Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 listopada 2014 r., II SA/Op 491/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 listopada 2014 r., II SA/Op 491/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Kędzierzyn-Koźle na decyzję Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 21 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części dofinansowania przyznanego na realizację projektu postanawia zawiesić postępowanie.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia 21 lipca 2014 r. nr [...], Zarząd Województwa Opolskiego utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 2 czerwca 2014 r., nr [...], którą nałożył na Gminę Kędzierzyn-Koźle, korektę finansową w wysokości 5% wartości wydatków kwalifikowanych w części współfinansowanej z EFRR w zakresie zamówienia publicznego na "Dostawę i montaż wyposażenia dydaktycznego, komputerowego, elektronicznego i meblowego dla projektu pn. Kompleksowe wyposażenie dydaktyczne szkół podstawowych i gimnazjalnych w Kędzierzynie-Koźlu–II postępowanie" oraz ustalił przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 33.142,14 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, tj. 4 listopada 2010 r. do dnia zwrotu.

3 Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 z późn. zm.), art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 oraz art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712, z późn. zm.), art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 855, z późn. zm.), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.).

4 Na powyższą decyzję Zarządu Województwa Opolskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Kędzierzyn-Koźle, kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem, wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...]. Gmina zarzuciła naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2014 r. o finansach publicznych w związku z art. 7 ustawy Prawo zamówień publicznych, polegające na przyjęciu, że Gmina Kędzierzyn-Koźle w stanie faktycznym sprawy dopuściła się naruszenia procedur określonych Prawem zamówień publicznych. Ponadto skarżąca zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału poprzez przyjęcie, iż postępowanie o udzielenie zamówienia i samo zamówienie zostało udzielone przez Gminę z naruszeniem przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych.

5 W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Opolskiego wniósł o jej oddalenie.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić.

8 Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

9 Zgodnie ze wskazanym przepisem rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.

10 W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, iż zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o ten przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym). Wskazana w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. podstawa zawieszenia postępowania uległa istotnemu rozszerzeniu w stosunku do uregulowań zawartych w art. 177 § 1 pkt 1 K.p.c. W szczególności przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym, pytania prawnego w celu podjęcia stosowanej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, str. 281 – 282).

11 Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. Przy czym, w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które maja być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (zob. art. 269 P.p.s.a.) - (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2011, Wydanie 4, s. 377).

12 Przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712, z późn. zm.), która jest następstwem stwierdzenia nieprawidłowości w jego realizacji, za którą nałożono korektę finansową, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej nie było przy tym prowadzone odrębne postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji administracyjnej.

13 Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, w myśl którego określenie kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu winno być poprzedzone wydaniem decyzji w sprawie ustalenia i nałożenia korekty finansowej (m.in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1776/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jednak zajmowane jest również stanowisko przeciwne, według którego ustalenie i nałożenie korekty finansowej jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie w tej sprawie i bezcelowe oraz pozbawione podstaw prawnych jest wydawanie decyzji w przedmiocie korekty finansowej (np. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 2080/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

14 Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznającemu niniejszą sprawę wiadomym jest z urzędu, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 1705/13 uznał powyższą kwestię za zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości i postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. przedstawił je składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia, formułując je następująco: "Czy ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.) wymaga wydania decyzji administracyjnej?".

15 Wyjaśnienie powyższego zagadnienia będzie więc miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 30 lipca 2014 r., sygn.. akt II GSK 1546/14, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 30 lipca 2014 r., sygn.. akt III SA/Po 343/14). Wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia są zamieszczone w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

16 Biorąc pod uwagę wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a., odsyłającego do art.187§ 1 i 2 P.p.s.a, moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęcie przez poszerzony skład tego Sądu, uchwały wyjaśniającej, czy ustalenie i nałożenie korekty finansowej z tytułu powstania nieprawidłowości, wymaga wydania decyzji poprzedzającej postępowanie w sprawie odrębnej decyzji administracyjnej o zwrocie środków, może mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania.

17 W konsekwencji za zasadne należało uznać zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do czasu rozpoznania przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższego pytania prawnego, W związku z czym orzeczono jak w sentencji.