Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2011 r., II SA/Sz 1137/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2011 r., II SA/Sz 1137/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. J. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie zwolnienia ze służby oddala skargę

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu podania nadkom. w stanie spoczynku Z.C. w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej - rozkazu personalnego nr [...] r.

3 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że rozkazem personalnym nr [...]. zwolniono nadkom. Z.C., na jego wniosek, ze służby w Policji z dniem [...]r., na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). W dniu [...]r. nadkomisarz będący w stanie spoczynku wniósł podanie do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wznowienie postępowania i o wydanie nowego rozkazu personalnego zmieniającego rozkaz personalny nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w [...] z mocą od [...]r. Jako podstawę prawną swego działania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 11 i 33 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.) podnosząc, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne w postaci posiadania schorzenia powodującego niezdolność do służby, które to istniały w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...], a nie były znane organowi. Strona w swym podaniu wskazała, że właściwą podstawą prawną zwolnienia winien stanowić art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r.

4 Organ postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie w sprawie przedmiotowej decyzji ostatecznej dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji nadkom. w stanie spoczynku Z.C.. W toku postępowania wznowieniowego dołączono do akt sprawy prawomocne orzeczenie nr [...]Okręgowej Komisji Lekarskiej [...]r., w którym stwierdzono niezdolność policjanta do służby w Policji oraz uznano, że inwalidztwo [...] grupy istnieje od [...]r. i pozostaje w związku ze służbą.

5 W dniu [...]r. organ wydał postanowienie o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania świadków oraz powołania biegłego na okoliczność stanu zdrowia policjanta na dzień [...]r. wskazując, że stan ten został dowiedziony przez przedłożone przez stronę do akt zaświadczenia lekarskie oraz orzeczenie nr [...]Okręgowej Komisji Lekarskiej [...]z dnia [...]roku.

6 Po przedstawieniu stanu faktycznego, Komendant Powiatowy Policji w [...] wyjaśnił, że organy administracji orzekają na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejących w dniu wydania decyzji. Kwestionowana przez stronę decyzja została wydana w dniu [...]r. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, niezakwestionowanego skutecznie przez Z.C., nie ulega wątpliwości, że we wskazanej dacie nie zaistniały przesłanki do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust.1 pkt. 1 ustawy o Policji, gdyż wymieniony nie dysponował wówczas ostatecznym orzeczeniem komisji lekarskiej stwierdzającym jego trwałą niezdolność do służby. Okoliczność, że skarżący został po podjęciu rozstrzygnięcia przez Komendanta Powiatowego Policji w sprawie zwolnienia uznany orzeczeniem lekarskim za całkowicie niezdolnego do służby od dnia [...]. nie ma dla sprawy żadnego znaczenia.

7 Od powyższej decyzji Z.C. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Jednocześnie zakwestionował postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]. o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym strony. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie oraz błędną i dowolną wykładnię, § 27 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, ABW, AW ,SG, BOR i PSP oraz ich rodzin poprzez jego niezastosowanie, art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, art. 7, 75, 77 § 1, 78 § 1, 80, 81, 84 § 1, 86 K.p.a. w zw. z § 7 rozporządzenia MSW z dnia 16 stycznia 1995r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji poprzez dowolną i jednostronną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz art. 35 § 3 w zw. z art. 12 K.p.a. poprzez biurokratyczne załatwienie sprawy.

8 Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

9 Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stanął na stanowisku, że w sprawie nie zaistniała podstawa wznowienia postępowania wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...]r. nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu odwoławczego, orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej [...] (I instancja) wydane po uprawomocnieniu się decyzji nie może być uznane za nowy dowód, stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nie istniało ono w dniu wydania decyzji, albowiem orzeczenie to zapadło już po zwolnieniu nadkom. w stanie spoczynku Z.C. ze służby w Policji.

10 Organ odwoławczy podkreślił, że materialnoprawną podstawą rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który nakazuje organowi Policji zwolnić funkcjonariusza w ciągu trzech miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W sprawie skarżący wystąpił z pisemnym wnioskiem do swojego przełożonego o zwolnienie, a zatem istniała obligatoryjna przesłanka rozwiązania stosunku służby, którą uwzględnił Komendant Powiatowy Policji w [...] w rozkazie personalnym nr [...]r. Rozkaz taki nie ma charakteru uznaniowego (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt IOSK 597/09 opublikowany w LEX nr 447316).

11 Zgodnie z § 28 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.), ostateczne są dopiero orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej zatwierdzone przez okręgową komisję lekarską. Orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej [...] w dniu [...]r. stwierdzające całkowitą niezdolność policjanta do służby, zostało zatwierdzone orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej [...]w dniu [...]r. Tak więc w toku postępowania przeprowadzonego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na jego wniosek nie było możliwości rozwiązania stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Warunkiem rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy jest istnienie prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej o uznaniu policjanta za niezdolnego do służby. A zatem przesłanki do obligatoryjnego zwolnienia ze służby w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji zaistniałyby w przedmiotowej sprawie w dniu [...]r. tj. w dniu wydania ostatecznego orzeczenia przez Okręgową Komisję Lekarską [...]. Okoliczność, że skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby od dnia [...]. nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, albowiem organy administracji - o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej - orzekają na podstawie stanu prawnego i faktycznego z dnia wydania decyzji.

12 Ponadto organ wywiódł, iż postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych było prawidłowe i zgodne z obowiązującym prawem, ponieważ przeprowadzanie nowych dowodów na okoliczność stanu zdrowia byłego policjanta (przesłuchania świadków, ekspertyza) byłoby w realiach sprawy nieuzasadnione.

13 Organ za niesłuszny uznał zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 145 § 1 pkt 5, 7, 35, 75,77 § 1, 78 § 1, 80, 81, 84 § 1 , 86 K.p.a. podnosząc, że organ I instancji w sposób prawidłowy prowadził postępowanie i wydał zasadne rozstrzygnięcie dokonując prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. stwierdzenie braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 obligowało organ I instancji do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, wobec tego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

14 Z.C. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie :

15 prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdy w sprawie wykazano wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji o zwolnieniu ze służby;

16 prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego niezastosowanie, błędną i dowolną wykładnię w zw. z § 7 rozporządzenia MSW z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, SW, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania; § 27 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, ABW, AW, SG, BOR i PSP oraz ich rodzin w zw. z art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, art. 118 Kc i art. 59 § 1 i 2 Kc w zw. z art. 117 ust. 1 i art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez ich niezastosowanie;

17 naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdy w sprawie wykazano wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji o zwolnieniu ze służby; art. 7, art. 75, art. 77 § 1, 78 § 1, art. 80, art. 81 Kpa, art. 84 § 1, art. 6 K.p.a. w zw. z § 7 rozporządzenia MSW z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, SW, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania poprzez dowolną i jednostronną ocenę zebranego materiału dowodowego; art. 35 § 3 K.p.a. w zw. z art. 12 K.p.a. poprzez biurokratyczne załatwienie sprawy w ciągu 53 dni przez organ I instancji, w sytuacji gdy skarżący przedstawił dowody do jej załatwienia w terminie miesiąca.

18 Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o : uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i decyzji ostatecznej, tj. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji , zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, a w przypadku niepodzielenia stanowiska skarżącego o powołanie biegłego z zakresu medycyny na okoliczność ustalenia schorzenia oraz przesłuchanie wskazanych świadków.

19 Według skarżącego, z samej treści orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej [...] oraz przedłożonej dokumentacji medycznej wynika, że w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] istniały schorzenia powodujące niezdolność do służby. Owe schorzenia stanowią nowe okoliczności, o których organ nie mógł wiedzieć w dniu wydania rozkazu personalnego, a o których skarżący dowiedział się w dniu otrzymania orzeczenia lekarskiego, tj. [...]r. Powyższe powinno skutkować uchyleniem tego rozkazu i wydaniem nowego wskazującego jako podstawę zwolnienia art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz wypłatą świadczenia rocznego z ustawowymi odsetkami.

20 W ocenie skarżącego organy niezasadnie przyjęły, że schorzenie powstało od dnia [...]r., albowiem w orzeczeniu nr [...] tym dniem określono powstanie inwalidztwa, a nie datę niezdolności do służby. Orzeczenie lekarskie składa się bowiem z dwóch niezależnych od siebie orzeczeń, tj. dotyczącego stopnia zdolności do służby (część A) oraz o inwalidztwa (część B), a policjanta zwalnia się ze służby na podstawie orzeczenia o zdolności do służby, a nie orzeczenia o inwalidztwie. Ponadto z badań specjalistycznych oraz z zaświadczeń należy wyprowadzić wniosek, że schorzenie istniało w dniu wydania rozkazu personalnego ([...]r.). Natomiast organ I instancji przyjął odmienną tezę niż wynikającą z materiału dowodowego, co świadczy o dowolnej i jednostronnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie. Poza tym organ nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny oraz nie przesłuchał wskazanych przez niego świadków. Zdaniem skarżącego wniesienie raportu o skierowaniu na komisję lekarską przed zapoznaniem się z rozkazem personalnym o zwolnieniu ze służby, powinno skutkować weryfikacją podstaw zwolnienia ze służby, gdyż art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji ma pierwszeństwo stosowania przed art. 41 ust. 3.

21 W piśmie z dnia [...]. skarżący uzupełniająco wyjaśnił, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie domaga się sądowego wyliczenia rocznego świadczenia, o którym mowa w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji lecz wnosi o wydanie orzeczenia co do istoty sprawy tj. zastosowania art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 117 ust. 1 cyt. ustawy.

22 Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

23 Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

24 Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

25 Sąd, rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy i dokonując właściwej analizy całości sprawy wydały zasadne rozstrzygnięcie.

26 Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu stanowi decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie zwolnienia ze służby skarżącego.

27 W sprawie bezspornym jest, że skarżący pismem z daty wpływu do organu [...] r. zgłosił chęć wystąpienia ze służby w Policji w związku z przyjęciem na aplikację adwokacką. Komendant Powiatowy Policji w [...] uwzględniając żądanie strony rozkazem personalnym z dnia [...]orzekł o zwolnieniu policjanta ze służby z dniem [...]r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia przywołano art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) zgodnie, z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do trzech miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego takiego wystąpienia. W tym miejscu należy podkreślić, iż brzmienie tego przepisu, zwłaszcza użycie zwrotu "zwalnia się", wskazuje na obligatoryjność zwolnienia ze służby, w przypadku pisemnego zgłoszenia przez policjanta wystąpienia ze służby (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 473/10). Racje ma zatem organ odwoławczy, że rozkaz taki nie ma charakteru fakultatywnego, a organ zobowiązany jest do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem.

28 Spornym natomiast jest, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uzasadniająca uchylenie wyżej wskazanego rozkazu personalnego. A więc istotne znaczenie ma ustalenie, czy w sprawie pojawiły się nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję. Skarżący stanął na stanowisku, że nowymi okolicznościami w sprawie jest to, iż schorzenia powodujące niezdolność do pełnienia służby istniały w dniu wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia tj. [...]r., co potwierdzone zostało w orzeczeniu komisji lekarskiej o zdolności do służby nr [...]r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że schorzenie nie może stanowić nowej okoliczności w sprawie, gdyż nie stanowi podstawy zwolnienia ze służby. Stosownie bowiem do powołanego przez skarżącego art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zatem istotne jest tu potwierdzenie niezdolności z uwagi na chorobę przez orzeczenie komisji lekarskiej. Sam fakt wystąpienia schorzenia nie uprawnia do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Należy podkreślić, że przesłanki do zwolnienia ze służby na mocy powołanego przepisu występują dopiero z chwilą prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej. Przy czym organy Policji nie są uprawnione do weryfikowania w jakikolwiek sposób zapadłych orzeczeń lekarskich.

29 Z kolei orzeczenie komisji lekarskiej może stanowić nowy dowód (okoliczność) w sprawie, jednakże w rozpoznawanej sprawie w dniu wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby, nie istniało prawomocne orzeczenie lekarskie o uznaniu skarżącego za niezdolnego do służby. Jak wynika z akt sprawy orzeczenie o uznaniu skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczeniu do [...] grupy inwalidzkiej Wojewódzka Komisja Lekarska [...] wydała w dniu [...]r. Okręgowa Komisja Lekarska [...]zatwierdziła powyższe orzeczenie w zakresie całkowitej niezdolności do służby w Policji i zaliczeniu do [...] grupy inwalidzkiej w dniu [...]r. (zmieniając orzeczenie co do schorzeń), a zatem dopiero w tym dniu istniałaby podstawa zwolnienia w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, gdyby skarżący przed tą datą nie wystąpił z wnioskiem do organu o zwolnienie ze służby.

30 Tak więc słusznie organy obu instancji wywiodły, że nie wystąpiła przyczyna wznowienia. Bez znaczenia dla sprawy są wywody skargi odnoszące się do daty powstania niezdolności do służby w aspekcie § 7 rozporządzenia MSW z dnia 16 stycznia 1995 r. zasady orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, tryb postępowania i właściwość komisji lekarskich w tych sprawach, sposób przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywanie inwalidów na te badania (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 41), albowiem jak wyżej wskazano zwolnienie następuje na podstawie prawomocnego orzeczenia lekarskiego, które w sprawie zostało wprawdzie wydane, ale ponad rok po zwolnieniu dokonanego na wniosek skarżącego.

31 Również nie ma znaczenia okoliczność, że skarżący raport o skierowanie na komisję lekarską złożył przed zapoznaniem się z rozkazem personalnym, którego wzruszenia zażądał. Sąd wyjaśnia, iż organ po otrzymaniu raportu nie był zobowiązany-wbrew twierdzeniu skarżącego- do zweryfikowania podstaw zwolnienia i wydania decyzji o oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1. Co więcej w orzecznictwie przyjmuje się, że nawet w przypadku zbiegu przepisów art. 41 ust. 3 i art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zdecydowane pierwszeństwo ma ten pierwszy przepis (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 915/09, lex nr 589259). W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie mamy do czynienia z takim zbiegiem podstaw zwolnienia, gdyż rozkaz personalny o zwolnieniu wydano wcześniej niż orzeczenie komisji lekarskiej, a samo złożenie wniosku o skierowanie na badania nie powoduje wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

32 Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy Policji rozpoznając sprawę w trybie wznowienia nie naruszyły przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. ani art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. W tej sytuacji nie można również mówić o naruszeniu art. 117 ustawy o Policji, który znajduje zastosowanie jedynie w przypadku zwolnienia z uwagi na orzeczenie o trwałej niezdolności do pracy, skoro art. 41 ust. 1 pkt 1 nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

33 Odnosząc się do naruszenia § 27 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. z 204 r. Nr 239, poz. 2404) należy podkreślić, iż przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Świadczenia emerytarno-rentowe, do których odnosi się ten przepis, przyznawane są na wniosek przez organ emerytalny, a zatem stanowi to odrębną sprawę od zwolnienia. W rozstrzygnięciu wydanym w przedmiocie zwolnienia ze służby nie orzeka się o powyższych świadczeniach i nie stosuje się art. 118 Kc i art. 59 § 1 i 2 Kc .

34 Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 12, 35, 75, 77 § 1 , 78 § 1, 80, 81, 84 § 1, 86 K.p.a. Żadnych zastrzeżeń Sądu nie budzi prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego jak i ocena zebranego materiału dowodowego. Organ I instancji zgodnie z literą prawa postanowieniem z dnia 4 lipca 2011 r. nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego dotyczących przesłuchania świadków oraz powołania biegłego. Wnioskowane przez skarżącego dowody nie miały znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem zmierzały one jedynie do potwierdzenia stanu zdrowia skarżącego na dzień wydania rozkazu personalnego orzekającego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji tj. [...]r., która to okoliczność w świetle przepisów K.p.a. i ustawy o Policji nie mogła stanowić podstawy zwolnienia, a zatem i wznowienia postępowania. Nadto nie stanowiły one materiału niezbędnego do wyjaśnienia sprawy, bowiem potwierdzały okoliczności wynikające już z akt administracyjnych. Poza tym zdaniem Sądu, za bezpodstawny należy uznać argument o zbytniej przewlekłości postępowania, tym bardziej, że skarżący nie wykazał by czas trwania postępowania miał wpływ na wynik sprawy.

35 Ustosunkowując się do wniosków dowodowych zawartych w skardze należy wyjaśnić, że sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Nie przeprowadza zatem dowodu z przesłuchania świadków czy oględzin. Powyższe jest konsekwencją przyznanych kompetencji sądowi, z których wynika, że w postępowaniu sąd nie dokonuje ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji państwowej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom (zob. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 1984 r., sygn. akt SA/Wr 765/83, ONSA 1984, nr 1, poz. 14). W przypadku stwierdzenia, że zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd zobowiązany jest do uchylenia zaskarżonej decyzji i wskazania organowi zakresu postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić. Taka sytuacja jednak nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organy tak pierwszej jak i drugiej instancji dysponowały wyczerpującymi dowodami, które oceniły w sposób prawidłowy.

36 Reasumując, należy stwierdzić iż, Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego w zakresie wydanej decyzji, które by uzasadniały jej uchylenie.

37 W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.