Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2010 r., II SA/Lu 600/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2010 r., II SA/Lu 600/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia NSA Witold Falczyński,, sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...].

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. P.y od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

3 W uzasadnieniu organ wskazał, iż dnia 2 czerwca 2010 r. M. P. złożyła w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym dziadkiem C. M.

4 Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił przyznania świadczenia powołując się na to, iż osoba wymagająca opieki ma zworo dzieci, które jako osoby spokrewnione w pierwszym stopniu winy sprawować opiekę. W związku z tym, że są osoby, które w pierwszym stopniu winny sprawować opiekę przeniesienia obowiązku na wnuczkę jest nieuzasadnione.

5 Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż osobami na których ciąży obowiązek alimentacyjny wobec C. M. są jego dzieci S. B., M. M., H. S. i R. M. Zatem na wnuczce wnioskodawczyni, taki obowiązek nie ciąży.

6 Zdaniem organu podniesione w odwołaniu argumenty o braku możliwości sprawowania opieki nad Cz. M przez osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny nie mogą być uwzględnione, gdyż przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w sposób jednoznaczny wiąże prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z istnieniem obowiązku alimentacyjnego po stronie osoby sprawującej opiekę. Przepisy ustawy nie zawierają upoważnienia do orzeczenia w sprawie świadczeń pielęgnacyjnych w sposób uznaniowy.

7 Skargę na powyższą decyzję złożyła M. P. wnosząc o jej uchylenie. Wskazała, iż jedynie ona jest w stanie faktycznie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym dziadkiem Cz. M. Podniosła, że decyzja jest dla niej krzywdząca.

8 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc argumenty zaskarżonej decyzji.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

10 Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

11 Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa o odniesieniu do stanu faktycznego sprawy oraz trafność wykładni tychże przepisów.

12 Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonych decyzji w ocenie Sądu organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego, gdyż dokonały nieprawidłowej wykładni przepisów art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r.. Nr 139 poz. 992 ze zm.) co miało wpływ na wynik sprawy.

13 W stanie sprawy skarżąca M. P. zwróciła się o przyznanie świadczenie pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy zarobkowej z powodu wykonywania opieki nad dziadkiem Cz. M. legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności .

14 Zgodnie z art. 17 ust. 1a cyt. wyżej ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na który ciąży obowiązek alimentacyjny w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu, albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki.

15 Wskazać należy więc, że prawo do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne musi wywodzić się z obowiązku alimentacyjnego, o którym mowa w art. 128 k.r.o.

16 Obowiązek alimentacyjny sprowadza się do obowiązku dostarczania środków utrzymania i obciąża krewnych w linii prostej.

17 Kodeks ustala kolejność zobowiązanych – w związku z czym obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero w braku osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy ta nie może zadośćuczynić obowiązkowi (lub gdy uzyskanie od niej na czas środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami art. 132 k.r.o.).

18 Ocena stanu faktycznego w konkretnej sprawie należy do organu właściwego. Organ winien wziąć pod uwagę w szczególności wiek, stan zdrowia, indywidualną sytuację rodzinną i dochodową, czy miejsce zamieszkania osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą niepełnosprawną

19 Obowiązek wykazania obiektywnych powodów dla których osoby spokrewnione w pierwszym stopniu nie mogą sprawować opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1a cyt. wyżej ustawy spoczywa co do zasady na wnioskodawcy.

20 W stanie sprawy wnioskodawczyni powołała okoliczności uzasadniające jej zdaniem wniosek.

21 Dlatego też rolą organów w niniejszej sprawie jest przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i postępowania wyjaśniającego na okoliczności mające wpływ na ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla M. P., a w szczególności okoliczności czy dzieci: S. B., M. M., H. S., R. M. nie są w stanie sprawować opieki nad ojcem Cz. M. w rozumieniu 17 ust. 1 a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2006 , Nr 139, poz. 992 ze zm.).

22 W tym stanie rzecz Sąd uznał za uzasadnione uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).