Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2012 r., II SA/Po 1171/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2012 r., II SA/Po 1171/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2012 r. wniosku "A" w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji . /-/ T. Świstak

Uzasadnienie

2 W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy "A" w K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż nadanie sprawie dalszego biegu i udzielenie na podstawie tej decyzji pozwolenia na budowę stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dotykających dużą liczbę osób zamieszkujących na sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem wnioskodawców jeżeli obiekt hali targowej zostanie wzniesiony bez rozwiązania wskazanych w skardze problemów i uciążliwości jakie stwarza, ich późniejsze usunięcie stanie się praktycznie niemożliwe.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

4 Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ustawy stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach.

5 Analiza art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla wstrzymania wykonania decyzji ma jej charakter prawny. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowę przedmiotem rozpoznania stanie się m. in. konieczność ustalenia czy i na ile planowana inwestycja zgodna będzie z przepisami prawa budowlanego. Tym samym zaskarżona decyzja nie stanowi aktu, który dawałby inwestorowi uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, a tym samym nie grozi na tym etapie procesu inwestycyjnego wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowaniem nieodwracalnych skutków.

6 Ewentualne wady decyzji o warunkach zabudowy, na które wskazuje skarżąca, będą przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi, ale nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji.

7 Powyższe stanowisko zostało ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia z 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 665/09, postanowienie z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt II OZ 713/10 oraz z dnia 16 listopada 2011 r. o sygn. akt II OZ 1108/11, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

8 W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

9 /-/ T. Świstak