Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2021 r., III SA/Po 193/21

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2021 r., III SA/Po 193/21

Sentencja

1 Dnia 16 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznanie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadniony I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] listopada 2020r. nr [...] I. uchyla postanowienie Poczty Polskiej z dnia [...] marca 2020 roku o nr [...] oraz postanowienie Poczty Polskiej z dnia [...] października 2019 roku o nr [...] II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Uzasadnienie

2 Dyrektor Izby Skarbowej (dalej DIAS) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., działając na podstawie m. in. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), oraz art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, dalej u.p.e.a.) - po rozpatrzeniu zażalenia M. K. (dalej jako strona lub skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika U. S. w T. z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2019 r. wystawionego przez Dyrektora Centrum O.

3 Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

4 Na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2019 r. obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2014 r. do stycznia 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczeń z tytułu zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

5 Pismem z dnia [...] września 2019 r. skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, powołując nieistnienie obowiązku. Wobec niej nie spełniono procedury zarejestrowania odbiornika. Zobowiązana nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika. Od 2008 r. przysługiwało jej ponadto zwolnienie z opłaty abonamentowej, albowiem jej emerytura nie przekraczała 50 % przeciętnego wynagrodzenia. Strona zażądała umorzenia postępowania egzekucyjnego.

6 Poczta Polska S.A. postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. – utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. – oceniła zarzut nieistnienia obowiązku jako nieuzasadniony.

7 Organ I instancji uwzględnił stanowisko wierzyciela i postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione.

8 Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

9 Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. ponownie uznał zarzuty za nieuzasadnione.

10 W zażaleniu strona podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku.

11 Organ II instancji uznał zażalenie za niezasadne.

12 W uzasadnieniu swojego postanowienia organ stwierdził, że jest związany stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym.

13 Organ wskazał, że zdaniem wierzyciela stronie wystawiono książeczkę opłat RTV nr [...] Do akt sprawy załączono kserokopię duplikatu zawiadomienia z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K. indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...]

14 Zobowiązana nie złożyła reklamacji dotyczącej nieotrzymania powyższego zawiadomienia czy wniosku o wydanie duplikatu tego zawiadomienia. W aktach sprawy znajduje się ponadto kserokopia złożonego przez skarżącą formularza "Zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" oraz "Oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnień od opłat abonamentowych" z dnia [...] października 2019 r.

15 Organ podkreślił, że wierzyciel nie wskazał, kiedy skarżąca zarejestrowała odbiorniki RTV. Nie dołączył do akt sprawy wniosku o rejestrację odbiorników RTV złożonego przez zobowiązaną. W takiej sytuacji nie ma możliwości zweryfikowania danych wskazanych w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K., adres – [...] k. T. , D. k. D., indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych – [...]. Wierzyciel nie wyjaśnił, dlaczego w zawiadomieniu wpisano M. K., podczas gdy tytuł wykonawczy został skierowany do M. K.. Nie wiadomo również, jaki adres został podany we wniosku o rejestrację odbiorników.

16 W skardze do WSA strona – działająca przez pełnomocnika - zaskarżyła postanowienie, podtrzymując zarzut nieistnienia obowiązku, czyli braku podstaw do wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego.

17 Wniosła o zmianę postanowienia, uznanie zarzutów za zasadne i o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

18 W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in., że wydruki i zapisy powoływane przez wierzyciela dotyczą danych osoby (M. K., D. k. D.), które nie dotyczą skarżącej. Skarżąca to M. K., a jej adres to – D.

19 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

21 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana zasadniczo według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie o żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

22 Dokonując kontroli w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że wywiedziona skarga zasługuje na uwzględnienie.

23 W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, który utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika U. S. w T. z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2019 r. wystawionego przez Dyrektora C.

24 Skarżąca zakwestionowała istnienie obowiązku co do należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej RTV za przedmiotowy okres.

25 W uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji stwierdził, że jest związany stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym.

26 Organ II instancji wskazał, że zdaniem wierzyciela stronie wystawiono książeczkę opłat RTV nr [...] Do akt sprawy załączono kserokopię duplikatu zawiadomienia z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K. indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...].

27 Organ II instancji podkreślił jednocześnie, że wierzyciel nie wskazał, kiedy skarżąca zarejestrowała odbiorniki RTV. Nie dołączył do akt sprawy wniosku o rejestrację odbiorników RTV złożonego przez zobowiązaną. W takiej sytuacji nie ma możliwości zweryfikowania danych wskazanych w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K., adres – [...] k. T. , D. k. D., indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych – [...]. Wierzyciel nie wyjaśnił, dlaczego w zawiadomieniu wpisano M. K., podczas gdy tytuł wykonawczy został skierowany do M. K.. Nie wiadomo również, jaki adres został podany we wniosku o rejestrację odbiorników.

28 Wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej to sformalizowany środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

29 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

30 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

31 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

32 4) błąd co do osoby zobowiązanego;

33 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

34 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

35 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

36 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

37 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

38 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,

39 a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

40 Skarżąca zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

41 W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

42 W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wyżej, wierzyciel uznał zgłoszony przez skarżącą zarzut - co do nieistnienia obowiązku - za niezasadny. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie postanowienia organu odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.

43 Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonego przez skarżącą zarzutu, a więc winien zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex nr 549018, co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312).

44 Uprawnienia Poczty Polskiej S.A. do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają obecnie wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1801 ze zm., dalej: "u.o.a."). Wskazać należy w tym zakresie także na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził, że pomimo, iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Poczta Polska S.A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Poczta Polska S.A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy.

45 Odnosząc się do podnoszonego w treści skargi zarzutu co do nieistnienia obowiązku skarżącej z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej RTV za wskazany okres (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne było odwołanie się do przepisów u.o.a., które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej RTV.

46 Stosownie do art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

47 Po zarejestrowaniu odbiornika RTV, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia).

48 Organ II instancji wskazał, że zdaniem wierzyciela stronie wystawiono książeczkę opłat RTV nr [...] Do akt sprawy załączono kserokopię duplikatu zawiadomienia z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K. indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...]. W aktach sprawy znajduje się ponadto kserokopia złożonego przez skarżącą formularza "Zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" oraz "Oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnień od opłat abonamentowych" z dnia [...] października 2019 r.

49 Jak słusznie wskazał organ II instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2017 r. nr 187 poz. 1342) Poczta Polska S.A. z urzędu została zobowiązana do nadania posiadaczom imiennych książeczek RTV indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia ich o nadanych numerach w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, czyli do dnia 13 grudnia 2008 r.

50 W § 3 powyższego rozporządzenia wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5) jest:

51 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub

52 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.

53 Wierzyciel nie posiada normatywnego obowiązku przesłania abonentowi takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (§ 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia) ale – w aspekcie proceduralnym - powinien przedstawić jakikolwiek dowód świadczący o nadaniu tego pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że pismo to zostało wysłane.

54 Jak już wyżej zostało wskazane, wierzyciel nie przedstawił dowodu, iż poza wygenerowaniem przedmiotowego pisma z systemu informatycznego w istocie doszło do wysłania tego dokumentu stronie skarżącej. Nie wynika z akt administracyjnych, że wierzyciel dysponuje jakimkolwiek dowodem nadania przesyłki zawierającej powyższy dokument skarżącej, a przynajmniej w toku postępowania administracyjnego dowodu tego wierzyciel nie przedstawił.

55 Sąd w pełni akceptuje stanowisko zawarte m.in. w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2018 r. (sygn. akt III SA/Po 85/18), wskazujące, że żaden przepis ustawy abonamentowej nie wymaga aby obowiązek informacyjny był realizowany przy pomocy przesyłek rejestrowanych – listów poleconych. Podkreślić jednak należy, iż w przypadku sporu w tym zakresie ciężar dowodu doręczenia pisma spoczywa na stronie spełniającej obowiązek informacyjny. W niniejszej sprawie wierzyciel nie wykazał, że spełnił wobec skarżącej ww. obowiązek informacyjny polegający na tym, iż wysłał, a nie tylko wygenerował ww. pismo z systemu komputerowego.

56 W omawianej sprawie wierzyciel ograniczył się jedynie do twierdzeń, że wydana została skarżącej książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników.

57 W ocenie Sądu, wierzyciel przedwcześnie przyjął, nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym, że doręczono stronie skarżącej pismo zwierające zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego lub też wierzyciel nie dołożył wymaganej w tych okolicznościach staranności, aby adresat pisma informacyjnego mógł zaznajomić się z jego treścią. Zauważyć należy, że nie jest zadaniem Sądu oceniać sposób rozwiązania spornej kwestii w przepisach mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Tym niemniej nie ma żadnych podstaw, aby niedoskonałości przyjętych rozwiązań prawnych interpretować na niekorzyść strony skarżącej i nadawać oświadczeniu wierzyciela wyższą wartość dowodową niż oświadczeniu dłużnika. Dlatego oświadczenie strony skarżącej, że nie otrzymała przesyłki ma w ocenie Sądu taką samą wartość jak oświadczenie wierzyciela o jej wysłaniu (nie: doręczeniu) (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 85/18). Sąd stwierdza, że wierzyciel nie wykazał – w kategoriach dowodowych - że spełnił wobec skarżącej ww. obowiązek informacyjny polegający na tym, że wysłał, a nie tylko wygenerował ww. pismo z systemu komputerowego. W ocenie Sądu, wierzyciel przedwcześnie przyjął, nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym w tym zakresie, że doręczono skarżącemu ww. sporne pismo (por. prawomocny wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 57/18).

58 Wskazać należy ponadto, że sam organ II instancji podkreślił, że wierzyciel nie wskazał, kiedy skarżąca zarejestrowała odbiorniki RTV. Nie dołączył do akt sprawy wniosku o rejestrację odbiorników RTV złożonego przez zobowiązaną. W takiej sytuacji nie ma możliwości zweryfikowania danych wskazanych w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K., adres – [...] k. T. , D. k. D., indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych – [...]. Wierzyciel nie wyjaśnił, dlaczego w zawiadomieniu wpisano M. K., podczas gdy tytuł wykonawczy został skierowany do M. K.. Nie wiadomo również, jaki adres został podany we wniosku o rejestrację odbiorników.

59 Te dodatkowe istotne okoliczności faktyczne sprawy również winny być wyjaśnione.

60 Sąd wskazuje, że pomimo, iż nie można organom egzekucyjnym zarzucić naruszenia prawa, gdyż podporządkowały się treści art. 34 § 1 u.p.e.a. to jednak wobec normatywnych możliwości kontrolowania prawidłowości stanowiska wierzyciela w ramach skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, uchylenie wydanych postanowień organów egzekucyjnych obu instancji było konieczne, a to w trybie art. 135 p.p.s.a.

61 Z tego też powodu Sąd uchylił zarówno postanowienia organów egzekucyjnych z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz z dnia [...] listopada 2020 r., jak również postanowienia wierzyciela - Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] marca 2020 r. oraz [...] października 2019 r., uznając, iż wierzyciel swoje rozstrzygnięcia wydał niezgodnie z prawem, naruszając podstawowe zasady prowadzenia postępowania przewidziane w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, a zatem doszło do naruszenia zarówno zasady ogólnej unormowanej w art. 7, jak również zasad dowodowych wskazanych art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

62 Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu wskazanych powyżej postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

63 O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.