Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 września 2011 r., II SA/Ol 712/11

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 września 2011 r., II SA/Ol 712/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na niewykonanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 lutego 2010 r. Sygn. akt II SO/Ol 45/09 w przedmiocie nałożenia grzywny za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia

Uzasadnienie

2 A. Z. wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2011 r. - na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wniósł o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego grzywny w jej maksymalnej wysokości z powodu naruszenia przez organ art. 170 w związku z art. 171 na skutek art. 153 powołanej ustawy. Podniósł, iż organ mimo ciążącego na nim prawnego obowiązku nie wykonał prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

3 w Olsztynie o sygn. akt II SO/Ol 45/09, tj. nie uiścił zasądzonej prawomocnym rozstrzygnięciem grzywny na rzecz Sądu w sposób określony w art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zapłata wskazanej grzywny nie została bowiem dokonana przez Dyrektora Aresztu Śledczego jako organ administracji publicznej, ani ze środków finansowych organu, lecz z prywatnych środków pieniężnych osoby sprawującej funkcję Dyrektora, co wynika z dowodu wpłaty załączonej do akt przedmiotowej sprawy, a także z treści pisma organu z dnia 11 lipca 2011 r. stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego o udzielenie informacji w tej sprawie. Tym samym w ocenie wnioskodawcy organ zlekceważył prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i nie wykonał jego treści. Skarżący zaznaczył przy tym, iż pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. wezwał organ do wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia Sądu w sposób określony w art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże mimo wezwania organ nie dokonał wskazanej czynności, co w pełni uzasadnia niniejszy wniosek. Jednocześnie skarżący na podstawie art. 154 § 2 ustawy Prawo

4 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o stwierdzenie, iż Dyrektor Aresztu Śledczego miał prawny nakaz i obowiązek zapłaty zasądzonej grzywny jako organ administracji publicznej ze środków finansowych tego organu, a nie jako osoba prywatna z własnych środków finansowych. W związku z powyższym, A. Z. wniósł o stwierdzenie, czy bezczynność organu miała miejsce i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W jego ocenie organ pozostaje bowiem w bezczynności w dokonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej obowiązku i nakazu wynikającego z art. 170 w zw. z art. 171

5 i art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

6 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem

7 o sygn. akt II SO/Ol 45/09 wymierzył Dyrektorowi Aresztu Śledczego grzywnę w wysokości 50 złotych. Kwota to została uiszczona w czerwcu 2010 r.

8 ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu Śledczego. Organ wyjaśnił, iż trudna sytuacja finansowa jednostek budżetowych, zarówno w 2010 roku, jak

9 i w obecnym roku spowodowała, że budżet jednostki nie posiadał środków finansowych na pokrywanie takich wydatków. W związku z odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wniosku organu o umorzenie zasądzonych grzywien, dyrektor jednostki mając niezwłoczny obowiązek realizacji prawomocnych rozstrzygnięć Sądu, opłacił zasądzoną w niniejszej sprawie grzywnę z własnych środków pieniężnych. Należy zatem stwierdzić, iż zobowiązanie zostało w całości zrealizowane i organ nie pozostaje w tej kwestii w bezczynności.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

11 Przede wszystkim należy wskazać, iż sądy administracyjne zostały powołane

12 do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z tym właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych, określona przepisami art. 3 § 2 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone w tych przepisach akty administracyjne, czynności

13 z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

14 z przepisów prawa, a także bezczynność organów w przypadkach określonych

15 w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 powołanej ustawy, sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

16 Natomiast zupełnie inny charakter ma skarga na niewykonanie wyroku, o której mowa w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis przewiduje bowiem uprawnienie sądu mające na celu wymuszenie wykonania przez konkretny organ administracji publicznej wyroku sądowego, pozostające obok

17 i w związku z uprawnieniami orzeczniczymi. Są to uprawnienia dyscyplinujące organ administracji publicznej i represyjne w stosunku do niego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 479). Jednakże wniesienie skargi na podstawie powołanego przepisu jest możliwe w dwóch przypadkach

18 1) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz

19 2) w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2011, str. 548). Przy czym zgodnie z art. 228 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym są także, oprócz kosztów sądowych, dochodami budżetu państwa. Należności te podlegają egzekucji sądowej bez nadawania orzeczeniu klauzuli wykonalności.

20 Należy zatem stwierdzić, iż powołany przepis art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi daje skarżącemu możliwość przymuszenia organu

21 do wykonania wyroku sądu administracyjnego. Jednakże przepis ten odnosi się wyłącznie do niewykonania wyroku w zakresie sprawy administracyjnej. Należy bowiem wskazać, iż na przykład w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r. (Sygn. akt I OSK 154/08, dostępne w Internecie) stwierdzono, iż norma wyrażona w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowi podstawy do wymierzenia grzywny w przypadku, gdy organ nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych kosztów postępowania.

22 W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem postanowienia wydanego przez tut. Sąd w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o ustalenie przez sąd obowiązku zapłaty tej grzywny przez organ. W uzasadnieniu swojego pisma skarżący powołał się na treść art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego wniosek ten został potraktowany jako skarga

23 na niewykonanie postanowienia. W ocenie Sądu jednak skarga taka podlega odrzuceniu. Przede wszystkim podnieść bowiem należy, iż powołany przez skarżącego przepis art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się wyłącznie do wyroków, a nie postanowień wydawanych przez sąd administracyjny. Wprawdzie zgodnie z art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, lecz wyrażenie "odpowiednio" nie oznacza stosowania wszystkich przepisów wprost. Jak wskazano bowiem wyżej skarga w trybie art. 154 § 1 Prawa przed sądami administracyjnymi służy skarżącemu wyłącznie w ściśle określonych przez ten przepis wypadkach. Gdyby jednak nawet przyjąć, iż przepis ten odnosi się także do postanowień, to zdaniem Sądu brak jest podstaw do stosowania go w odniesieniu do postanowienia wymierzającego grzywnę. Jak wskazano bowiem wyżej wyrok wydawany w trybie art. 154 § 1 Prawa

24 o postępowaniu przed sądami administracyjnym ma na celu przymuszenie organu

25 do załatwienia sprawy administracyjnej, czyli jego wyegzekwowania. Postanowienie wydawane w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma na celu przymuszenia organu do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz

26 do wykonania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto jego wykonanie podlega egzekucji sądowej,

27 co wyraźnie wynika z treści art. 228 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

28 Zatem w ocenie Sądu skarga na niewykonanie postanowienia o wymierzenie grzywny za niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego.

29 Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.