Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2018 r., II SAB/Sz 6/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2018 r., II SAB/Sz 6/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. – K. na bezczynność Marszałka Województwa Z. w przedmiocie oszacowania szkód wyrządzonych przez zwierzynę postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 22 grudnia 2017 r. A. C. – K. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Marszałka Województwa Z. w sprawie z wniosku z dnia 28 listopada 2017 r. o oszacowanie szkód łowieckich w uprawie rzepaku, na działkach nr [...] i [...], obręb T., wyrządzonych przez sarny, jelenie i dziki.

3 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że ww. wniosek strony został złożony jeszcze przed wejściem w życie zmian wynikających z ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. (Dz. U. poz. 1082), która weszła z dniem 1 stycznia 2018 r. i przekazała szacowanie szkód i wypłatę odszkodowań na obszarach będących własnością Skarbu Państwa do właściwości wojewody. Organ argumentował, że spory dotyczące przedmiotowych odszkodowań mają charakter cywilny. Dodał, że zgodnie z art. 50 ustawy Prawo łowieckie, Skarb Państwa odpowiada za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, na obszarach niewchodzących w skład obwodów łowieckich.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

5 Merytoryczne badanie legalności spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego możliwe jest jedynie wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna.

6 Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

7 1) decyzje administracyjne;

8 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

9 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

10 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej: "k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

11 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

12 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

13 i terenowych organów administracji rządowej;

14 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

15 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

16 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

17 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych

18 w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań,

19 do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

20 Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a) Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

21 Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa

22 nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

23 Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy bezczynności organu w przedmiocie oszacowania szkody wyrządzonej w uprawach przez sarny, jelenie oraz dziki. Należy wskazać, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2017 r., poz. 1295 ze zm.) Skarb Państwa odpowiada za szkody wyrządzone w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele

24 i sarny, w tym przez te zwierzęta w przypadku objęcia ich całoroczną ochroną. W myśl art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo łowieckie, w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi, na obszarach obwodów łowieckich polnych i obszarach niewchodzących w skład obwodów łowieckich odszkodowania wypłacał zarząd województwa ze środków budżetu państwa. W aktualnym stanie prawnym, obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., przedmiotowe odszkodowanie wypłaca wojewoda:

25 1) w przypadku szkód wyrządzonych na obszarach obwodów łowieckich, z wyjątkiem szkód wyrządzonych przez zwierzęta łowne, o których mowa w art. 46 ust. 1, objęte całoroczną ochroną - ze środków Funduszu Odszkodowawczego, o którym mowa

26 w art. 50a;

27 2) w pozostałych przypadkach - ze środków budżetu państwa.

28 Regulacja ta ma za zadanie skompensowanie przez podmioty prowadzące gospodarkę łowiecką szkód w ustawie wymienionych, których charakter nie pozwala stworzyć skutecznych zabezpieczeń przed wolno żyjącą zwierzyną łowną. Odpowiedzialność dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego podlega modyfikacji

29 ze względu na szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne, w przypadkach wymienionych w art. 50. Przepis ten powoduje jedynie zmianę podmiotu odpowiedzialnego za wyrównanie szkody, bez odchodzenia od zasad i zakresu odpowiedzialności przewidzianej w art. 46 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie.

30 Wprawdzie do 31 grudnia 2017 r. w ww. okolicznościach odszkodowanie wypłacał zarząd województwa, a aktualnie wojewoda, tj. organ administracji publicznej, nie oznacza to, że odszkodowanie przyznawane jest decyzją administracyjną, której wydanie poprzedzone jest wszczęciem postępowania administracyjnego według regułz k.p.a. Sąd podziela w pełni poglądy judykatury, iż żaden przepis ustawy Prawo łowieckie, ani rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, nie wskazuje, że wypłata odszkodowania za omawiane szkody ma następować w ramach postępowania administracyjnego. Świadczy o tym zarówno analiza przepisów ustawy, jak i charakter świadczenia oraz stosunek jaki łączy Skarb Państwa z osobą, która poniosła szkodę, oparty na konstrukcji przewidzianej w prawie cywilnym. Przewidziane w rozdziale 9 ustawy Prawo łowieckie roszczenia o odszkodowanie za szkody wyrządzone w uprawach i plonach rolnych przez wymienione w nim zwierzęta łowne są sprawami z zakresu prawa cywilnego, które stosownie do art. 2 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, powinny być rozpoznane przez sądy powszechne (por. wyroki WSA w Lublinie: z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 108/08; z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 187/09, opublikowane w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2007 r., sygn. akt III CZP 120/07, opubl.

31 w OSNC 2008/12/136, OSP 2009/5/52, Biul. SN 2007/12/6, potwierdza charakter cywilnoprawny sprawy o ustalenie odszkodowania na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie.

32 Z uwagi na cywilnoprawny charakter sporu w niniejszej sprawie, droga sądowoadministracyjna kwestionowana bezczynności organu okazała się niedopuszczalna. Tym samym skarga podlegała odrzuceniu.

33 Z tych względów, Sąd orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.