Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010 r., II OZ 713/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010 r., II OZ 713/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 261/10 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 261/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta Tarnowskie Góry z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] znak [...] w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu.

3 W uzasadnieniu wskazano, że decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie uprawnia inwestora, ani też jakiejkolwiek innej osoby do prowadzenia robót budowlanych, a jedynie pozwala na ubieganie się w odrębnym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dopiero w takim postępowaniu przedmiotem rozpoznania stanie się m. in. konieczność ustalenia czy i na ile planowana inwestycja zgodna będzie z przepisami prawa budowlanego. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy terenu, organ bada przede wszystkim zgodność zamierzonej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Na skutek zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego badaniem tej zgodności zajmie się sąd na rozprawie. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze żadna z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie zachodzi, albowiem wykonanie zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, nie rodzi dla stron żadnych bezpośrednich, negatywnych skutków. Niezależnie od powyższego strona w złożonym wniosku strona skarżąca nie powołała się na żadną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu.

4 W zażaleniu na powyższe postanowienie reprezentowana przez pełnomocnika S.W. wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków tj. nieuzasadnioną zmianę prawa własności nieruchomości oraz gruntu, na którym posadowiona jest przedmiotowa nieruchomość, stojące dodatkowo w sprzeczności z celem wywłaszczenia, wypełniając tym samym ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przewidziane w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

6 Zażalenie nie może być uwzględnione.

7 Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

8 W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją, o której wstrzymanie wnosi skarżąca, jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W szczególności nie może powodować takich skutków powołana w uzasadnieniu zażalenia możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia. Tym samym zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

9 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.