art. 81 § 1 w związku z art. 72 § 1, poprzez kwestionowanie prawa podatnika do dokonania korekty deklaracji podatkowej za rok 2006 w oparciu o nową ważną uchwałę Zgromadzenia Wspólników Spółki;

31 b) art. 121 § 1, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

32 c) art. 120, poprzez naruszenie zasady praworządności;

33 d) art. 122, poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie;

34 e) art. 180 § 1 i art. 187 § 1, poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego;

35 f) art. 210 §1 pkt 6 i art. 210 § 4, poprzez niewykonanie obowiązków nałożonych na organ podatkowy wyżej wymienionymi przepisami;

36 2) naruszenie przepisów prawa materialnego:

37 a) art. 15 ust. 4 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez uznanie wbrew treści powyższego przepisu, iż podatnik nie miał możliwości potrącenia kosztów uzyskania przychodów ściśle powiązanych z rokiem podatkowym 2006, w sytuacji kiedy były one bezpośrednio związane z uzyskanym przychodem w tymże roku, a podjęta w dniu marca 2006r. przez Zgromadzenie Wspólników Spółki z o.o. była nieważna;

38 b) art. 227, art. 228, art. 237, art. 232 ustawy Kodeks spółek handlowych, tj. poprzez błędną ich wykładnię,

39 c) art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości, poprzez przyjęcie, iż uchwałą Zgromadzenia Wspólników z dnia ...marca 2006 r. można było zmienić przewidziane ustawowo zasady odpisów amortyzacyjnych środków trwałych, w sytuacji kiedy takie odpisy dokonuje się systematycznie, w sposób zaplanowany, ustalający okres amortyzacji, a decyzja w tej sprawie została przez władze spółki podjęta w sposób prawidłowy i była wykonana przed rokiem podatkowym 2006; oraz art. 54 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

40 W uzasadnieniu odwołania strona stwierdziła, że nieważna jest uchwała, która jest sprzeczna z ustawą, co miało miejsce w przypadku uchwały Zgromadzenia Wspólników z dnia marca 2006 r. o niedokonywaniu w roku 2006 odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych w celu niepogarszania wyniku finansowego spółki. Tak wynika bowiem z ustaleń organu podatkowego, przed rokiem podatkowym 2006 Spółka stosowała liniową metodę amortyzacji środków trwałych według stawek wynikających z przepisów podatkowych. Również w art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości przewidziane zostały zasady stosowania odpisów amortyzacyjnych środków trwałych i w tym zakresie uprawnione organy Spółki z o.o. nie miały żadnej dowolności. Ponadto strona wskazała, że postępowanie podatkowe było prowadzone przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności naruszone zostały zasady praworządności i swobodnej oceny dowodów. Organ podatkowy w ocenie podatnika nie wskazał, które dowody uznał za wiarygodne, a którym odmówił wiarygodności.

41 Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 15 ust. 6, art. 16i ust. 1 i 5, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

42 Przedstawiając w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy porównał dane wykazane w pierwotnie złożonym zeznaniu podatkowym oraz w korekcie tego zeznania. Wskazał także, że w ocenie Spółki korekta zeznania za rok 2006 i jednocześnie złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty było konieczne z powodu zaniechania naliczania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych na mocy wadliwych uchwał podjętych przez ówczesny zarząd, co skutkowało zaniżeniem kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł oraz zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów z tytułu nieumorzonej części sprzedanych w roku 2006 środków trwałych o kwotę [...] zł. Strona stwierdziła, iż w wyniku powyższych błędów dochód został zawyżony o kwotę [...] zł, a co za tym idzie zawyżono podatek dochodowy od osób prawnych o kwotę [...] zł. Ponadto w dniu [...] r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym pismo, zawierające uzupełnienie przyczyn złożenia korekty deklaracji CIT-8 za rok 2005 i 2006, w którym podała, że zmiana wartości w poz. 27 zeznania CIT-8 za 2006 r. (tj. zmniejszenie przychodów o kwotę [...] zł), wynika z zapisów na koncie "zmiana stanu produktów". Podniosła także, że w zeznaniu CIT-8 za 2006 r., złożonym w dniu [...] r. kwota ta zwiększyła koszty uzyskania przychodów, natomiast w korekcie tego zeznania kwota [...] zł pomniejsza przychody i nie ma wpływu na korygowany wynik finansowy.

43 Następnie organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia uprawnienia zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia środków trwałych. Wobec tego, organ przywołał treść przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 6 tej ustawy "kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16". Natomiast zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych regulują przepisy art. 16a ust. 1, art. 16h ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które z kolei nie przewidują odstępstwa od raz podjętej decyzji o ich zaniechaniu. Organ ten wskazał także, że pomniejszenie przychodu osiągniętego z działalności gospodarczej o koszty uzyskania tego przychodu jest uprawnieniem podatnika, a nie jego obowiązkiem. Organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, lecz rozliczenie podatnika w zakresie kosztów uzyskania przychodów - w oparciu o ustalony stan faktyczny - jest uzależnione od woli podatnika w tym znaczeniu, że podatnik może zadeklarować do odliczenia całość bądź część poniesionych kosztów, albo też całkiem zrezygnować z wykazywania kosztów, czyli nie korzystać z przysługującego mu uprawnienia. Żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie obliguje podatnika do wykazania wszelkich kosztów uzyskania przychodów i uwzględnienia ich w rachunku podatkowym. Obowiązek ustawowy odnosi się natomiast do udowodnienia poniesienia wydatków, które podatnik chce zarachować w ciężar kosztów uzyskania przychodów (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Rz 444/06). Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut strony, jakoby organ podatkowy kwestionował możliwość potrącenia kosztów uzyskania przychodów ściśle powiązanych z rokiem podatkowym 2006, w sytuacji, kiedy były one bezpośrednio związane z uzyskanym przychodem w tymże roku jest nieuzasadniony. W przedmiotowej sprawie bowiem odmówiono stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 w związku z podjętą przez wspólników Spółki uchwałą o nieobciążaniu kosztów roku 2006 odpisami amortyzacyjnymi, do czego podatnik miał pełne prawo.

44 W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do twierdzenia, iż uchwała podjęta dnia [...] r. przez Zgromadzenie Wspólników Spółki w osobach [...], którzy w tym czasie pełnili funkcje członków zarządu, była nieważna, albowiem uchwała ta nie została zaskarżona w terminie przewidzianym przez przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych, a możliwość niedokonywania odpisów amortyzacyjnych w roku podatkowym 2006 r. i tym samym rezygnacja z przysługującego uprawnienia do zaliczenia ich w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności nie była zabroniona żadnym przepisem prawa podatkowego.

45 W ocenie organu, materiał dowodowy nie potwierdził również zarzutu strony o kwestionowaniu prawa podatnika do dokonania korekty deklaracji podatkowej za rok 2006 w oparciu o nową ważną uchwałę Zgromadzenia Wspólników Spółki. Organ podatkowy odmówił bowiem stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006, kwestionując zasadność wykazania nadpłaty a nie prawo podatnika do złożenia korekty zeznania podatkowego CIT-8, tym bardziej, że takie prawo gwarantują podatnikowi przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. 75).

46 Organ odwoławczy, jako niezasadny ocenił także zarzut strony, dotyczący przeprowadzenia postępowania podatkowego niezgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Powołując się na treść art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej, organ ten wskazał, że dowód w postaci przesłuchania świadka - [...], został przeprowadzony przy udziale strony, a podane fakty nie były kwestionowane. Innych dowodów strona nie przedstawiła, a przed wydaniem decyzji umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

47 Powyższa decyzja ostateczna została zaskarżona przez Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe Spółkę z o.o. z siedzibą w do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonemu aktowi, że został wydany z naruszeniem:

48 1) przepisów prawa materialnego:

49 a) art. 15 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że podatnik nie miał możliwości potrącenia kosztów uzyskania przychodów ściśle powiązanych z tokiem podatkowym 2006 w sytuacji, gdy były one bezpośrednio związane z uzyskanym przychodem w tymże roku, a uchwała podjęta w dniu [...] r. przez Zgromadzenie Wspólników Spółki z o.o. była nieważna, jako sprzeczna z obowiązującym prawem;

50 b) art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 2004 r. o rachunkowości, przez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że uchwała Zgromadzenia Wspólników z dnia 31 marca 2006 r. mogła zmienić ustawowe zasady odpisów amortyzacyjnych środków trwałych;

51 c) art. 54 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 września 2004 r. o rachunkowości, przez błędną wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie;

52 d) art. 58 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie;

53 2) przepisów proceduralnych mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. następujących przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa:

54 a) art. 81 § 1 w zw. z art. 72 § 1, przez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie;

55 b) art. 120, tj. naruszenie zasady praworządności;

56 c) art. 121 § 1, tj. naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

57 d) art. 122, poprzez niepodjęcie wszystkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w niniejszej sprawie;

58 e) art. 180 § 1 i art. 187 § 1, poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego.

59 W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że uchwała z dnia [...] r. pozostaje w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującym art. 32 ustawy o rachunkowości i z tego względu jest z mocy samego prawa nieważna (art. 58 § 1 Kc). Ponadto, zdaniem strony, niezastosowanie przez organ art. 15 ust. 4 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi naruszenie prawa, albowiem nie istnieją żadne prawne przeszkody do potrącenia przez Spółkę odpisów amortyzacyjnych za 2006 r. W ocenie skarżącej, złożony przez nią wniosek o stwierdzenie nadpłaty oraz jej pismo z dnia [...] r., zawierające uzupełnienie przyczyn złożenia korekty zeznania CIT-8 za 2006 r., zasługują na uwzględnienie, zaś odmowa tej czynności przez organ podatkowy pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podkreśliła również, że jeżeli nawet wbrew jednoznacznemu brzmieniu obowiązujących przepisów organ podatkowy miał jakiekolwiek wątpliwości co do prawidłowej decyzji, to powinien on w myśl generalnej zasady prawa podatkowego (in dubio pro tributario) orzec zgodnie interesem podatnika, tj. stwierdzić nadpłatę.

60 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

61 Ustosunkowując się do stawianych zarzutów, organ odwoławczy stwierdził w szczególności, że zarówno przepisy o rachunkowości, jak i przepisy podatkowe pozwalają na weryfikowanie i ustalanie odpowiednich stawek amortyzacyjnych w zależności od zaistniałej sytuacji firmy, oczywiście zgodnie z przepisami prawa materialnego. Nieuprawnionym natomiast jest twierdzenie strony, że uchwałę podjęto z naruszeniem przepisów o rachunkowości, z tego względu, iż po pierwsze - jej zgodność z prawem oceniana może być na podstawie przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych, a po drugie - do tej oceny nie jest upoważniony organ podatkowy, lecz wyłącznie Sąd. Z materiału zebranego w sprawie wynika natomiast, że uchwała z dnia 31 marca 2006 r. nie została zaskarżona w terminie przewidzianym przez przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych - art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.).

62 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

63 Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

64 Skarga jest niezasadna.

65 Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia uprawnienia zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia środków trwałych.

66 W świetle art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych "kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16". Natomiast zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych regulują przepisy art. 16a ust. 1, art. 16h ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które z kolei nie przewidują odstępstwa od raz podjętej decyzji o ich zaniechaniu. Wskazać należy, że pomniejszenie przychodu osiągniętego z działalności gospodarczej o koszty uzyskania tego przychodu jest uprawnieniem podatnika, a nie jego obowiązkiem. Rację mają organy podatkowe twierdząc, że podatnik może zadeklarować do odliczenia całość bądź część poniesionych kosztów, albo też całkiem zrezygnować z wykazywania kosztów, czyli nie korzystać z przysługującego mu uprawnienia. Żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie obliguje podatnika do wykazania wszelkich kosztów uzyskania przychodów i uwzględnienia ich w rachunku podatkowym. Obowiązek ustawowy odnosi się natomiast do udowodnienia poniesienia wydatków, które podatnik chce zarachować w ciężar kosztów uzyskania przychodów (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Rz 444/06).

67 Zdaniem Sądu, organ podatkowy działał prawidłowo, odmawiając Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 w związku z podjętą przez wspólników Spółki uchwałą o nieobciążaniu kosztów roku 2006 odpisami amortyzacyjnymi, do czego podatnik miał pełne prawo.

68 Nadto, brak jest podstaw do twierdzenia, że uchwała podjęta dnia [...] r. przez Zgromadzenie Wspólników Spółki w osobach [...] , którzy w tym czasie pełnili funkcje członków zarządu była nieważna. Rezygnacja z przysługującego uprawnienia do zaliczenia kosztów amortyzacji w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności nie była zabroniona żadnym przepisem prawa podatkowego. Przepisy ustawy

69 o rachunkowości, na które powołuje się strona określają jedynie sposób dokonywania amortyzacji, co nie oznacza, że koszty te muszą być wykazywane przez podatnika w celu pomniejszenia osiąganego przychodu. Przedmiotowa uchwała nie naruszyła przepisów ustawy o rachunkowości, bowiem nie zmieniała reguł związanych ze sposobem dokonywania amortyzacji, a jedynie ograniczała się do nienaliczania kosztów-odpisów amortyzacyjnych do kosztów działalności firmy.

70 Może się bowiem zdarzyć, że podatnik z jakiś celów dąży do wykazania się jak najwyższym dochodem, np. w celu uzyskania w banku wyższej kwoty kredytu. Zauważyć należy też, że przedmiotowa uchwała nie została zaskarżona w terminie przewidzianym przez przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych.

71 W ocenie Sądu, organ podatkowy nie zakwestionował prawa podatnika do dokonania korekty deklaracji podatkowej za rok 2006 w oparciu o nową ważną uchwałę Zgromadzenia Wspólników Spółki, a jedynie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006.

72 Zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut strony, dotyczący przeprowadzenia postępowania podatkowego niezgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i zapewnił stronie czynną możliwość udziału w niniejszym postępowaniu.

73 Mając na uwadze powyższe, rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny

74 w Szczecinie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

75 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270

76 ze zm./, orzekł jak w sentencji.