Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 listopada 2011 r., II SA/Op 337/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 listopada 2011 r., II SA/Op 337/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. P. na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie kosztów przechowywania broni w depozycie postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

2 Skarżący D. P., pismem z dnia 19 czerwca 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na wystosowaniu do strony wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym, z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...], określającego wysokość zobowiązania oraz termin do jego realizacji. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 13 sierpnia 2009 r. Wnosząc o uchylenie kwestionowanej czynności skarżący jednocześnie też wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych. Odnosząc się natomiast do stanu faktycznego wskazał m.in., że w odniesieniu do określonego w wezwaniu zobowiązania w dniu 15 września 2009 r. organ wydał decyzję o rozłożeniu na raty spłaty zadłużenia.

3 W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podnosząc, że w sprawie nie ziścił się żaden z warunków określonych w art. 52 ustawy, a także nie zostały dochowane warunki z art. 53 ustawy. Wskazał też, że skarżący w sierpniu 2009 r. złożył wniosek o rozłożenie na raty należności za depozyt, na skutek którego wydana została decyzja w całości uwzględniająca jego żądanie.

4 W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 5 lipca 2011 r., skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, czy skarży wezwanie do zapłaty z dnia 12 sierpnia 2009 r., czy decyzję z dnia 15 września 2009 r.

5 Odpowiadając na wezwanie, w piśmie z dnia 12 lipca 2011 r., skarżący wskazał, że przedmiotem wniesionej przez niego skargi jest wezwanie do zapłaty z dnia 12 sierpnia 2009 r.

6 W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 19 września 2011 r., skarżący wezwany został do oświadczenia, czy po otrzymaniu pisma z Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r. wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni.

7 Pomimo upływu terminu i prawidłowego doręczenia przesyłki do rąk adresata, skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

9 Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

10 W myśl art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy nie przysługuje jednak stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 P.p.s.a.).

11 Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem - skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (patrz: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., str. 320-321; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, dostępne w programie komputerowym LEX, pod numerem 552419). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji.

12 W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu polegającą na wystosowaniu do niego wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym.

13 Odnośnie przedmiotu zaskarżenia należy zatem wskazać, że kwestionowane przez skarżącego wezwanie, spełnia warunek w postaci bycia "innym niż określone art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a. aktem lub czynnością" i jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca obowiązku wynikającego z przepisów prawa, objęte jest kontrolą sądu administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10 i z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2392/10; internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dotyczy ono bowiem obowiązku wynikającego z przepisów prawa, tj. określonego przez ustawodawcę w art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), który powstaje w wyniku zdeponowania broni. Jego podstawę stanowi zaś stosunek administracyjny, który powstaje w związku z brakiem pozwolenia na broń i wynikającą z tego koniecznością złożenia jej do depozytu, na podstawie to którego w zakresie działalności administracyjnej dochodzi się kosztów przechowywania broni w depozycie.

14 W myśl przepisu art. 52 § 2 1 i 2 P.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, po myśli art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.

15 W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na wezwanie do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym było zatem, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie 14 dni, od chwili kiedy mógł dowiedzieć się o podjęciu czynności, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Brak wystosowania takiego wezwania do organu, w świetle powołanej regulacji, czyni bowiem niedopuszczalnym wniesienie skargi do sądu. Jednocześnie też, w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. skarga na wskazaną czynność mogła być wniesiona skutecznie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

16 W niniejszej sprawie skarżący otrzymał zaskarżone wezwanie w dniu 13 sierpnia 2009 r., (k. akt administracyjnych - 79). Przed wniesieniem skargi do Sądu nie wezwał jednak organu, w terminie 14 dni od dnia kiedy otrzymał wezwanie, do usunięcia naruszenia prawa, a wręcz podjął działania zmierzające do jego realizacji m.in. w postaci wystąpienia do organu z wnioskiem o rozłożenie na raty należności za depozyt. W konsekwencji tego uznać należało, iż skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. i skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. To z kolei, w świetle art. 247 P.p.s.a. powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy.

17 Stosownie do tego, należało odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

18 Z tych względów na podstawie art. 247 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.