Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2010 r., IV SA/Po 602/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2010 r., IV SA/Po 602/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 października 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi M. O, T. O., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 21 maja 2010 r., II OSK 897/09 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) działając w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) z dnia 18 lutego 2009 r., II SA/Po 664/08, który zapadł w sprawie ze skargi M. O. i T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w P.

3 Powyższy wyrok NSA zapadł w następującym stanie faktycznym:

4 Pismem z [...] czerwca 2005 r. "A" sp. z o.o. (dalej Inwestor bądź "A") wniosła o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego - o znaczeniu krajowym lub wojewódzkim - polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - kod stacji [...] działce. K. na działce nr ewid. [...] w miejscowości D., w gminie O. Do wniosku załączono: raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej; kopię mapy informacyjnej w skali 1:1000 (k. 6 akt administracyjnych).

5 W dniu [...] lipca 2005 r. Wójt Gminy O. (dalej Wójt), powołując art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w związku z wnioskiem Inwestora informując, że zainteresowani mogą zapoznać się z wnioskiem i składać wyjaśnienia w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia (k. 7 akt administracyjnych).

6 W piśmie, które wpłynęło do Urzędu Gminy O. w dniu [...] lipca 2005 r. pełnomocnik Inwestora wniósł o rozpatrywanie wniosku zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień składania wniosku (k.16 akt administracyjnych).

7 Postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. nr [...] Wojewoda W. uzgodnił projekt decyzji lokalizacyjnej w zakresie ochrony gruntów rolnych (k. 35 akt administracyjnych). Powiatowy Zarząd Dróg w K. postanowieniem z [...] października 2005 r. (nr [...]) uzgodnił projekt pod względem komunikacyjnym (k. 37 akt administracyjnych).

8 Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] Wójt Gminy O. ustalił dla "A" sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] D. K. (k. 39 akt administracyjnych).

9 Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...],[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO) uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzgodnienia decyzji z Marszałkiem Województwa W. Postanowieniem z [...] lutego 2006 r. Marszałek Województwa W. uzgodnił ową lokalizację w zakresie zadań samorządowych (k. 43 akt administracyjnych). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] Wójt Gminy O. ustalił dla "A" sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej D. K. (k. 45 akt administracyjnych).

10 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] SKO uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojego stanowiska SKO podało, że zaskarżona decyzja została oparta o materiał dowodowy, który w najbardziej istotnej dla sprawy części - szkodliwego wpływu promieniowania elektromagnetycznego na ludzi i środowisko, nie dotyczy zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego (k. 57 akt administracyjnych).

11 Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Wójt Gminy O. po raz kolejny ustalił dla "A" sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej (k. 63 akt administracyjnych).

12 W uzasadnieniu decyzji Wójt stwierdził, że zgodnie z wnioskami raportu, rozbudowa stacji bazowej "A" nie będzie uciążliwa dla środowiska (ludzi, świata zwierzęcego, roślin, powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych) i będzie spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883). Do decyzji załączono dwie mapy w skali 1:100 (brak wskazania rodzaju mapy) i mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:500.

13 Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2006 r., podzielając zawarte w niej stanowisko (k. 69 akt administracyjnych).

14 Wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r., II SA/Po 754/06 WSA po rozpoznaniu skargi M. O. i T. O. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia 7 sierpnia 2006 r. (k. 49-56 akt II SA/Po 754/06).

15 W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t j. Dz.U. 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) organem właściwym do wydania uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., zwaną dalej upzp) jest starosta a nie wojewoda, który w przedmiotowym postępowaniu dokonał uzgodnienia postanowieniem z 14 października 2005 r. Sąd nadto zwrócił uwagę, że w części graficznej decyzji nie oznaczono linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie określonej w art. 54 ust. 3 upzp.

16 Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2007 r. nr [...] Starosta K. pozytywnie uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji (k. 80 akt administracyjnych).

17 Decyzją z dnia [...] września 2007 r., nr [...] Wójt Gminy O. "A" sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem (k. 83 akt administracyjnych).

18 Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] SKO uchyliło decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] września 2007 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (k. 88 akt administracyjnych).

19 W uzasadnieniu SKO wskazało, że organ I instancji dokonał w prawidłowy sposób uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych z właściwym organem - Starostą K., który postanowieniem z [...] sierpnia 2007 r. uzgodnił lokalizację inwestycji na działce nr [...] (obręb D.) w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Wójt nie uwzględnił natomiast drugiego ze wskazań zawartych w wyroku WSA, a mianowicie nie załączył do części graficznej decyzji mapy wyznaczającej linie rozgraniczające teren inwestycji. Winna to być kopia mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

20 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] Wójt Gminy O., na podstawie art. 4 ust.2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 w związku z art. 54 upzp, "A" spółka z o.o. w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] UMCS. K. -[...] (k. 92 akt administracyjnych).

21 SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołań M. i T. O. i M. G., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z [...] kwietnia 2008 r. (k. 99 akt administracyjnych).

22 W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że zgodnie z wnioskami raportu o oddziaływaniu na środowisko, rozbudowa stacji bazowej "A" nie będzie uciążliwa dla środowiska (ludzi, świata zwierzęcego, roślin, powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych) i będzie spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003 r., nr 192, poz. 1883). W oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń nazewnictwa stosowanego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 r., nr 164, poz. 1589) oraz w oparciu o analizę informacji zawartych we wniosku określono warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, pole elektromagnetyczne stwarzające potencjalne zagrożenie dla ludzi, nie wykracza poza granice nieruchomości, na której zlokalizowano stację, a tym bardziej nie wystąpi w miejscach zamieszkania i przebywania ludzi.

23 Na powyższą decyzję skargę do WSA w dniu [...] lipca 2008 r. złożyli M. O. i T. O. podnosząc zarzut, że przedmiotowa inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia członków ich rodziny i całej społeczności, tym bardziej że podobna inwestycja już została wybudowana w ich miejscowości (k. 3-4 akt II SA/Po 664/08).

24 W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji (k. 10-15 akt II SA/Po 664/08).

25 Wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r. II SA/Po 664/08, WSA po rozpoznaniu skargi M. O. i T. O. uchylił decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego (k. 42-47 akt II SA/Po 664/08).

26 W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że uwzględnił skargę z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu.

27 Zdaniem WSA, organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2001 r., nr 254, poz. 2573 ze zm, zwaną dalej poś), w brzmieniu obowiązującym w chwili składania wniosku przez Inwestora.

28 Zgodnie art. 56 upzp, zamierzenie lokalizacyjne musi być zgodne z przepisami odrębnymi, w tym z przepisami poś. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. 2004 r., nr 257, poz. 2573), instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 poś. wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 46 ust. 1 poś w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej w niniejszej sprawie, wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W myśl ust. 4 pkt 1 w/w artykułu, do takich decyzji należała decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (a więc zarówno decyzja o lokalizacji celu publicznego, jak i decyzja o warunkach zabudowy), wydawana na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

29 Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko przeprowadza, w myśl art. 48 poś., organ administracyjny właściwy do wydania decyzji, po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska i państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym - w stosunku do inwestycji należących do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co do których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne. Uzgodnienia z powyższymi organami dokonuje się w trybie art. 106 kpa, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji, jest zobowiązany zwrócić się do właściwego organu uzgadniającego o zajęcie stanowiska w sprawie, o czym należy zawiadomić strony postępowania (art. 106 § 2 kpa). Naruszenie art. 106 § 2 kpa przez brak poinformowania strony o zwróceniu się o zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający może mieć istotne znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania przed organem prowadzącym postępowanie o wydanie decyzji, gdyż uniemożliwia stronom postępowania wzięcie udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ uzgadniający.

30 Zgodnie z art. 53 poś organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi też zapewnić możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

31 W art. 32 poś wskazane zostały środki prawne gwarantujące udział społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z tymi przepisami przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania:

32 1. podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania,

33 2. może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa,

34 3. rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski ust. 1).

35 Nadto organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa, w trybie określonym w niniejszym dziale (ust. 2), a w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę (ust. 3).

36 Sąd wskazał, że ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2005 r., nr 113, poz. 954), obowiązująca od dnia 28 lipca 2005 r., zmieniła przepis art. 46, uznając, że realizacja przedsięwzięcia wymienionego w tym przepisie jest możliwa dopiero po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Celem zmiany przepisów było uporządkowanie postępowania w sprawie realizacji niektórych przedsięwzięć przez wyłączenie oceny oddziaływania na środowisko do odrębnego postępowania, a także w pewnym zakresie jego przyspieszenie, gdyż zgodnie z art. 46 ust. 3 zmienionej ustawy, w przeciwieństwie do dotychczasowych rozwiązań, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania tego samego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzane miało być tylko raz, w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym, zgodnie z nowym uregulowaniem, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zostało wyeliminowane z etapu postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej stwierdzono, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.

37 Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prowadziły postępowanie wbrew uregulowaniom art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. Pełnomocnik inwestora w piśmie złożonym w Urzędzie Gminy O. w dniu [...] lipca 2005 r. wyraźnie wniósł o rozpoznawanie jego wniosku zgodnie z dotychczas obowiązującymi przepisami. Zatem organ wydający decyzję lokalizacyjną winien był przeprowadzić całe postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z brzmieniem przepisów obowiązujących przed dniem 28 lipca 2005 r. Tymczasem organ ten nie przeprowadził tego postępowania, czym naruszył w/w przepisy art. 32 i 46 i nast. poś. Powyższe uchybienie musiało zatem, zdaniem Sądu, skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

38 Od powyższego wyroku WSA skargę kasacyjną wniosła "A" Spółka z o.o. podnosząc zarzuty:

39 I. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 32 i 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku,

40 II. naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

41 1. art. 153 ppsa przez pominięcie, że wyrażone w wyroku WSA z dnia 13 lutego 2007 r., II SA/Po 754/06 ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie obejmowały nakazu zastosowania przez organy administracji poś w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy poś oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2005 r., nr 113, poz. 954),

42 2. art. 170 ppsa przez pominięcie, mocy wiążącej prawomocnego wyroku WSA z dnia 13 lutego 2007 r., II SA/Po 754/06,

43 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez przyjęcie, że dla rozstrzygnięcia sprawy wiążący jest wniosek Inwestora zawarty w piśmie, który wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 28 lipca 2005 roku.

44 W powołanym na wstępie wyroku z dnia 21 maja 2010 r. NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 18 lutego 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi.

45 W pisemnym uzasadnieniu wyroku NSA za zasadny uznał zarzut naruszenia przez WSA art. 153 i 170 ppsa. Wobec uwzględnienia powyższych zarzutów zbędne było odnoszenie się do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest niezasadnego przyjęcia przez WSA, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 32 i 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. poś w brzmieniu tych przepisów obowiązującym w dniu złożenia wniosku. Uwzględnienie zarzutów naruszenia 153 i 170 ppsa jest bowiem dalej idące. Brak było bowiem podstaw do kontrolowania przez WSA zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji pod kątem naruszenia wymienionych przepisów prawa materialnego z uwagi na treść wyroku II SA/Po 754/06.

46 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

47 Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 ppsa). Sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 ppsa związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa oraz wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

48 Rozpoznając niniejszą sprawę WSA miał na uwadze, że stanowiła ona przedmiot dwukrotnych orzeczeń WSA oraz jednokrotnego orzeczenia NSA. Wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r., II SA/Po 664/08, WSA po rozpoznaniu skargi M. O. i T. O. uchylił decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, zamieszczając jednocześnie na podstawie art. 153 ppsa ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei wyrokiem WSA z dnia 18 lutego 2009 r., II SA/Po 664/08, WSA po rozpoznaniu skargi M. O. i T. O. uchylił decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego (k. 42-47 akt II SA/Po 664/08). Wówczas w pisemnym uzasadnieniu sąd zamieścił kolejne wskazania co do dalszego postępowania, nie powiązane węzłem logicznym z uprzednio wyrażoną ocena prawną i wskazaniami. Powyższe uchybienie stało się powodem uchylenia drugiego ze wskazanych orzeczeń WSA, wyrokiem NSA z dnia 21 maja 2010 r., II OSK 897/09.

49 Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, czyniąc je swoimi własnymi oraz ma na względzie dyspozycję art. 190 ppsa, zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie dysponuje całkowitą swobodą przy wydawaniu nowego orzeczenia. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, ustrojowe, jak i procesowe. W zgodnych ocenach Komentatorów, zakres związania WSA wykładnią dokonaną przez sąd II instancji przestaje obowiązywać jedynie w razie zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez WSA uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym oraz gdy NSA w swoich rozważaniach wykroczy poza zakres kognicji i orzekania, wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej (B. Gruszczyński, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 564-567, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 474-476). Należy nadto podkreślić, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez WSA, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 ppsa, podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną NSA i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 ppsa. Tak więc WSA ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 ppsa i art. 135 ppsa bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 i art. 190 ppsa (wyrok NSA z 20 września 2006 r., II OSK 1117/05, lex nr 238489).

50 Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, WSA miał na względzie wiążącą wykładnię zamieszczoną w pisemnym uzasadnieniu NSA. Sąd II instancji, odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 153 i 170 ppsa podkreślił, że wiążące dla organów administracji publicznej rozpoznających ponownie sprawę oraz następnie dla sądu, który w sprawie II SA/Po 664/08 powtórnie rozpoznawał skargę na decyzję były wskazania oraz ocena prawna zawarte w uzasadnieniu pierwszego wyroku WSA z dnia 13 lutego 2007 r., II SA/Po 754/06. Brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z powodu nie przeprowadzenia przez organy administracji postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed dniem 28 lipca 2005 r. Nie można zgodzić z takim postępowaniem, że sąd administracyjny kontrolując decyzję i nie dostrzegając określonego naruszenia prawa wraca do tego naruszenia przy okazji kontroli kolejnej wydanej w sprawie decyzji, gdyż dopiero wtedy naruszenie to dostrzegł. Podważałoby to bowiem zaufanie stron postępowania oraz organów administracji do wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. W związku z powyższym NSA wyjaśnił, że WSA dokonując oceny zgodności z prawem decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2008 roku, Nr [...] WSA winien ustalić, czy wykonane zostały przez organy administracji wskazania zawarte w wyroku II SA/Po 754/06. Nadto WSA winien ustalić, czy po wydaniu tego wyroku miały miejsce uchybienia, które byłyby na tyle istotne, że uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

51 WSA w wyroku z dnia 13 lutego 2007 r. II SA/Po 754/06 wskazał, że objęta inwestycją działka stanowi użytek rolny w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, dlatego organem właściwym do uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego był właściwy starosta, a nie Wojewoda W., który działając na podstawie art. 106 § 5 kpa wydał postanowienie z dnia 14 października 2005 r. Uchybienie to zostało usunięte w sposób prawidłowy. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2007 r. nr [...] Starosta K. pozytywnie uzgodnił w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji (k. 80 akt administracyjnych).

52 W wyroku WSA z dnia 13 lutego 2007 r. Sąd ten wskazał, ponadto, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający winien mieć na uwadze, że zgodnie z art. 54 upzp w części graficznej decyzji należy oznaczyć linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali podanej w art. 54 ust. 3 upzp. Winna to być kopia mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Pismem z dnia [...] lutego 2008 r. Wójt Gminy O. wezwał Inwestora o uzupełnienie złożonego wniosku o kopie mapy zasadniczej, spełniającej wymogi z art. 54 upzp. Inwestor pismem z dnia uzupełnił ów brak, załączając doń mapę zasadniczą w skali 1:1000, wydaną przez Starostę K. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z naniesionym obrysem i lokalizacją stacji bazowej "A" Sp. z o.o. (k. 90 akt administracyjnych).

53 Skoro zatem uzupełnione zostały braki, na które uprzednio w prawomocnym wyroku z 13 lutego 2007 r. (art. 153 ppsa) wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, przeto należało uznać, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu.

54 Po wydaniu przez WSA wyroku w dniu 13 lutego 2007 r. w sprawie nie zaistniały uchybienia, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Dlatego skarga podlegała oddaleniu (art. 151 ppsa)