Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2019 r., I SA/Sz 506/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2019 r., I SA/Sz 506/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi S.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. nr [...] , 2. uchyla postanowienia P. [...] Spółki Akcyjnej z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] , 3. umarza postępowanie administracyjne, 4. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz skarżącej S.C kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec S. C., zamieszkałej w K. (zobowiązana), na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2018 r.

3 o numerze [...] wystawionego przez [...] (wierzyciel). Przedmiotowym tytułem wykonawczym objęto zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2013 r. do marca 2018 r. W dniu [...] lipca 2018 r. zobowiązanej doręczono ww. tytuł wraz

4 z zajęciem świadczenia emerytalnego.

5 Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. zobowiązana wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty, wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

6 Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a.") z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego w 2003 r. Podała, że wcześniejsze postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] zostało umorzone przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia

7 [...] listopada 2017 r. Zaznaczyła, że należności ujęte w tytule wykonawczym z dnia

8 [...] czerwca 2018 r. pokrywają się w części z tytułem z dnia [...] maja 2016 r.

9 Organ egzekucyjny przekazał wniesione zarzuty do wierzyciela, celem uzyskania jego stanowiska i zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2018 r. uchylił zajęcie świadczenia emerytalnego.

10 Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r.

11 nr [...]; [...] wydanym w oparciu

12 o regulacje z art. 34 § 1 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Zobowiązany złożył zażalenie na ww. postanowienie wierzyciela.

13 Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. [...]; [...] podtrzymał swoje stanowisko

14 w sprawie i poinformował organ egzekucyjny o ostateczności rozstrzygnięcia.

15 Organ egzekucyjny wydał w dniu [...] lutego 2019 r. postanowienie

16 nr [...], w którym orzekając w oparciu o art. 34 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

17 Zobowiązana pismem z dnia [...] marca 2019 r. złożyła zażalenie

18 na ww. postanowienie. Powtórzyła argumentację zawartą w zarzutach, że w lipcu

19 2003 r. zmieniała miejsce zamieszkania i wyrejestrowała odbiornik rtv, jednak dokumenty z tym związane zniszczyła po ok 10 latach.

20 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wydał w dniu [...] kwietnia 2019 r. postanowienie nr [...], w którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Nakreślając ramy prawne sprawy organ odwoławczy wskazał, że zasadnicza dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawie kwestia dotycząca nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego, została przesądzona przez wierzyciela w postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r. W powołanym rozstrzygnięciu wierzyciel wyjaśnił, iż obowiązek rejestracji odbiorników rtv, a następnie opłacania abonamentu rtv wynika z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r.,

21 poz. 1204 ze zm., zwaną dalej "ustawą abonamentową"). Rozpoczyna się on od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgłoszono

22 w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat rtv. Organ odwoławczy wskazał, że wierzyciel stwierdził, iż w jego dokumentacji brak jest informacji o wyrejestrowaniu odbiornika rtv przez zobowiązaną. Ponadto sama zobowiązana takiego dokumentu nie przedstawiła. Wierzyciel podał, że z uwagi na niedopełnienie przez zobowiązana formalności zgłoszenia aktualizacji danych adresowych, poprzedni tytuł wykonawczy i upomnienie z dnia [...] lutego 2015 r. zostały wysłane na jej poprzedni adres. Wobec czego wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1

23 pkt 7 u.p.e.a. Wierzyciel podał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niedoręczenie zobowiązanemu upomnienia nie miało wpływu na zadłużenie w opłatach abonamentu rtv. Wierzyciel wskazał, że po doręczeniu upomnienia w dniu [...] kwietnia 2018 r. zobowiązanej przekazał organowi egzekucyjnemu przedmiotowy tytuł wykonawczy, obejmujący zaległe opłaty abonamentowe, po uwzględnieniu okresu przedawnienia.

24 Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami stwierdził, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia [...] czerwca 2018 r. nie istnieje, gdyż nie sposób wywieść daty przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, ani nawet samego faktu jego przesłania, co świadczy, że zobowiązana nie została zawiadomiona w nieprzekraczalnym terminie 12 miesięcy, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187 z 2007 r. poz. 1342), dalej "rozporządzenie z 2007 r.", o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, tym samym brak było podstaw do uznania, że po stronie zobowiązanej powstał obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych. Organ odwoławczy podał, że udowodnienie faktu przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru abonentowi spoczywa na wierzycielu. Według wierzyciela, to zobowiązana powinna posiadać bezterminowo dokument o wyrejestrowaniu odbiornika rtv. Organ odwoławczy wskazał, że skoro wierzyciel nie ma obowiązku przedstawiać dowodu nadania zawiadomienia o numerze indywidualnym abonentowi to przyjęcie,

25 że abonent musi w każdym czasie legitymować się dowodem nadania oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika rtv, jawi się jako naruszenie zasady równości stron, zwłaszcza, iż po jednej stronie występuje wyspecjalizowany podmiot, jakim jest Poczta Polska i właśnie ten podmiot miałby być uprzywilejowany (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 914/17).

26 Organ odwoławczy podniósł, że mimo powyższych rozważań, stanowisko wierzyciela na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. jest dla niego i dla organu egzekucyjnego wiążące.

27 Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przedmiotem rozpoznania mogą być tylko te zarzuty, które zostały podniesione w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu nie można zarzutów uzupełnić o nowe podstawy faktyczne i prawne.

28 Organ odwoławczy poinformował także zobowiązaną o możliwości wystąpienia o ulgę w spłacie dochodzonych należności.

29 Skarżąca złożyła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji, uchylenie tytułu wykonawczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie dokonania zajęcia emerytury, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

30 Skarżąca podała, że w lipcu 2003 r. wyprowadziła się ze S. i wówczas dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv, czego świadkiem była jej synowa. Już w toku postępowania administracyjnego przedłożyła pisemne oświadczenie synowej w tym zakresie. Wskazała, że nie doręczono jej numeru identyfikacyjnego abonenta.

31 W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o uznanie skargi i wskazał, że niezależnie od stanowiska wierzyciela uważa, że obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym nie istnieje.

32 Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

33 Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, a także postanowień wierzyciela, zostały wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem

34 z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

35 Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

36 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

37 Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga

38 w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

39 Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki

40 w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

41 Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa

42 w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

43 o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

44 W rozpoznawanej sprawie, przedmiot sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu egzekucyjnego, który

45 w badanej sprawie związany był stanowiskiem wierzyciela w zakresie uruchomienia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat abonamentowych rtv.

46 Skarżąca zakwestionowała istnienie obowiązku co do należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za przedmiotowy okres. Wskazała, że w lipcu 2003 r. dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv z uwagi na przeprowadzenie się do innej miejscowości. Zaprzeczyła, żeby otrzymała zawiadomienie o nadaniu jej numeru indywidualnego abonenta. Z uwagi na wszczęcie wobec niej postępowania egzekucyjnego na podstawie poprzedniego tytułu wykonawczego (postępowanie zakończyło się umorzeniem postępowania egzekucyjnego) udała się w dniu

47 [...] października 2018 r. na pocztę, gdzie powtórnie dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv.

48 Na wstępie wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej to sformalizowany środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu

49 w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

50 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

51 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

52 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

53 4) błąd co do osoby zobowiązanego;

54 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

55 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

56 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

57 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

58 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

59 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,

60 a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

61 Skarżąca zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

62 W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9

63 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela

64 w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa

65 w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca

66 (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

67 W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszone przez skarżącą zarzuty, w tym co do nieistnienia obowiązku za niezasadne. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie postanowienia organu odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.

68 Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, a więc winien zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych.

69 Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex

70 nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex

71 nr 549018, co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września

72 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r.,

73 I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312).

74 Uprawnienia [...] do wystawiania tytułów wykonawczych

75 i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, a zatem opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku prowadzenia przez [...] egzekucji.

76 Wskazać należy na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który

77 w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził że, mimo iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. [...] jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. [...] nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy.

78 Odnosząc się do podnoszonego w treści skargi zarzutu co do nieistnienia obowiązku skarżącego z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za wskazany okres (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne było odwołanie się do przepisów ustawy abonamentowej, które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv.

79 Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

80 Po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r.,

81 K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia).

82 Z akt sprawy nie wynikało, kiedy doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na nazwisko skarżącej. Wierzyciel podał tylko, że taka rejestracja została zgłoszona na nazwisko skarżącej. W aktach sprawy brak było jednak jakiegokolwiek dokumentu na tę okoliczność.

83 Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2007 r. jeżeli w chwili wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać mu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia).

84 W § 3 rozporządzenia z 2007 r. wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest:

85 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub

86 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.

87 Podkreślić należy, że skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany

88 z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości. Wierzyciel nie ma co prawda obowiązku przesłania abonentowi takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru

89 (§ 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia z 2007 r.), ale powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać,

90 że je wysłano.

91 W aktach sprawy brak jest dokumentu o zawiadomieniu skarżącej o indywidualnym numerze abonenta. Z uwagi na informację o wcześniejszym umorzeniu postępowania egzekucyjnego, zasadne jest przyjęcie, że zawiadomienie to zostało wysłane na nieaktualny adres skarżącej.

92 Powyższe uniemożliwia ustalenie istnienia obowiązku wynikającego z ustawy o opłatach abonamentowych.

93 Sąd w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skoro wierzyciel nie ma obowiązku przedstawiać dowodu nadania zawiadomienia o numerze indywidualnym abonentowi to przyjęcie, że abonent musi w każdym czasie legitymować się dowodem nadania oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika rtv, jawi się jako naruszenie zasady równości stron (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt

94 I SA/Sz 914/17).

95 Z tych powodów Sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowień wierzyciela oraz postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niedostatecznie zweryfikowanym materiale dowodowym, a zatem doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Sąd wskazał,

96 że choć nie można organom egzekucyjnym zarzucić naruszenia prawa, gdyż podporządkowały się art. 34 § 1 u.p.e.a. to jednak wobec możliwości kontrolowania prawidłowości stanowiska wierzyciela w ramach skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, uchylenie wydanych postanowień organów egzekucyjnych obu instancji było konieczne.

97 Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

98 Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu wskazanych powyżej postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. o umorzeniu postępowania administracyjnego.

99 O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od organu odwoławczego kwotę [...]zł tytułem uiszczonego wpisu.