Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 maja 2023 r., II SAB/Lu 70/23

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 maja 2023 r., II SAB/Lu 70/23

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty Janowskiego w przedmiocie niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z 6 marca 2023 r. A. Z. (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty Janowskiego w przedmiocie niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej.

3 W jej uzasadnieniu opisała szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania, który jej zdaniem świadczy o bezczynności i przewlekłości postępowania organu.

4 W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie wyjaśnił, że brak wcześniejszego zakończenia postępowania jest wyłącznie wynikiem wnoszenia odwołań przez inne strony postępowania, które tak jak i skarżącą mają do tego pełne prawo.

5 Niemniej jednak 21 lutego 2023 r. została przez organ wydana decyzja. Natomiast niniejsza skarga została wywiedziona już po jej wydaniu, co winno skutkować jej odrzuceniem.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

8 Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – w skrócie "p.p.s.a."), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

9 Jak wynika z akt sprawy skarżąca takiego ponaglenia na niezałatwienie w terminie przez organ sprawy z jego wniosku o wydanie decyzji orzekającej o niezbędności wejścia na teren nieruchomości (działki) sąsiedniej nie złożyła. Brak wniesienia ponaglenia czyni skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania organu niedopuszczalną i skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a.

10 Ponadto wskazania wymaga, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz: postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22), z którym sąd rozpoznający niniejsza sprawę w pełni się identyfikuje, skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna. W przywołanym orzeczeniu NSA wskazał jednocześnie, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych - wydanie rozstrzygnięcia. Zdaniem NSA skoro po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi jest wiadome, że udzielenie ochrony jednostce nie jest prawnie możliwe wobec ustania stanu przewlekłości, to prowadzenie w tym przedmiocie postępowania przestaje mieć podstawy prawne, ze względu na brak celu jego prowadzenia. NSA ocenił, że termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a., traktujący o możliwości wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, wskazuje jedynie na to, że skarga ta musi być poprzedzona ponagleniem, ale bez oczekiwania przez skarżącego na rozstrzygnięcie tego ponaglenia. O ile więc treść tego przepisu wskazuje na dopuszczalność wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w każdym czasie, rozumianym, jako w czasie niczym nieograniczonym, to jednak nie oznacza to, że skarga może być skutecznie wniesiona także w razie braku przedmiotu zaskarżenia ze względu na ustanie bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego.

11 W świetle powołanych poglądów merytoryczne odniesienie się przez sąd do zarzutów badanej w ramach niniejszego postępowania skargi i wydanie orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest niedopuszczalne, bowiem w dniu jej wniesienia nie istniał już przedmiot postępowania, jakim w realiach niniejszej sprawy był stan bezczynności i przewlekłości. Bezsporny bowiem jest, że 21 lutego 2023 r. Starosta wydał decyzję kończącą prowadzone przez niego postępowanie, która została doręczona skarżącej jeszcze przed wniesieniem skargi.

12 Z tych wszystkich względów na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.