Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 lutego 2025 r., I SAB/Lu 16/24

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 lutego 2025 r., I SAB/Lu 16/24

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący – Asesor sądowy WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 W skardze z 3 września 2024 r., która została doprecyzowana pismem z 13 grudnia 2024 r. (k. 20 akt sąd.), B. B. zaskarżyła bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych.

3 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że przed wniesieniem skargi postępowanie podatkowe wszczęte na skutek żądania skarżącej w sprawie umorzenia zaległości podatkowych zostało zakończone.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

5 Skarga podlega odrzuceniu.

6 W myśl art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ podatkowy bez uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia czyni skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

7 Stosownie do art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: o.p.), na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 o.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia.

8 Zdanie Sądu, ze skargi, odpowiedzi na skargę, akt sprawy przekazanych przez organ, a nawet z odpowiedzi skarżącej z 30 grudnia 2024 r. oraz załączników do tej odpowiedzi, to jest pism: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z 6 czerwca 2024 r. i 16 lipca 2024 r., Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 sierpnia 2024 r., Naczelnika Urzędu Skarbowego z 10 i 20 maja 2024 r., strony z 7 sierpnia 2024 r., nie wynika, aby złożenie skargi w niniejszej sprawie było poprzedzone ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p., a które według art. 52 § 2 p.p.s.a. jest obligatoryjne.

9 Skarga ta podlegała zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

10 Niezależnie od tego wskazać należy, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2022 r., II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dlatego skarga na bezczynność organu wniesiona po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto uchwałą z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

11 W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że żądanie skarżącej dotyczące umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2020-2022 zostało zakończone decyzją ostateczną. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżąca w toku postępowania wszczętego na skutek jej wniosku o umorzenie opisanych zaległości podatkowych, pismem z 20 maja 2024 r. wycofała to żądanie, w efekcie czego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją ostateczną z 22 maja 2024 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Następnie skarżąca uregulowała dobrowolnie zaległość podatkową.

12 Nawet więc gdyby uznać, że strona wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia – czego jednak w niniejszej sprawie nie uczyniła – to wobec złożenia skargi po ostatecznym zakończeniu postępowania podatkowego, skarga podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

13 Z tych względów, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.