Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r., I SA/Sz 422/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r., I SA/Sz 422/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami za zwłokę za 2010 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 4 października 2016 r. nr [...], i umarza postępowanie administracyjne w sprawie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Jak wynika z akt badanej sprawy, wyrokiem z dnia 05 grudnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt I GSK

3 398/18, Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej A. W. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu

4 Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 199/17, w sprawie ze skargi A. W. na

5 decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], w

6 przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobranej w

7 nadmiernej wysokości wraz z odsetkami za zwłokę za 2010 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do

8 ponownego rozpoznania, zasądzając w części zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, tj. w kwocie [...]zł.

9 W uzasadnieniu tego wyroku NSA wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 20 lipca 2017 r.,

10 sygn. akt I SA/Sz 199/17, oddalił skargę A. W. (dalej "Skarżąca") - organu prowadzącego - [...] oraz [...] w S. na decyzję

11 Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie zwrotu dotacji za 2010 r.

12 wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami za zwłokę.

13 NSA wskazał, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

14 Skarżąca, jako organ prowadzący [...] w S. (LO),

15 [...] w S. (ULO) oraz [...]

16 w S. ([...]), na podstawie art. 90 ust. 3 i ust. 3d ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256 poz. 2572 ze zm. -

17 dalej "u.s.o."), otrzymała w 2010 r. z budżetu Powiatu [...] dotację w łącznej kwocie [...]zł.

18 Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r. zobowiązał Skarżącą do zwrotu kwoty [...]zł z tytułu

19 dotacji wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz kwoty [...]zł z tytułu dotacji

20 pobranej w nadmiernej wysokości, którą to decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości.

21 W dniu [...] maja 2016 r. Skarżąca dokonała zwrotu części ww. dotacji w łącznej kwocie [...]zł.

22 Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Starosta [...] stwierdził, że dotacja w kwocie [...]zł nie została przeznaczona

23 przez stronę na dofinansowanie realizacji zadań szkół w zakresie kształcenia, wychowania i opieki,

24 w tym profilaktyki społecznej nie została wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły. W związku z tym, orzekł o

25 obowiązku zwrotu dotacji w tej części wraz z odsetkami wyliczając ich wysokość od dnia przekazania dotacji do dnia zapłaty zgodnie z

26 art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2016 r.1870 – dalej "u.f.p.").

27 Ponadto, jak wynika z decyzji organu I instancji, Skarżącej zarzucono także szereg nieprawidłowości w udokumentowaniu liczby uczniów,

28 na których przysługiwała dotacja. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, że została ona pobrana w nadmiernej wysokości i ww.

29 decyzją orzekł jednocześnie o obowiązku zwrotu dotacji w kwocie [...]zł. W decyzji wyliczono kwoty zwrotu

30 dla poszczególnych szkół, wskazując przy tym liczbę uczniów, na którą Skarżąca pobrała dotację, liczbę uczniów, na których dotacja się

31 należała, uwzględniając kwoty dokonanych zwrotów dotacji za uczniów nadliczbowych.

32 W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia

33 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zakwestionowanych wydatków na reklamę, w kontekście stawianych zarzutów,

34 organ wskazał, że stanowiska prezentowane jako opinie regionalnych izb obrachunkowych nie są zajmowane w konkretnej sprawie i nie mają

35 wiążącego charakteru, zaś organ I instancji był uprawniony i obowiązany do dokonania własnej oceny działań strony i oceny możliwości

36 finansowania z dotacji materiałów informujących o ofercie edukacyjnej, tj. o zakresie działania prowadzonych przez Stronę szkół. W

37 ocenie organu odwoławczego, nawet gdyby uznać, że informacja o ofercie edukacyjnej w szkołach prowadzonych przez stronę, zawarta w

38 przedłożonej przykładowej ulotce, nie jest reklamą jej działalności, to należy wziąć pod uwagę, że informacje o ofercie nie

39 rozpoczynają jeszcze procesu rekrutacyjnego i nie stanowią działań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, a wydatek na ten cel

40 nie jest wydatkiem bieżącym szkoły zmierzającym do realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki

41 społecznej, w rozumieniu zaprezentowanych wyżej przepisów (art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.).

42 Podobnie, w ocenie organu II instancji, należy traktować wydatki na zakup asortymentu dla słuchaczy na rozpoczęcie lub zakończenie

43 roku szkolnego, jako forma gratyfikacji za odbytą naukę lub pamiątka w związku z wejściem w poczet słuchaczy determinująca do

44 wytrwałej pracy w zakresie kształcenia.

45 Zdaniem organu odwoławczego, nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty Skarżącej, dotyczące zakwestionowanych wydatków na

46 doradztwo prawne, w sytuacji gdy nie przedstawiono dokumentów, potwierdzających prowadzenie dodatkowych zajęć z prawa. Jak bowiem

47 wskazała sama Skarżąca, zakwestionowane w tym zakresie faktury wystawione zostały na rzecz Skarżącej tytułem wprowadzenia dodatkowych

48 zajęć z prawa.

49 Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe w zakresie zakwestionowanych usług

50 świadczonych przez stronę i syna strony D. N. jako wspólników [...] s.c., w

51 szczególności nie zachodziła potrzeba występowania do Dyrektora Izby Skarbowej w S. o udostępnienie akt

52 spraw podatkowych związanych z fakturami za usługi kompleksowe. Analiza dowodów – jak wywiódł organ odwoławczy - ich charakter

53 i status dowodowy (domniemanie prawdziwości dokumentu urzędowego) prawidłowa ich ocena, pozwoliły na stwierdzenie, że usługi wykazane

54 w spornych fakturach nie zostały wykonane, zatem dotacja została wykorzystana niezgodnie

55 z przeznaczeniem w części odpowiadającej kwocie wynikającej z tych faktur. W ocenie organu odwoławczego, ustalenia potwierdzają dowody

56 w postaci dokumentów urzędowych w tym wyroków sądów administracyjnych, sądu powszechnego, protokołu kontroli skarbowej UKS, a także

57 analiza pozostałych dowodów w szczególności zeznań świadków.

58 Kolegium podzieliło także ustalenia i ocenę organu I instancji w zakresie wydatków na umowy cywilnoprawne wskazując, że Skarżąca nie

59 sprostała obowiązkowi udowodnienia w postępowaniu, że dzieła wykazane w umowach powstały oraz, że poniosła

60 wydatek na ten właśnie cel.

61 Organ odwoławczy za niezasadny uznał również zarzut przedawnienia zobowiązania na podstawie art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

62 Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm. – dalej "O.p.") oraz zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji na

63 podstawie art. 68 O.p. Kolegium wskazało, że do decyzji, określającej kwotę zwrotu dotacji nie ma zastosowania art. 68 O.p. z uwagi

64 na deklaratoryjny charakter decyzji. Organ II instancji stwierdził następnie, że nie upłynął 5 letni termin przedawnienia, o którym

65 mowa w art. 70 O.p., wskazując, że termin ten - w przypadku przedmiotowej dotacji dotyczącej 2010 r. - powinien być liczony od końca

66 roku, w którym upłynął termin płatności określony w art. 252 u.f.p., co zdaniem organu oznacza, że powinien być

67 liczony od końca roku, w którym upłynęło 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności wykorzystania dotacji niezgodnie

68 z przeznaczeniem. Zatem, najwcześniej termin przedawnienia mógłby być liczony od końca 2011 r., co oznacza, że z całą pewnością nie

69 doszło jeszcze do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania. Zdaniem organu odwoławczego, nie można jednak pominąć faktu, że protokół

70 z kontroli, który zawierał pełne informacje, został sporządzony i doręczony Stronie dopiero we wrześniu 2014 r. i to od końca tego

71 roku powinien być liczony termin.

72 Wojewódzki Sąd Administracyjny ww. wyrokiem z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 199/17, oddalił skargę Skarżącej. W

73 uzasadnieniu Sąd podkreślił, że stwierdzenie niezgodnego z przeznaczeniem wykorzystania dotacji oraz pobrania jej w

74 nadmiernej wysokości, nastąpiło w wyniku kontroli przeprowadzonej zarówno przez organ jak i organ kontroli skarbowej, zaś protokół z

75 kontroli, który zawierał pełne informacje, został sporządzony i doręczony skarżącej we wrześniu 2014 r. Termin pięcioletni, o jakim

76 mowa w art. 70 § 1 O.p., rozpoczął zatem swój bieg z końcem 2014 roku i ani w chwili wydania decyzji przez organ I

77 instancji, ani w chwili wydania decyzji przez organ II instancji, jeszcze nie upłynął. W ocenie Sądu, stanowisko Skarżącej, zgodnie z

78 którym termin przedawnienia powinien być liczony od końca roku, w którym nastąpiła wypłata dotacji jest sprzeczne z treścią art. 252

79 ust. 1 u.f.p., który wprost odnosi się do "dnia stwierdzenia okoliczności", a nie do dnia wypłaty. Ponadto, stanowisko takie jest

80 nielogiczne, gdyż najpierw musi nastąpić wypłata dotacji, następnie jej wykorzystanie, a dopiero po wykorzystaniu dotacji może

81 nastąpić kontrola wykorzystania dotacji, w wyniku której możliwe będzie stwierdzenie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z

82 przeznaczeniem, czy też pobrana w nadmiernej wysokości.

83 Sąd zaznaczył, że regulacja dotycząca określenia celów, na jakie dotacja może być przeznaczona, jak i prawo do kontroli jej

84 wydatkowania zostały wprowadzone ustawą z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie

85 niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 22 kwietnia 2009 r. Z tą datą wprowadzono ograniczenie w wydatkowaniu dotacji

86 przez wskazanie celów jakim ma służyć, a jednocześnie organy jednostek samorządu terytorialnego

87 udzielające dotacji otrzymały uprawnienie do kontrolowania prawidłowości jej wykorzystania, co – jak wyżej wskazano - zostało

88 uregulowane w art. 90 ust. 3e i 3f u.s.o.

89 Sąd wskazał, że przepis art. 90 ust. 3 d u.s.o. wiąże dotacje z dofinansowaniem realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie

90 kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, ale odnosi je do określonych wydatków bieżących, które mogą być

91 wykorzystane na konkretne cele w nim wymienione. Wzmacnia to także pogląd, że dotacja oświatowa jest dotacją o charakterze mieszanym

92 (podmiotowo - celowym), gdyż udziela się jej jednostkom spoza sektora finansów publicznych na dofinansowanie ich bieżącej działalności

93 statutowej, ale również z przeznaczeniem na konkretny cel.

94 W konsekwencji wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 252 ust. 1 pkt 1

95 u.f.p, będzie polegało w szczególności na przeznaczeniu środków z dotacji na realizację innych zadań

96 lub celów, aniżeli te, na które została udzielona. Bezsprzecznie środki finansowe w postaci dotacji oświatowej są środkami

97 publicznymi, co potwierdza treść art. 60 pkt 1 u.f.p., który stanowi, że "środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności

98 budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności dochody budżetu państwa albo budżetu

99 jednostki samorządu terytorialnego, w tym kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie".

100 Skargą kasacyjną Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 199/17, w całości, wniosła o

101 uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na

102 podstawie art. 145 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

103 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

104 I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na

105 naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 K.p.a. przez rozpatrzenie przez organ w sposób

106 niepełny i wybiórczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego konsekwencją było błędne

107 przyjęcie przez organ, że:

108 1. kwestionowane wydatki nie stanowią wydatków bieżących szkoły, w rozumieniu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty w brzmieniu do

109 dnia 31 grudnia 2013 r.,

110 2. że przypadku części uczniów, uczniowie ci winni byli zostać skreśleni, a w konsekwencji przyznana w

111 2010 roku dotacja oświatowa została błędnie rozliczona w zakresie uczęszczających do prowadzonych przez Skarżącą szkół słuchaczy i tym

112 samym przyjęcie, że przedmiotowa dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, gdy tymczasem niezaliczenie części uczniów stanowiło

113 dowolne ustalenie organu;

114 3. przyjęcie że Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że usługi kompleksowe były wykonywane mimo, iż w toku postępowania przedłożono

115 dowody wskazujące na wykonywanie każdego ze świadczeń wchodzących w skład usług kompleksowych,

116 4. przyjęcie, że Skarżąca nie wykazała żadnych wydatków, które choćby w sposób pośredni mogłyby wskazywać,

117 że usługi kompleksowe były świadczone na rzecz prowadzonych szkół,

118 5. przyjęcie, że z zeznań strony i świadków złożonych w niniejszym postępowaniu nie wynika, iż usługi kompleksowe były świadczone,

119 6. pominięcie, że w skład usług kompleksowych oprócz usług sprzątania wchodziły także usługi zaopatrzenia, nadzoru, konserwacji i

120 napraw, prowadzenia spraw biurowych, prowadzenia sekretariatu oraz innych usług wchodzących w zakres działalności AL - DAR s.c.,

121 7. pominięciu, że od lipca 2010 r. [...] s.c. sukcesywnie zatrudniał kolejne osoby i w rezultacie dysponował pięcioma pracownikami

122 oraz nabywał środki myjące, zatem chociażby od tego okresu Skarżąca udowodniła, że [...] s.c. miał zasoby pozwalające na realizację

123 zadań w zakresie świadczenia usług kompleksowych i zadania te wykonywał;

124 8. oparcie ustaleń faktycznych i wniosków poczynionych w niniejszej sprawie co do zasady na protokole kontroli skarbowej, bez

125 dokonania własnej analizy, w szczególności organ nie zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w

126 S. o przekazanie dokumentów z akt prowadzonego postępowania, w celu dokonania własnych ustaleń;

127 9. prowadzenie postępowania tak, aby dopasować jego wyniki do wyników postępowania skarbowego i ustaleń zawartych w protokole kontroli

128 skarbowej;

129 10. pominięciu przez organ oświadczeń złożonych przez byłych uczniów, w których uczniowie ci oświadczyli, iż mieli wiedzę, że w

130 szkołach ustalono daty terminów egzaminów dodatkowych oraz, że były im znane zasady informowania słuchaczy o

131 przysługujących mi prawach, w tym o prawie do zdawania egzaminów w terminach dodatkowych, a także że informacje te były umieszczane na

132 tablicy ogłoszeń znajdującej się w szkole oraz, że informacje o terminach dodatkowych egzaminów oraz możliwości korzystania z zasobów

133 szkoły w celu przygotowywania się do nich, otrzymywali również telefonicznie;

134 11. pominięcie przez organ okoliczności, że wszystkie wydatki zostały faktycznie poniesione.

135 II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

136 1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r.) w zw. z

137 art. 124 ust. 3 i art. 236 ust. 2 u.f.p., przez błędną wykładnię pojęcia "wydatki bieżące" i uznanie, że wydatki poczynione przez

138 A. W. i jednocześnie zakwestionowane przez organ kontrolny nie stanowią wydatków bieżących i z tego tytułu podlegają

139 zwrotowi jako wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

140 2. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 252 u.f.p. przez jego błędną wykładnię i bezpodstawne zastosowanie co do

141 zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji oraz uznanie, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, gdy tymczasem

142 dotacja w zakwestionowanym przez organ i zaskarżonym przez Skarżącą zakresie, została przekazana na bieżące wydatki szkoły,

143 3. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 90 ust.4 u.s.o. w zw. z art. 90 ust. 3f i 3e u.s.o. w zw. z § 8

144 uchwały nr [...] Rady Powiatu w S. z dnia [...] czerwca 2009 roku oraz § 10 ust. 3 uchwały nr [...] Rady

145 Powiatu w S. z dnia [...] listopada 2012 r. przez ich błędną wykładnię i wykroczenie

146 w czynnościach kontrolnych poza delegację ustawową przewidzianą ustawą oraz implementowaną w/w uchwałami, w tym w szczególności:

147 - kwestionowanie i ingerowanie w czynności techniczne związane z wystawianiem dokumentów księgowych i prowadzeniem dokumentacji

148 księgowo - finansowej,

149 żądanie przedkładania dokumentacji niezwiązanej z dokumentacją organizacyjną, finansową lub dokumentacją przebiegu nauczania,

150 - stosowanie wykładni rozszerzającej zarówno w kontekście przepisów prawa jak i stanu faktycznego,

151 - nieuprawnione wkraczanie w sferę swobody umów i "stosunki prywatno — cywilnych" Skarżącej i osób trzecich,

152 - uzurpowanie prawa do wyceny transakcji gospodarczych i stosunków cywilnoprawnych,

153 - nadużywanie kompetencji kontrolnych w toku przeprowadzania dowodów z przesłuchania świadków;

154 4. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszenie przepisu art. 7 ust. 3 u.s.o., przez przyjęcie, że ustawodawca w drodze

155 tego przepisu nakłada na szkołę niepubliczną o uprawnieniach publicznych obowiązek prowadzenia dokumentacji realizowanych zajęć

156 dodatkowych (ponadprogramowych) w sytuacji gdy dyspozycja wskazanego przepisu dotyczy wyłącznie obowiązkowych zajęć szkolnych;

157 5. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) P.p.s.a. w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w

158 sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w

159 szkołach publicznych w zakresie prawidłowości rozliczeń w przyznanej dotacji na konkretnych słuchaczy uczęszczających do szkół

160 prowadzonych przez odwołującą i objętych przedmiotem niniejszego postępowania prawidłowości rozliczeń w przyznanej dotacji na

161 konkretnych słuchaczy uczęszczających do szkół prowadzonych przez Skarżącą i objętych przedmiotem niniejszego postępowania,

162 6. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 2a u.s.o. przez nie uwzględnienie przy

163 rozliczaniu rzeczywistej liczby słuchaczy uczęszczających do szkół prowadzonych przez Skarżącą;

164 7. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. z 70 § 1 O.p. w związku z art. 60 oraz 67 u.f.p. przez ich niezastosowanie

165 polegające na prowadzeniu postępowania i wydaniu decyzji, mimo iż na podstawie art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 60

166 oraz 67 u.f.p. upłynął 5-letni okres przedawnienia dla ewentualnego domagania się przez organ zwrotu dotacji wykorzystanej z

167 naruszeniem prawa;

168 8. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 68 § 2 O.p. w zw. z art. 60 oraz 67 u.f.p., a także art. 68 § 1 O.p. w zw. 21 § 1

169 pkt 2 O.p. przez ich niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania, wydaniu i doręczeniu skarżącej decyzji określającej kwotę

170 dotacji podlegającą zwrotowi po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek zwrotu tej dotacji.

171 Naczelny Sąd Administracyjny wyżej opisanym wyrokiem z dnia 05 grudnia 2019 r.,

172 sygn. akt I GSK 398/18, uchylił powyższy wyrok Sądu I instancji z dnia 20 lipca 2017 r. , I SA/Sz 199/17,

173 wskazując, że w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów najdalej idących sformułowanych w pkt II. 2-4 petitum skargi

174 kasacyjnej.

175 W punkcie II.2 zarzucono naruszenie prawa materialnego (...) przez ich niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania i

176 wydaniu decyzji, mimo, że na podstawie art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 60 i 67 u.f.p. upłynął 5-letni okres przedawnienia dla

177 ewentualnego domagania się przez organ zwrotu dotacji wykorzystanej z naruszeniem prawa.

178 W pkt II.3 zarzucono naruszenie prawa materialnego polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 68 § 2

179 O.p. w zw. z art. 60 i 67 u.f.p. przez ich niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania, wydaniu i doręczeniu odwołującej

180 decyzji określającej kwotę dotacji podlegająca zwrotowi po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym powstał

181 obowiązek zwrotu dotacji.

182 W pkt II.4 zarzucono naruszenie prawa materialnego polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 68 § 1

183 O.p. w zw. z art. 60 i 67 u.f.p. przez ich niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania, wydaniu i doręczeniu odwołującej

184 decyzji określającej kwotę dotacji podlegającej zwrotowi po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym powstał

185 obowiązek zwrotu dotacji.

186 Odnosząc się do ww. zarzutów NSA wskazał, że ich istota dotyczy określenia momentu, od którego należy liczyć bieg terminu

187 przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji oświatowej.

188 NSA wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniła się pewna rozbieżność w zakresie określenia momentu wyznaczającego

189 rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia do zwrotu dotacji. Można zauważyć ukształtowanie się trzech linii orzeczniczych dotyczących

190 tego zagadnienia. Pierwsza z nich wskazywała jako decydującą o rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia datę rozliczenia i zwrotu

191 dotacji (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2583/18, z dnia 17 kwietnia

192 2018 r., sygn. akt I GSK 351/18). Druga linia orzecznicza wskazywała, że termin przedawnienia mija z upływem pięciu lat licząc od

193 końca roku, na który dotacja była przyznana i w którym była lub miała być wykorzystana (wypłata dotacji) (wyrok WSA w Gliwicach z

194 dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 345/17, NSA z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 3644/15 z

195 dnia 13 czerwca 2017 r.). Kolejna grupa orzeczeń wskazywała, jako decydującą o rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia datę

196 stwierdzenia okoliczności wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, którą należy wiązać z doręczeniem protokołu kontroli

197 (wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Lu1046/17). Sąd rozstrzygający w pierwszej instancji

198 w omawianej sprawie wyraził pogląd zbieżny z ostatnią linią orzeczniczą, a zatem że rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia wiązać

199 należy ze stwierdzeniem okoliczności wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, a także przyznanej w nadmiernej wysokości, co

200 w rozpoznawanej sprawie łączy się z datą doręczenia w kwietniu 2014 roku wyniku kontroli, przeprowadzonej

201 przez Urząd Kontroli Skarbowej.

202 Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska i argumentów wyrażonych przez Sąd I instancji co do momentu, od którego należy

203 liczyć bieg terminu przedawnienia. Wskazał, po przytoczeniu argumentacji, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji

204 pobranych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, pobranych nienależnie lub w

205 nadmiernej wysokości, rozpoczyna się z końcem roku, w którym beneficjent otrzymał i miał wykorzystać dotację (por. wyrok NSA z 5

206 września 2018 r. I GSK 2583/18).

207 Zdaniem NSA, rację zatem przyznać należy kasatorowi, że stanowisko organu i Sądu I instancji prowadziłoby do

208 wniosku, że w stosunku do jednego roszczenia istnieją dwa terminy – jeden dla przedawnienia, który jest zawieszony i biegnie od dnia

209 stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 252 ust. 1 u.f.p., drugi natomiast dla naliczania odsetek. Taka interpretacja

210 doprowadziłaby do naruszenia zasady równości wobec prawa albowiem podatnik nie mógłby skorzystać z biegu przedawnienia liczonego od

211 dnia pobrania dotacji, w sytuacji gdy organ z tego terminu korzystałby naliczając od tego dnia odsetki.

212 W konkluzji przyjąć należy, że skoro obowiązek zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem powstał z mocy prawa, tj. w

213 sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., to organy władne były wydać w tym przedmiocie decyzję,

214 o której mowa w art. 252 u.f.p., w terminie 5 lat od końca roku, w którym nastąpiła wypłata dotacji beneficjentowi. Zaprezentowane

215 stanowisko zbieżne jest z najnowszą linią wyrażaną w orzecznictwie NSA (por. wyroki NSA z 5.09.2018r., sygn. I GSK 2583/18 i z

216 14.01.2019r.,sygn. I GSK 2656/18).

217 W kontekście powyższych rozważań – zdaniem NSA - należy uznać, że skoro część spornej dotacji była przyznana i przekazana Skarżącej za

218 2010 r., to termin przedawnienia winien być liczony od końca 2010 r. i winien upłynąć wraz z końcem 2015 r., stosownie do regulacji

219 art. 70 § 1 O.p.

220 W tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej okazał się usprawiedliwiony. Przy czym uznanie tego zarzutu za trafny – jak dalej wskazał NSA

221 - nie oznacza jeszcze, że doszło do przedawnienia zobowiązania zwrotu dotacji za 2010 r., ponieważ Sąd I instancji przy ponownym

222 rozpoznaniu sprawy powinien zbadać, czy w sprawie nie doszło do zdarzeń w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania

223 do zwrotu dotacji czy też jego przerwania.

224 Natomiast zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego, sformułowany

225 w pkt II.1 petitum skargi kasacyjnej, po czym wyjaśnił swoje stanowisko w tym zakresie.

226 Końcowo NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji zajmie się kwestią upływu terminu przedawnienia do zwrotu

227 spornej dotacji, przyjmując wykładnię obliczenia tego terminu zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w kontekście

228 poczynionych uwag.

229 W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

230 W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skoro niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego,

231 to tym samym Sąd ponownie rozstrzygając niniejszą sprawę, stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30

232 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 – w skrócie

233 "P.p.s.a."), rozpoznaje ją w warunkach związania oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, zawartą

234 w uzasadnieniu wyżej opisanego wyroku z dnia 05 grudnia 2019 r., I GSK 398/18.

235 W myśl bowiem art. 190 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez orzekający w tej

236 samej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

237 Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w powołanym przepisie art. 190 P.p.s.a., oznacza, że nie może on

238 formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu NSA poglądem, jak również nie może odstąpić od

239 wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 P.p.s.a. określenie "wykładni prawa" należy rozumieć jako

240 wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa.

241 Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i

242 procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez zaś ocenę

243 prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś

244 wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego

245 rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla

246 uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia

247 23.07.2012 r., VI SA/Wa 967/12).

248 A zatem, odmienna ocena sprawy w kontekście wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 05 grudnia

249 2019 r., I GSK 398/18), jest prawnie niedopuszczalna. Przepis art. 190 P.p.s.a., określając relację między

250 sądem pierwszej instancji a sądem wyższej instancji, wiąże sąd pierwszej instancji z oceną prawną i wskazaniami co

251 do dalszego kierunku postępowania w takim stopniu, że nie ma już miejsca na polemikę z wykładnią prawną i zaleceniami sądu wyższej

252 instancji.

253 Kierując się zatem wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 05 grudnia 2019 r., I GSK 398/18, oraz

254 będąc z uwagi na treść art. 190 P.p.s.a. związanym wykładnią prawa dokonaną w tym wyroku przez Naczelny Sąd

255 Administracyjny, Sąd ponownie rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił skargę jako uzasadnioną.

256 Przede wszystkim należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok z dnia 20 lipca 2017 r., I SA/Sz 199/17,

257 w całości i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na uznanie zarzutu skargi kasacyjnej co do

258 przedawnienia zobowiązania Skarżącej z tytułu zwrotu dotacji za usprawiedliwiony, przy czym – jak wskazał

259 końcowo NSA - uznanie tego zarzutu za trafny nie oznacza jeszcze, że doszło do przedawnienia zobowiązania zwrotu dotacji

260 za 2010 r., ponieważ Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien zbadać, czy w sprawie nie doszło do zdarzeń w postaci

261 zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji czy też jego przerwania.

262 Zatem, za NSA należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniła się pewna rozbieżność w zakresie określenia momentu

263 wyznaczającego rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia do zwrotu dotacji. Można zauważyć ukształtowanie się trzech linii orzeczniczych

264 dotyczących tego zagadnienia. Pierwsza z nich wskazywała jako decydującą o rozpoczęciu biegu terminu

265 przedawnienia datę rozliczenia i zwrotu dotacji (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2583/18, z dnia 17 kwietnia 2018

266 r., sygn. akt I GSK 351/18). Druga linia orzecznicza wskazywała, że termin przedawnienia mija z upływem pięciu lat licząc od końca

267 roku, na który dotacja była przyznana i w którym była lub miała być wykorzystana (wypłata dotacji) (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20

268 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 345/17, NSA z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 3644/15 z dnia 13 czerwca 2017 r.). Kolejna

269 grupa orzeczeń wskazywała, jako decydującą o rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia datę stwierdzenia okoliczności wykorzystania

270 dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, którą należy wiązać z doręczeniem protokołu kontroli (wyrok WSA

271 w Lublinie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Lu1046/17). Sąd rozstrzygający w pierwszej instancji w

272 omawianej sprawie wyraził pogląd zbieżny z ostatnią linią orzeczniczą, a zatem że rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia wiązać

273 należy ze stwierdzeniem okoliczności wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, a także

274 przyznanej w nadmiernej wysokości, co w rozpoznawanej sprawie łączy się z datą doręczenia w kwietniu 2014 roku

275 wyniku kontroli, przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej.

276 Co do momentu, od którego należy liczyć bieg terminu przedawnienia - za Naczelnym Sądem

277 Administracyjnym należy też wskazać - że zgodnie z art. 67 u.f.p. – do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60,

278 nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.

279 U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia

280 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.).

281 W myśl zaś art. 60 pkt 1 u.f.p. – środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym

282 są dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach

283 określonych w ustawie o finansach publicznych.

284 Rozpoznanie zatem spornej materii co do przedawnienia zobowiązania z tytułu zwrotu spornej dotacji wymagało więc odpowiedniego

285 stosowania przepisów Działu III Ordynacji podatkowej, m.in. w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych (tu

286 dotacyjnych).

287 Stosownie do ogólnie przyjętego w orzecznictwie i w doktrynie pojmowania zasad "odpowiedniego" stosowania przepisów, niektóre z nich

288 znajdują zastosowanie wprost, bez żadnych modyfikacji i zabiegów adaptacyjnych, inne tylko pośrednio, a więc z uwzględnieniem

289 konstrukcji, istoty i odrębności postępowania, w którym znajdują zastosowanie, a jeszcze inne w ogóle nie będą mogły być wykorzystane.

290 Stosowanie "odpowiednie" oznacza w szczególności niezbędną adaptację (i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych

291 celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic

292 w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane (zob. postanowienie SN z 19 kwietnia 2012

293 r., sygn. akt IV CZ 153/1, pub. w LEX nr 1250770 i powołane w nim orzeczenia).

294 Przedawnienie zobowiązań podatkowych regulują przepisy Rozdziału 8 Działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Wynika z nich, że sposób

295 liczenia terminu przedawnienia jest uzależniony zasadniczo od sposobu powstania zobowiązań podatkowych, które mogą powstać albo na

296 skutek zaistnienia zdarzenia, z którym ustawy podatkowe wiążą powstanie zobowiązań podatkowych (art. 21 § 1 pkt 1), albo na skutek

297 doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2).

298 Powszechnie przyjmuje się, że decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny, a w związku z tym do obliczenia

299 terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, powinien mieć zastosowanie

300 art. 70 § 1 O.p., w myśl którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku

301 kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia

302 zobowiązań podatkowych jest więc upływ terminu płatności podatku.

303 Z kolei zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie

304 z przeznaczeniem – podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15

305 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 (...).

306 W myśl art. 252 ust. 5 u.f.p., zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została

307 wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.

308 Stosowanie zaś do art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p., odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu

309 terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych

310 niezgodnie z przeznaczeniem.

311 Na podstawie powyższych regulacji przyjąć więc należy, że termin przedawnienia bieg rozpoczyna niezależnie od wydania decyzji w

312 przedmiocie stwierdzenia obowiązku zwrotu i jedynie przed jego upływem możliwe jest jej skuteczne prawnie doręczenie beneficjentowi.

313 Tak jak wyżej wskazano, istota rozpoznawanej kwestii dotyczy tego, od jakiego momentu termin ten należy liczyć.

314 Pomocniczo wskazać należy na częściową analogię między uregulowaniami art. 207 u.f.p. (dotyczącego zwrotu

315 środków przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich wykorzystanych niezgodnie

316 z przeznaczeniem) i art. 252 u.f.p., a także powołanego w tym zakresie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 13

317 czerwca 2017 r. II GSK 3644/15; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, pozostałe orzeczenia tamże). NSA stwierdził, że bieg terminu

318 przedawnienia należy ściśle wiązać z charakterem zobowiązania podlegającego zwrotowi. Jeżeli zatem przyznane środki finansowe są

319 środkami nienależnymi w rozumieniu ustawy, a obowiązek zwrotu dofinansowania nienależnego powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek

320 przewidzianych przepisami prawa, to obowiązek zwrotu należy wiązać z dniem otrzymania tych środków przez

321 beneficjenta. Stanowisko tej treści NSA wywiódł z brzmienia art. 207 ust. 1 u.f.p. wskazując m.in. na fakt, że ustawodawca nakazuje

322 liczyć odsetki od zwracanej kwoty od dnia przekazania środków beneficjentowi, w zakresie odsetek traktując te środki jak zaległości

323 podatkowe. Należy zauważyć, że podobną regułę odnośnie do daty, od której nalicza się odsetki beneficjentowi dotacji z budżetu

324 jednostki samorządu terytorialnego, który wykorzystał środki niezgodnie z przeznaczeniem, przyjmuje art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p.

325 W konsekwencji, zastosowanie art. 70 § 1 O.p. prowadzi w tym wypadku do konkluzji, że pięcioletni termin

326 przedawnienia, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, w przypadku wykorzystania środków niezgodnie

327 z przeznaczeniem, rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta. W takich więc przypadkach wydanie i

328 doręczenie decyzji winno nastąpić w ciągu pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dotacja była przyznana i

329 powinna zostać wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem.

330 Z takim stwierdzeniem nie koliduje stanowisko, że po zakończeniu roku składane jest rozliczenie dotacji. Co prawda nie ulega

331 wątpliwości, że ten dokument posiada istotne znaczenie z punktu widzenia ustalenia przez właściwy organ wysokości wykorzystanej

332 dotacji oraz kwoty przypadającej do zwrotu. Złożenie rozliczenia dotacji nie można jednak klasyfikować tak samo jak deklaracji

333 podatkowych w ramach instytucji tzw. samowymiaru podatku; tak samo jak obowiązku zwrotu dotacji nie można traktować na równi ze

334 zobowiązaniem podatkowym. Pomijając bowiem szczególny wypadek niewykorzystania całości lub części dotacji w ciągu roku, zobowiązanie

335 do zwrotu nie należy do istoty stosunku dotacji, który polega na bezzwrotnym, co do zasady, transferze

336 środków publicznych z budżetu do beneficjenta. Zobowiązanie do zwrotu dotacji do budżetu jednostek samorządu terytorialnego jest w

337 założeniu ustawodawcy wyjątkiem od reguły i najczęściej wynika dopiero z decyzji wydanej na podstawie art. 252

338 u.f.p.

339 Sumując, bieg terminu przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji pobranych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego

340 wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości,

341 rozpoczyna się z końcem roku, w którym beneficjent otrzymał i miał wykorzystać dotację (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r. I GSK

342 2583/18).

343 Stanowisko organu oraz Sądu I instancji prowadziłoby do wniosku, że w stosunku do jednego roszczenia istnieją dwa terminy – jeden dla

344 przedawnienia, który jest zawieszony i biegnie od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 252 ust. 1

345 u.f.p., drugi natomiast dla naliczania odsetek. Taka interpretacja doprowadziłaby do naruszenia zasady równości wobec prawa albowiem

346 podatnik nie mógłby skorzystać z biegu przedawnienia liczonego od dnia pobrania dotacji, w sytuacji gdy organ z

347 tego terminu korzystałby naliczając od tego dnia odsetki.

348 W konkluzji przyjąć należy, że skoro obowiązek zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem powstał z mocy prawa, tj. w

349 sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., to organy władne były wydać w tym przedmiocie decyzję,

350 o której mowa w art. 252 u.f.p., w terminie 5 lat od końca roku, w którym nastąpiła wypłata dotacji beneficjentowi. Zaprezentowane

351 stanowisko zbieżne jest z najnowszą linią wyrażaną w orzecznictwie NSA (por. wyroki NSA z 05.09.2018 r., sygn.

352 I GSK 2583/18 i z 14.01.2019 r., sygn. I GSK 2656/18).

353 W kontekście powyższych rozważań – zdaniem Sądu ponownie orzekającego w niniejszej sprawie - należało uznać, że skoro

354 część spornej dotacji była w roku 2010 przyznana i przekazana Skarżącej, to termin przedawnienia winien być liczony od końca 2010 r. i

355 winien upłynąć wraz z końcem 2015 r. (tj. z upływem dnia 31.12.2015 r.), stosownie do regulacji art. 70 § 1

356 O.p., przy czym Sąd I instancji, ponownie badając niniejszą sprawę, nie stwierdził by w tej sprawie wystąpiły zdarzenia powodujące

357 zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji, co oznacza w konsekwencji,

358 że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] r., jak i

359 utrzymana nią w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], zobowiązująca

360 Skarżąca do zwrotu Powiatowi [...] pobranych w 2010 roku dotacji w łącznej kwocie [...]zł - zostały wydane po upływie

361 terminu przedawnienia, a to z kolei skutkowało koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie na

362 podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a., gdyż prowadzenie postępowania w warunkach przedawnienia

363 zobowiązania jest niedopuszczalne.

364 Zgodnie bowiem z art. 145 § 3 P.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 [tj. naruszenia prawa

365 materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1) lub stwierdzenia nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części,

366 jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. (pkt 2)], sąd stwierdzając podstawę do umorzenia

367 postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

368 Zatem Sąd, dostrzegając wystąpienie w niniejszej sprawie obligatoryjnej podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, był

369 zobowiązany orzec o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie, gdyż ustalenie przez organ

370 zobowiązania do zwrotu części dotacji za 2010 r. nastąpiło w warunkach przedawnienia. Stanowi to naruszenie prawa materialnego wyżej

371 przytoczonych, w tym art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p., jak i przepisów postępowania (art. 208 § 1 O.p.), które

372 miało istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. spowodowało konieczność uchylenia

373 zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 135 P.p.s.a. także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

374 Stwierdzenie wydania decyzji organów obu instancji po upływie terminu przedawnienia, jak również brak wystąpienia zdarzeń

375 przewidzianych w ustawie – Ordynacja podatkowa (art. 70 O.p., art. 70a) powodujących zawieszenie lub przerwanie

376 upływu terminu przedawnienia zwrotu spornego zobowiązania, stanowi okoliczność uniemożliwiającą kontynuowanie postępowania i

377 merytoryczne rozpoznanie sprawy, zaś organy, stosownie do art. 153 P.p.s.a., są związane oceną prawną sprawy.

378 Wobec tego, skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżone decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa

379 materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy.

380 W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., orzekł o uchyleniu decyzji organów obu

381 instancji, zaś na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wobec stwierdzenia wydania

382 tychże decyzji po upływie terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu zwrotu spornej dotacji, a także stwierdzenia braku wystąpienia

383 zdarzeń powodujących przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

384 O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając

385 od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącej łączną kwotę w wysokości [...] zł, która obejmuje uiszczony

386 stosunkowy wpis stały od skargi ([...] z), uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17,00 zł), przy czym uwzględniając przyjętą

387 w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie [...]zł - wynagrodzenie pełnomocnika (adwokata) omyłkowo zasądzono

388 w kwocie [...]zł z tytułu zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu sądowym na podstawie § 3 pkt 7,

389 zamiast prawidłowo w kwocie [...]zł na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

390 w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U., poz. 1800 z późn. zm.).