Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2019 r., IV SA/Po 1262/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2019 r., IV SA/Po 1262/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

2 R. W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W skardze został również złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

4 Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

5 Wstrzymanie wykonania zaskarżonej w danym postępowaniu decyzji polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a nie decyduje rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona interesu strony, dysponującej przyznanymi jej przez konkretną normę prawną uprawnieniami. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jednak wyłącznie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania.

6 Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, której to decyzji nie można przypisać cechy wykonalności. W orzecznictwie ugruntował się bowiem pogląd, zgodnie z którym decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowania na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073). Tym samym tego rodzaju decyzja nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Uprawnienie takie kreowałaby dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i w stosunku do takiej decyzji skarżący mógłby (po uprzednim wykazaniu zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.) ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem wyłącznie etapem wstępnym do uzyskania pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego strona jest uprawniona do dochodzenia swoich praw (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 601/13,).

7 W tym miejscu wskazać należy, iż sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 roku, sygn. akt II OZ 1074/13).

8 W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji