Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2011 r., I SA/Sz 371/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2011 r., I SA/Sz 371/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi S. R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu z siedzibą w B. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatu Gryfińskiego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania o przyznanie "S" Sp. z o.o. z/s w C. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r. i rozstrzygnął o odmowie przyznania tych płatności Spółce.

3 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w dniu 28 czerwca 2004 r. w Biurze Powiatowym dla Powiatu [...] Spółka złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich na 2004 r. We wniosku Spółka zadeklarowała do dopłat działki ewidencyjne położone w obrębie [...] o numerach [...], użytkowane jako ugór (działka A i B) oraz łąkę (działka C). Ogółem powierzchnia zgłoszona do dopłat wyniosła 297,07 ha, w tym ugór - 290,33 ha i łąka 6,74 ha.

4 Z uwagi na to, że oprócz Spółki "S" z równoczesnym wnioskiem o przyznanie płatności do ww. działek rolnych wystąpiła Spółka "P", organ wszczął postępowanie wyjaśniające, w toku którego przedstawiono dokumenty w postaci zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w G. odejmujące dłużnikowi – Spółce "S" zarząd nad nieruchomościami, w skład której wchodziły sporne działki oraz pozew o ochronę posiadania złożony w Sądzie Rejonowym w G. Na podstawie przedstawionych dokumentów, organ I instancji uznał, że posiadaczem spornych gruntów w 2004 r. była Spółka "S" i odmówił przyznania Spółce "P" płatności do wskazanych działek ewidencyjnych.

5 Następnie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że Spółka "P" wniosła odwołanie od ww. decyzji, a po jej utrzymaniu w mocy przez organ II instancji, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Z tej przyczyny organ zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku Spółki "S" o przyznanie płatności na 2004 r. do czasu rozpoznania skargi Spółki "P".

6 Wyrokiem z dnia 3 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 361/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Spółki "P" na decyzję odmawiającą przyznania jej płatności do spornych gruntów.

7 Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji podjął zawieszone postępowanie i zawiadomił Spółkę "S" o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań.

8 Korzystając z powyższych uprawnień, w imieniu Spółki J. N. złożyła w Biurze Powiatowym pismo, w którym m.in. wskazała, że w dniu

9 12 kwietnia 2006 r. Spółka "S" przeniosła posiadanie nieruchomości na K.P.

10 Kierownik Biura Powiatu [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Powiatowego wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania płatności Spółce "S". Jako podstawę prawną organ przywołał przepis art. 105 §1 K.p.a. oraz art. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.). Organ ten wskazał, że w dniu

11 20 kwietnia 2006 r. K.P. złożyła w organie wniosek o przejęcie płatności bezpośrednich na 2005 r. Do wniosku dołączono akt notarialny rep. A [...] z dnia [...], zgodnie z którym działki rolne o numerach [...] zostały sprzedane K.P. przez J.N. oraz A.W., działających w imieniu Spółki "S". W związku z oświadczeniem złożonym w dniu 21 lipca 2006 r. przez J.N. o tym, że w 2005 r. ww. grunty były w posiadaniu K.P., organ przyjął, iż w tych okolicznościach, fakt nabycia własności i objęcia w posiadanie przez K.P. ww. gruntów, a będących przedmiotem wniosku Spółki "S" o przyznanie płatności bezpośrednich na 2004 r. oznacza, że Spółka nie spełniała wymogu posiadania gruntów rolnych do przyznania jej płatności w dacie wydania decyzji, a wobec tego wniosek jej był bezprzedmiotowy.

12 W odwołaniu od tej decyzji Spółka "S" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. Według Spółki, nie zachodziła w sprawie jakakolwiek okoliczność upoważniająca organ do umorzenia postępowania, gdyż nie wycofała ona wniosku o przyznanie jej płatności na 2004 r.

13 Dalej, uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał, że Spółka "S" zgłosiła do dopłat trzy działki ewidencyjne, które równocześnie zgłoszone zostały przez Spółkę "P", a która zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w G. zarządzała przedmiotowymi gruntami. Spółka "P" zadeklarowała na działce ewidencyjnej [...] pszenicę jarą i żyto, na działce ewidencyjnej [...] kukurydzę na ziarno i jęczmień jary, a na działce ewidencyjnej [...] żyto, natomiast Spółka "S" zadeklarowała do dopłat grunty orne jako grunty ugorowane.

14 W ocenie tego organu, Spółka "S" w dniu składania wniosku,

15 tj. 28 kwietnia 2004 r. nie była posiadaczem gruntów i w związku z tym nie spełniała ustawowych przesłanek do przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Stanowisko to organ wywiódł z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w G., sygn. akt I Co 429/04 o powierzeniu Spółce "P" zarządu ww. gruntów, z argumentacji Spółki "S" dotyczącej wydzierżawienia gruntów Spółce "R" do 31 sierpnia 2004 r. oraz z uzasadnienia odmowy wszczęcia postępowania przez Prokuratora Rejonowego w G., który podał, że Spółka "S" odłogowała grunt, nie zapewniając utrzymania gruntów w tzw. dobrej kulturze rolnej. Jednocześnie, organ podniósł że ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych stanowi, iż płatności przysługują do ugorów, ale nie do gruntów odłogowanych.

16 Dla organu, kolejnym argumentem do odmowy przyznania Spółce płatności, stał się zapis pkt 7 preambuły do rozporządzenia Rady (WE) 1259/1999, zgodnie z którym płatności zapewniają bezpośrednie wsparcie do dochodu. Organ przyjął, że skoro Spółka "S" w 2004 r. nie prowadziła na spornych gruntach działalności rolniczej, to nie osiągała dochodu z gruntów odłogowanych. Dodał, że w jego ocenie, Spółka w sposób nieuprawniony złożyła w dniu 12 kwietnia 2004 r. wniosek o wpis do ewidencji producentów.

17 W konkluzji uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podzielił natomiast zarzuty o braku podstaw do umorzenia postępowania w sprawie. Uznał, że skoro wniosek Spółki "S" o przyznanie płatności bezpośrednich na 2004 r. nie został wycofany, ani też nie został złożony wniosek o przejęcie tej płatności przez inny podmiot, to brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 §1 K.p.a. oraz art. 4 ust.1 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Dlatego też, organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję, jednocześnie stwierdzając, że w sytuacji, gdy Spółka "S" nie prowadziła działalności rolniczej, nie była posiadaczem gruntów, to tym samym nie spełniała przesłanek zawartych w art. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i rozstrzygnął o odmowie ich przyznania.

18 W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Spółka zarzuciła organowi błędną interpretację

19 art. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, wskazując, że Spółka odpowiadała definicji legalnej producenta (była wpisana do rejestru handlowego, posiadała osobowość prawną i była właścicielem nieruchomości) oraz błąd w ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

20 Spółka podniosła także, że organy oparły się wyłącznie na treści uzasadnienia postanowienia Prokuratora Rejonowego w G. i na tej podstawie wywiodły, że grunty nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, tzn. że były odłogowane, gdy tymczasem Spółka dokonała w 2004 r. na spornych gruntach zabiegów agrotechnicznych. Według Spółki, organy nie rozważyły też przyczyn, z powodu których nie prowadziła osobiście działalności rolniczej, ani też nie uwzględniły faktu, że oddanie gruntów w dzierżawę spółce "R" nie skutkowało utratą przez skarżącą Spółkę posiadania. Wskazała także, że na wiosnę 2004 r. w sposób nieuprawniony Spółka "P" wkroczyła na sporne grunty maszynami rolniczymi i dokonała obsiewu gruntu. Zarzucając organom nieprawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy dokonane na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w G. (sygn. akt I Co 429/04), Spółka - powołując się na przepis art. 7 K.p.a. -uznała, że w ustaleniach tych organy pominęły również środki dowodowe w postaci przesłuchania prezesa zarządu skarżącej Spółki i Spółki "P", przeprowadzenie których pozwoliłoby skarżącej Spółce wykazać, że dzierżawiąca grunty Spółka "R" nie była w 2004 r. posiadaczem gruntów.

21 Ponadto, według Spółki, organ nie uwzględnił okoliczności, że ustanowiony przez Sąd Rejonowy w G. zarządca – Spółka "P" nie działała we własnym imieniu, a wszystkie zabiegi agrotechniczne dokonywała w imieniu skarżącej Spółki. Pełnomocnik wskazał na sprzeczność w jaką popadł organ, definiując pojęcie zarządcy i uprawnienia do płatności, gdyż odmienne stanowisko w tym zakresie organ zajął w uzasadnieniu decyzji odmawiającej Spółce "P" przyznania płatności. Pełnomocnik dodał, że kwestia ta została rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w prawomocnym wyroku z dnia

22 3 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 361/05.

23 W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

24 Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącej Spółki przedstawiła dokumenty potwierdzające unieważnienie umowy przeniesienia przez Spółkę własności nieruchomości na rzecz K.P. (obecnie: R.).

25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

26 Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem innych przepisów postępowania administracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

27 Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja organu, wydana w trybie art. 138

28 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylająca decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania z wniosku Spółki "S" o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r. i rozstrzygająca o odmowie przyznania tych płatności. Decyzja ta została wydana na tej podstawie, że organy uznały, iż - na gruncie art. 2 i art. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) - skarżąca Spółka nie spełniła przesłanki posiadania deklarowanych we wniosku działek rolnych w 2004 r. i w dniu wydawania decyzji. W związku z tym, organ I instancji uznał, że postępowanie z wniosku skarżącej Spółki o przyznanie jej płatności należało umorzyć, zaś organ II instancji, że należało odmówić płatności. Natomiast, według skarżącej Spółki, ustalenia organów w tym zakresie są wadliwe, co skutkowało błędną subsumcją stanu faktycznego do normy prawnej zawartej w art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych.

29 W związku z takim zakresem sporu, na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 2 ust.1 ww. ustawy, osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będące posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej producentem rolnym, przysługują płatności na będącej w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Jednym z kluczowych pojęć decydujących o przyznaniu płatności w świetle powołanego przepisu jest pojecie posiadacza.

30 W przepisach ww. ustawy nie ma odrębnej definicji posiadacza gospodarstwa rolnego na jej użytek. Nie oznacza to jednak, że w ustawie tej nie ma żadnych przepisów, które wskazywałyby, jak należy interpretować pojęcie posiadacza gospodarstwa rolnego na użytek tej ustawy. Już w samym art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych posiadacza gospodarstwa rolnego nazywa się producentem rolnym, a w art. 4 ust. 1 tej ustawy mowa jest o przeniesieniu posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy.

31 Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, skład orzekający w sprawie uznał, że wykładnia pojęcia posiadacza przedstawiona przez organy jest wadliwa, dostrzegając jednakże, że argumentacja organów obu instancji jest odmienna. Organ I instancji z okoliczności przekazania przez Spółkę w 2005 r. spornych gruntów K.P. wywiódł podstawę do umorzenia postępowania z wniosku skarżącej Spółki o przyznanie płatności na 2004 r., która to przesłanka jest nietrafiona z uwagi na to, że wniosek K.P. dotyczył innego roku, a mianowicie roku 2005, zaś wniosek Spółki dotyczył roku 2004. Ponadto, Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I C 529/06 ustalił nieważność umowy przenoszącej własność spornych gruntów rolnych, zawartej pomiędzy Spółką "S", a K.P., wobec czego umorzenie postępowania z tej przyczyny także było nieuzasadnione.

32 Nie sposób również pominąć okoliczność, że podnoszona przez organ odwoławczy kwestia przekazania w 2004 r. przez skarżącą Spółkę spornych gruntów w zarząd Spółce "P", jako przesłanki do odmowy przyznania płatności skarżącej Spółce, została prawomocnie rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 260/06 na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 361/05. Postępowanie w tej sprawie dotyczyło odmowy przyznania przez organ płatności Spółce "P", jako zarządcy spornych gruntów. Rację ma zatem skarżąca Spółka, że wydając zaskarżoną decyzję w dniu [...]. i znając treść orzeczenia sądu I instancji z dnia 3 marca 2005 r., organy popadły w sprzeczność dokonując wadliwej interpretacji wskazanego przepisu prawa, odmawiając równocześnie przyznania płatności właścicielowi gruntu - Spółce "S" jak i sprawującej zarząd gruntami Spółce "P".

33 W tych okolicznościach sprawy należy przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w ww. wyroku z dnia 21 lutego 2007 r., który to pogląd skład orzekający w sprawie w pełni podziela, że sprawującej zarząd gospodarstwem rolnym Spółce "P", nie przysługuje płatność bezpośrednia do tych gruntów rolnych na podstawie art. 2 ust. 1 powołanej ustawy, jako ich posiadaczowi. Sąd ten dalej w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że: "(..) zarządca nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego dłużnika, ustanowiony na podstawie art. 931 § 2 K.p.c., jest uprawiony do złożenia wniosku o przyznanie płatności na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) jako strona tego postępowania, działając wprawdzie we własnym imieniu ale na rzecz dłużnika - posiadacza zajętych nieruchomości rolnych. Nie może natomiast domagać się przyznania płatności na swoją rzecz, jako zarządcy nieruchomości nie będącemu ich posiadaczem w rozumieniu art. 2 ust. 1 cytowanej ustawy. Z tych względów zarządca ten, we wniosku o przyznanie płatności, powinien wskazać, że działa za dłużnika - posiadacza gospodarstwa rolnego ale na jego rzecz, tj. że płatność ma być przyznana dłużnikowi, z tym, że wpłacona na rachunek bankowy zarządcy, zgodnie z załączonym do wniosku wezwaniem komornika, o jakim mowa w art. 934 K.p.c. Tak samo zarządca powinien postąpić, jeśli sam dłużnik wystąpił bezpośrednio do organu o przyznanie mu płatności."

34 Stanowisko to wynika z faktu, że istotą posiadania, w tym posiadania zależnego w rozumieniu art. 336 K.c., jest to, że posiadacz władając rzeczą pod określonym tytułem prawnym, działa we własnym imieniu, na swoją rzecz i we własnym interesie. Natomiast zarządca, o jakim mowa w przepisach art. 931-941 K.p.c., działa na zewnątrz, tj. wobec osób trzecich na cudzą rzecz i w cudzym interesie. Ustanowiony w postępowaniu egzekucyjnym zarządca sprawuje zatem zarząd za dłużnika, w imieniu własnym, aczkolwiek na rzecz dłużnika i w interesie stron postępowania egzekucyjnego. Wynika to przede wszystkim z charakteru obowiązków i uprawnień tego zarządcy, określonych w przepisach art. 935 i 936 K.p.c.; obowiązany jest on wykonywać czynności potrzebne do prowadzenia prawidłowej gospodarki. To on, zamiast dłużnika, ma prawo pobierać wszelkie, a więc naturalne i cywilne pożytki z nieruchomości, spieniężać je w granicach zwykłego zarządu, prowadzić sprawy, które okażą się potrzebne dla racjonalnego gospodarowania w ramach zwykłego zarządu, zaciągać zobowiązania związane z gospodarowaniem nieruchomości w ramach zwykłego zarządu, zawierać umowy najmu, wypowiadać umowy najmu lub dzierżawy, a za zgodą stron lub za zezwoleniem sądu może wykonywać czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu, w tym wydzierżawiać nieruchomości. To zarządca w sprawach wynikających z zarządu nieruchomością może pozywać i być pozwany.

35 Na gruncie ww. przepisów, zarządca nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego dłużnika, ustanowiony na podstawie art. 931 § 2 K.p.c., nie jest rolnikiem, któremu może być przyznana płatność bezpośrednia do gruntów rolnych, gdyż - po pierwsze, grunty te nie są jego gruntami, nie należą do niego, są nadal gruntami dłużnika jako ich posiadacza, a - po drugie, odebranie dłużnikowi zarządu i ustanowienie innego zarządcy nie jest przeniesieniem uprawnień do płatności na inny pomiot.

36 Wobec ww. interpretacji powołanego przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, należało przyjąć, że stanowisko organów wyrażone w decyzjach I jak i II instancji jest wadliwe.

37 Ponadto, według składu orzekającego w sprawie, zaskarżona decyzja uchylająca rozstrzygnięcie organu I instancji o umorzeniu postępowania i rozstrzygająca co do istoty, tj. o odmowie przyznania skarżącej Spółce płatności, w istocie została wydana z naruszeniem art. 15 K.p.a., który stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota dwuinstancyjności polega zaś nie tylko na wydaniu dwóch decyzji w sprawie przez organy obu instancji (o ile strona wniesie odwołanie), ale także na ponownym przeprowadzeniu postępowania. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy kasując decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie i wydając decyzję o odmowie przyznania płatności, pozbawił de facto Spółkę prawa do rozstrzygania sprawy co do istoty (przyznania bądź odmowy przyznania płatności) w dwuinstancyjnym toku postępowania.

38 Z powyższych względów, należało więc stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 15 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dopiero z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych organu I instancji może wynikać, czy skarżąca Spółka była uprawniona do przyznania jej płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r.

39 Wobec tego że zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane została z naruszeniem ww. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak i z naruszeniem innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.

40 Na podstawie przepisu art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wskazuje, aby w dalszym postępowaniu organy uwzględniły wyżej przedstawioną wykładnię prawa materialnego i przeprowadziły postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy skarżąca Spółka spełniała w 2004 r. wymogi do przyznania jej płatności, czy utrzymywała grunty w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, o których mowa w art. 2 powołanej ustawy. Stosownie zaś do przepisów art. 7 i 75 § 1 K.p.a., Sąd wskazuje, aby organy dopuściły jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, w tym dokumenty urzędowe, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Organy nie powinny ograniczać się w postępowaniu dowodowym wyłącznie do treści postanowienia Prokuratora Rejonowego w G. o odmowie wszczęcia postępowania, w którego to uzasadnieniu zawarto informację, że skarżąca Spółka odłogowała grunty, gdyż w tym postanowieniu Prokurator nie analizował przepisów określających co jest odłogowaniem, a co ugorowaniem.