Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 lutego 2010 r., II SAB/Ol 62/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 lutego 2010 r., II SAB/Ol 62/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi I. Ż. na bezczynność Burmistrza Miasta w udzieleniu informacji publicznej I. odrzuca skargę w części dotyczącej wykazu kosztów poniesionych na użytkowanie telefonów komórkowych w "[...]" roku; II. w pozostałej części oddala skargę.

Uzasadnienie

2 I. Z. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta

3 w sprawie udzielenia informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do wydania w określonym terminie informacji publicznej, objętej wnioskiem oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż "[...]" zwrócił się drogą elektroniczną do Burmistrza Miasta o udzielenie informacji publicznej a dnia "[...]" otrzymał częściową odpowiedź. Wobec tego "[...]" wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i udostępnienia informacji zgodnej z wnioskiem. Do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił żądanej informacji i nie wydał żadnej decyzji.

4 W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu swego stanowiska organ podał, iż wnioskiem z dnia "[...]", doręczonym organowi w dniu "[...]" I. Z. ponownie zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wykazu wszystkich telefonów komórkowych, będących w gestii Urzędu Miejskiego wraz z przypisaną funkcją i nazwiskiem bezpośredniego użytkownika oraz treść opłaconych rachunków faktur za użytkowanie w/w numerów za okres od "[...]" do dnia złożenia wniosku. Organ wskazał, że identyczne żądanie I. Z. złożył w dniu "[...]", na które organ odpowiedział "[...]". Na skutek skargi I. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny

5 w Olsztynie zobowiązał Burmistrza Miasta do udzielenia informacji objętej wnioskiem w zakresie, w jakim zawierają one informację publiczną. Przed doręczeniem prawomocnego wyroku w sprawie sygn. akt "[...]" organ w odpowiedzi na kolejny wniosek strony z dnia "[...]" udzielił odpowiedzi w zakresie obejmującym informację publiczną, w pozostałej zaś części odmówił udzielenia informacji uznając, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej. Organ powołując się na orzecznictwo sądowo administracyjne stwierdził, iż w przypadku, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu, to może odmówić jej udzielenia w formie zwykłego pisma, co w niniejszej sprawie uczynił. Zdaniem Burmistrza Miasta bowiem dane obejmujące konkretne numery telefonów komórkowych przypisane poszczególnym osobom funkcyjnym nie mieszczą się w ustawowej definicji informacji publicznej. Informacją taką jest natomiast informacja o samym posiadaniu przez konkretnych funkcjonariuszy publicznych telefonów komórkowych bądź kosztach ich eksploatacji. Organ wywodził nadto, że skarga winna być odrzucona, ponieważ przedmiot skargi był już rozpatrywany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie a ponadto skarżący nie dotrzymał trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest

8 w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne

9 i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co

10 w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

11 Z uwagi na zarzut organu, iż skarżący nie zachował ustawowego terminu do wniesienia skargi w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię jej dopuszczalności. Zarzut niedopuszczalności skargi częściowo nie jest zasadny, bowiem skarga na bezczynność może być wniesiona w każdym czasie.

12 W postanowieniu z dnia 31 marca 2008r. sygn. akt I OSK 262/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do problematyki z tego zakresu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania przepisów K.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. Poza tym w rozpatrywanym przypadku nie może mieć zastosowania art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270, ze zmianami dalej powoływanej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten jak wynika z jego literalnego brzmienia odnosi się do skarg na akty

13 i czynności, a nie bezczynność organu. Niezależnie od tego, wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej, bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uzasadnia cel, jaki realizuje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zmianami) poprzez jak najszybsze rozpatrzenie wniosku.

14 W myśl przepisów tej ustawy zasadą jest udostępnienie informacji, a wyjątkiem jej odmowa. Z treści art. 21 cytowanej ustawy wynika, iż wolą prawodawcy jest odformalizowanie tego postępowania. Z tego też powodu ustawodawca zakreślił krótkie terminy przekazania i rozpatrzenia skargi, nie stawiając ponadto dodatkowych warunków do jej wniesienia. W tym względzie skład orzekający podziela argumenty podniesione w cytowanym postanowieniu, iż skarga na bezczynność organu

15 w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej a także podobne stanowisko wyrażone

16 w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r. I OSK 683/09, postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2006r.

17 I OSK 243/06, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006r.

18 I OSK 601/05 (orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń

19 Sądów Administracyjnych). Skoro wymóg wezwania do usunięcia naruszenia prawa przewidziany w art. 52 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko aktów i czynności a nie bezczynności organu, to w sprawach, których przedmiotem jest bezczynność organu nie ma także zastosowania przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. Wobec tego niezasadne jest stanowisko organu, iż przedmiotowa skarga wniesiona została z uchybieniem terminu, co uzasadniałoby jej odrzucenie.

20 Zasadnym natomiast był wniosek o odrzucenie skargi w odniesieniu do informacji publicznej dotyczącej wykazu wszystkich telefonów komórkowych, będących w gestii Urzędu Miejskiego wraz z przypisaną funkcją i nazwiskiem bezpośredniego użytkownika oraz treść opłaconych rachunków i faktur za użytkowanie w/w numerów za okres od "[...]" do "[...]". Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wyrokiem w sprawie sygn. akt "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zobowiązał Burmistrza Miasta do udostępnienia I. Z. informacji objętej wnioskiem z dnia "[...]" w postaci m.in. wykazu kosztów poniesionych na użytkowanie telefonów komórkowych z rozbiciem na poszczególne numery przypisane konkretnej osobie (stanowisku) w zakresie, w jakim zawierają one informację publiczną albo wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji. Jak wynika z akt tej sprawy wniosek I. Z. z dnia "[...]" dotyczył danych za "[...]" rok. Wobec tego ponowne żądanie w tym zakresie jest niedopuszczalne z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Zatem w tej części skarga podlega odrzuceniu z uwagi na powagę res iudicata.

21 W zakresie w jakim jest dopuszczalna, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

22 Na wstępie należy wskazać, iż problematyka dostępu do informacji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zmianami, powoływanej dalej jako ustawa). W świetle art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja

23 o sprawach publicznych i podlega ona udostępnieniu na zasadach określonych

24 w ustawie. Szczegółowy katalog spraw, w których ustawodawca przewiduje obowiązek udostępnienia informacji publicznej, zawarty jest w art. 6 ustawy. Nie jest to jednak katalog zamknięty. Ustawa nie zawiera też definicji pojęcia "informacja publiczna". W doktrynie i orzecznictwie przyjęło się, iż jest nią każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Burmistrz Miasta, jako organ gminy wymieniony w art. 11 a pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

25 ( Dz. U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zmianami) niewątpliwie jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wobec tego jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdy żądanie to dotyczy gminy lub jej struktur pomocniczych albo jednostek organizacyjnych, które nie są objęte regulacją art. ust.1 pkt 4 ustawy.

26 W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie

27 organ nie pozostaje w bezczynności w udostępnieniu skarżącemu informacji publicznej, w zakresie dotyczącym danych związanych z użytkowaniem telefonów komórkowych w "[...]" r. Trzeba mieć bowiem na uwadze, co jest przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie. Otóż jest nim, zarzucana przez skarżącego, bezczynność Burmistrza Miasta w udzieleniu informacji, objętych wnioskiem I. Z. z dnia "[...]". Rozpoznając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, sąd administracyjny bada jedynie, czy organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej wywiązał się z tego obowiązku, czy też pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku osoby ubiegającej się o udostępnienie informacji publicznej. Sąd w takiej sprawie nie jest natomiast uprawniony do dokonywania oceny, czy udzielone odpowiedzi są prawidłowe i wyczerpujące. Oceną sądu nie jest bowiem objęta kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone. Przedmiotem takiej sprawy jest bowiem wyłącznie to, czy organ pozostaje w bezczynności, a nie to w jaki sposób wniosek został załatwiony oraz, czy sprawa wszczęta tymże wnioskiem została załatwiona prawidłowo. Stanowisko takie zostało wyrażone w wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 10 września 2002r., II SAB/Wr 78/02 ("Dostęp do informacji publicznej" Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka- Ostrowska LexixNexis Wa-wa 2007 str.134) i zasługuje ono na pełną akceptację. Uzasadnia to specyfika postępowania w sprawie bezczynności. Otóż w myśl art.149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami dalej powoływanej jako p.p.s.a.) Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Nie znajduje więc uzasadnienia zobowiązywanie organu na podstawie powołanego przepisu do usunięcia stanu bezczynności skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej został załatwiony i organ skutkiem tego nie pozostaje w stanie bezczynności. Fakt, iż udzielona przez organ informacja nie satysfakcjonuje skarżącego nie może być traktowany jako bezczynność w załatwieniu jego wniosku. Jak już bowiem wskazano przy orzekaniu w sprawie ze skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności. Reasumując jeszcze raz trzeba podkreślić, że rozpatrując przedmiotową skargę I. Z. ocenie Sądu nie podlegała kwestia rzetelności udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone. Przedmiotem tej sprawy jest bowiem tylko to, czy organ poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku skarżącego dopuścił się bezczynności, nie zaś to, czy sprawę załatwił prawidłowo.

28 W tej sytuacji nie było podstaw do stwierdzenia, iż Burmistrz Miasta pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a co za tym idzie do zobowiązania organu do załatwienia przedmiotowego wniosku z dnia "[...]" skoro już raz został on załatwiony.

29 Wobec tego skargę w zakresie dotyczącym żądanych przez skarżącego informacji, dotyczących użytkowania telefonów komórkowych i kosztów z tym związanych poniesionych w "[...]" do dnia złożenia wniosku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić jako bezzasadną.