Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 lipca 2009 r., III SAB/Lu 9/09

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 lipca 2009 r., III SAB/Lu 9/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na bezczynność Komendanta Oddziału Służby Granicznej w przedmiocie nie wydania decyzji w sprawie zasadności potrącenia części odprawy z tytułu zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 6 maja 2009 r. skarżący H. P. złożył skargę na bezczynność Komendanta Oddziału Służby Granicznej w związku z nie wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie zasadności potrącenia części odprawy z tytułu zwolnienia skarżącego ze służby.

3 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując iż skarżący nie wykorzystał środku zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 kpa ani też nie skierował do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego.

4 Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa - skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

6 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 37 § 1, że stronie przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w przypadku przekroczenia maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Organ ten – stosownie do art. 37 § 2 kpa – uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy.

7 W niniejszej sprawie, zgodnie z ustawą dnia 12 października 1990 r. o straży granicznej, Komendant Główny Straży Granicznej sprawuje nadzór nad terenowymi organami Straży Granicznej oraz nad ośrodkami szkolenia Straży Granicznej. Terenowymi organami Straży Granicznej są: komendanci oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci placówek i dywizjonów Straży Granicznej.

8 Z akt sprawy wynika, że H. P. nie składał zażalenia określonego w art. 37 kpa do właściwego organu jakim jest Główny Komendant Straży Granicznej. Zatem przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Komendanta Oddziału, nie wyczerpał niezbędnego przedsądowego toku postępowania, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 ppsa.

9 Ubocznie podnieść należy, iż w piśmie z dnia 23 czerwca 2009 r. skarżący wskazuje, że do dnia wniesienia skargi podejmował szereg czynności które miały na celu wyegzekwowanie od Komendanta Oddziału wydanie decyzji dotyczącej dokonanego potrącenia. Jednak należy stwierdzić, iż żadnego z pism sporządzonych przez H. P. nie można uznać za zażalenie złożone w trybie art. 37 kpa.

10 W tych okolicznościach wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.