Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2023 r., I SA/Po 1002/22

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2023 r., I SA/Po 1002/22

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. M. - P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis w kwocie [...].

Uzasadnienie

2 W dniu 18 listopada 2022 r. H. M., reprezentowana przez pełnomocnika – r. pr. J. W., wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazane w rubrum orzeczenia. Do skargi nie zostało dołączone umocowanie udzielone ww. pełnomocnikowi.

3 W odpowiedzi na skargę Kolegium poinformowało, że decyzją z 19 grudnia 2022 r. nr [...] uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i uznało, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu. Jednocześnie SKO wniosło o umorzenie postępowania.

4 W dniu 26 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zarządzeniem z 10 lutego 2023 r. pełnomocnik skarżącej została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi - w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia - przez wykazanie umocowania do reprezentowania strony skarżącej. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 17 lutego 2023 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru - [...]). W ustawowym siedmiodniowym terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącej cofnęła skargę i ponownie wniosła o umorzenie postępowania, informując jednocześnie, że czyni to "w oparciu o pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy".

5 .

6 Sąd zważył, co następuje :

7 Na wstępie wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało uchylone przez organ w ramach tzw. autokontroli, tj. organ uwzględnił skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Stąd też zarówno SKO, jak i skarżąca byli uprawnieni do wnioskowania o umorzenie postępowania. Niemniej jednak, aby strona skarżąca mogła skutecznie cofnąć skargę, czy wnosić o umorzenie postępowania sądowego wywołanego złożoną przez nią skargą, skarga ta nie może być dotknięta brakami formalnymi.

8 Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga bowiem spełnienia przez stronę skarżącą warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Niedołączenie do wniesionej skargi dokumentu potwierdzającego umocowanie danej osoby do występowania w charakterze pełnomocnika jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Niedochowanie wskazanego wyżej wymogu stanowi brak formalny skargi, do którego uzupełnienia w terminie 7 dni wzywa się stronę (art. 49 § 1 P.p.s.a.), pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

9 W niniejszej sprawie skarga została podpisana przez radcę prawnego J. W., reprezentującą skarżącą H. M.. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo, wymagane przez przepis art. 37 § 1 P.p.s.a. W tym miejscu wyjaśnić należy, że nawet ujawnienie stosownego pełnomocnictwa w aktach administracyjnych nie zwalnia pełnomocnika występującego w sprawie sądowoadministracyjnej od obowiązku dołączania do akt sprawy pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym. Pierwszej czynności procesowej, o której mowa w art. 37 § 1 P.p.s.a., nie można utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, zatem pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 P.p.s.a. i nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku doręczenia pełnomocnictwa na wezwanie sądu (por. stanowisko NSA wyrażone np. w postanowieniach z: 1 czerwca 2021 r., III OZ 396/21 i 22 maja 2014 r., I FSK 490/14, wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: CBOSA).

10 Jak wynika z akt sprawy, profesjonalny pełnomocnik skarżącej został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w siedmiodniowym terminie, z pouczeniem o negatywnych skutkach procesowych w przypadku zaniechania tego obowiązku. Wezwanie w tym przedmiocie zostało przesłane na wskazany w skardze adres pełnomocnika strony. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynika, że przesyłka sądowa została odebrana w dniu 17 lutego 2023 r. przez upoważnionego pracownika kancelarii pełnomocnika. W wyznaczonym terminie brak formalny skargi nie został jednak usunięty, albowiem pełnomocnictwo nie zostało przedłożone. Wprawdzie w piśmie z 24 lutego 2023 r. pełnomocnik wyjaśniła, że pełnomocnictwo, na którym opiera ona swoje działania znajduje się "w aktach sprawy", ale informacja ta nie znajduje potwierdzenia nie tylko w dokumentach zebranych w aktach sądowych, ale również w aktach administracyjnych nadesłanych przez organ wraz ze skargą. W nich znajduje się wprawdzie umocowanie udzielone przez skarżącą r. pr. J. W., ale swym zakresem nie obejmuje ono reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi.

11 Mając zatem na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie, pomimo wezwania nie zostały usunięte braki formalne skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd był zobligowany skargę odrzucić.

12 Na marginesie Są zauważa, że wydanie postanowienia autokontrolnego przez SKO w przedmiotowej sprawie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie odrzucenia skargi. Wdrożenie trybu autokontroli i uchylenie w jego następstwie zaskarżonego orzeczenia jest jedną z przyczyn umorzenia postępowania przed sądem, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stwierdza, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. mamy do czynienia w sytuacji, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja (lub inny akt) zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym, wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych, przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. i uchylenia jej, wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji. Niemniej jednak umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje zaś w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Skarga dotknięta takimi brakami (np. formalnymi) podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania sądowego. Niedopuszczalne byłoby zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą (por. postanowienie W. S. A. w Białymstoku z 19 października 2006 r., II SA/Bk 525/06).

13 Mając powyższe na uwadze, wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę, zwracając skarżącej - na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - cały uiszczony od niej wpis.