Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2013 r., II SA/Po 595/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2013 r., II SA/Po 595/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy M. na decyzję Starosty O. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu prac geologicznych postanawia odrzucić skargę /-/ J.Szaniecka

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Starosta O. (dalej: "Starosta"), działając na podstawie art. 80 ust. 1 i 5, art. 161 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2011 r. Nr 163, poz. 981, dalej: "P.g.g."), na wniosek A SKA z siedzibą w M. postanowił zatwierdzić projekt robót geologicznych w celu ujęcia wód podziemnych z otworów czwartorzędowych dla zakładu A SKA w M. w obrębie działek nr [...] oraz [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, między innymi, że z uwagi na upływ terminu określonego w art. 9 P.g.g., postanowił wydać decyzję bez udzielonej opinii organu współdziałającego - Burmistrza Miasta i Gminy M. (dalej: "Burmistrz").

3 Pismem z dnia 18 marca 2013 r., złożonym 19 marca 2013 r., Burmistrz wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa polegającego na błędnym i nieuzasadnionym uznaniu, że nie wyraził w sprawie opinii oraz, że upłynął ustawowy termin do jej wyrażenia. Burmistrz wskazał, że w konsekwencji decyzję wydano bez uzyskania stosownej opinii. Jednocześnie organ wezwał Starostę do wznowienia postępowania administracyjnego i uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2013 r.

4 Pismem z dnia 28 marca 2013 r. Starosta odpowiedział na wezwanie i wyjaśnił, że Burmistrz mógł wydać opinię negatywną, którą jednak organ orzekający nie byłby związany.

5 Następnie Burmistrz złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych. Zarzucił naruszenie art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 80 ust. 5 P.g.g.

6 W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

8 Skarga Burmistrza Miasta i Gminy M. jest niedopuszczalna z dwóch przyczyn.

9 Po pierwsze zauważyć należy, że Burmistrz występuje w sprawie zatwierdzenia projektu prac geologicznych w obrębie działek nr [...] oraz [...] w charakterze organu administracji. W doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a.") legitymacja skargowa nie przysługuje organowi administracyjnemu, który zajął stanowisko w sprawie w trybie art. 106 § 1 K.p.a. (tak: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. el. Lex Polonica Maxima, komentarz do art. 50, pkt 12; A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. el. Lex Omega, komentarz do art. 50, pkt 8; por. również L. Żukowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wyd. el., komentarz do art. 3). Stanowisko to jest również aprobowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 310/12, wydanym w zbliżonej do niniejszej sprawy sytuacji faktycznej (składający skargę Wójt zarzucał nie uwzględnienie jego opinii przez organy prowadzące sprawę dotyczącą zezwolenia na odzysk odpadów - Starostę i Samorządowe Kolegium Odwoławcze), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Przyznanie gminie prawa do zajęcia stanowiska poprzez wydanie postanowienia opiniującego (art. 106 k.p.a.) sprawia, że w tej formie wyczerpuje się wyznaczony przepisami prawa materialnego interes prawny gminy do wypowiedzenia się w sprawie lokalizacji na jej terenie przedsięwzięcia [...]. Ustawa wyznaczając organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w tejże sprawie nie pozwala więc gminie na dochodzenie ochrony jej interesu prawnego tak w toku postępowania administracyjnego prowadzonego po uzyskaniu opinii wójta (poprzez zaskarżenie decyzji nieuwzględniającej oceny sformułowanej przez organ współdziałający [...]), jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym (poprzez zaskarżenie decyzji ostatecznej do sądu administracyjnego). W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że uzgodnienie jest prawną formą wpływania przez organ uzgadniający na sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ prowadzący postępowanie. Nie można w związku z tym łączyć pozycji organu ustawowo upoważnionego do współdecydowania przy wydaniu określonej decyzji (art. 106 k.p.a.) z pozycją podmiotu kwestionującego decyzję kończącą postępowanie na podstawie art. 28 k.p.a. (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r. II SA 1971/93; wyrok NSA z 8 kwietnia 2008 r. sygn. II GSK 478/07)".

10 Po drugie, Burmistrz Miasta i Gminy M. nie mógł wnieść skargi także z tego powodu, że przed zaskarżeniem decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] nie wyczerpano środków zaskarżenia (od decyzji przysługiwało odwołanie), a jest to koniecznym warunkiem wniesienia skargi zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a.

11 Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i postanowił o jej odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.

12 /-/ J.Szaniecka