Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2018 r., II SO/Łd 6/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2018 r., II SO/Łd 6/18

Sentencja

1 Dnia 20 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2018 roku sprawy z wniosku P. G. o wymierzenie A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za przekazanie z uchybieniem terminu skargi na odmowę udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić wniosek. A.B.

Uzasadnienie

2 Pismem z 30 marca 2018 r. P. G. złożył do sądu administracyjnego wniosek o wymierzenie A S.A. z siedzibą w L. Oddział Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – w skrócie: "p.p.s.a" – za przekazanie z uchybieniem terminu skargi na odmowę udostępnienia informacji publicznej.

3 W uzasadnieniu wniosku P. G. odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych i podniósł, że wymierzenie grzywny ma pełnić zarówno funkcję represyjną, jak również działać prewencyjnie i służyć zapobieganiu naruszeniom przez organ prawa w przyszłości. Tym samym wymierzenie grzywny nie ma na celu jedynie dyscyplinowania organu, ale stanowi również sankcję za naruszenie prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

4 Dalej P. G. wyjaśnił, że skarga została przez niego złożona w biurze podawczym A S.A. Oddział Ł. [...] r. Zatem spółka zobligowana była przekazać sądowi zarówno samą skargę, kompletne akta sprawy, jak i odpowiedź na skargę do 30 stycznia 2018 r. Tymczasem skarga, jak i odpowiedź na nią przekazano do sądu dopiero 15 lutego 2018 r. Organ nie wskazał jednocześnie na istnienie jakichkolwiek okoliczności, czy też powodów, które usprawiedliwiałyby takie uchybienie terminu.

5 Wnioskodawca podniósł także, że działanie A S.A. stanowi recydywę, bowiem inne sądy administracyjne nakładały już na ten podmiot grzywny, a więc spółka musiała sobie zdawać sprawę zarówno z wymaganych terminów jak i mogących wynikać z ich niedotrzymania konsekwencji. Działanie to należy traktować jako świadome i mające na celu maksymalne wydłużenie postępowania.

6 Wnioskodawca zarzucił również A S.A. Oddział Ł., że wywiązał się należycie z obowiązku przekazania sądowi kompletnych akt sprawy, a jedynie pisma stanowiące korespondencję ze skarżącym. Takie działanie należy uznać za niewywiązanie się do dnia dzisiejszego z obowiązków nałożonych na organ, w świetle art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) – zwanej: "u.d.i.p.".

7 W ocenie wnioskodawcy, wymierzenie A S.A. grzywny zgodnie z wnioskiem będzie miało na celu zapobieżenie naruszeniom prawa przez ten organ w przyszłości.

8 W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny pełnomocnik A S.A. Oddział Ł. przyznał, że spółka przekazała do sądu wniesioną przez skarżącego 15 stycznia 2018 r. skargę w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej dopiero 12 lutego 2018 r., a zatem z uchybieniem terminu wynikającego z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Jednakże opóźnienie to było niewielkie i nie miało przy tym charakteru celowego i zamierzonego. Co więcej skarga została już rozpatrzona, zatem wymierzenie grzywny przestało już spełniać funkcję dyscyplinującą podmiot zobowiązany do działania.

9 Ponadto pełnomocnik organu zaznaczył, że zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 55 ust. 1 p.p.s.a. nie ma charakteru obligatoryjnego, a uchybienie miało charakter epizodyczny.

10 Mając powyższe na uwadze pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie jest zasadny.

13 Stosownie do ww. przepisu w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

14 Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Pamiętać jednak należy, że skarga dotyczy odmowy udostępnienia informacji publicznej, a w myśl art. 21 pkt 1 u.d.i.p. przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a.

15 Jak wiadomo sądowi z urzędu ze sprawy o sygn. akt II SA/Łd 168/18, skarga P. G. na decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej została złożona w siedzibie organu w dniu 15 stycznia 2018 r. Obowiązkiem spółki było zatem przekazanie tej skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę najpóźniej do 30 stycznia 2018 r. Tymczasem organ przekazał do sądu ww. skargę dopiero 12 lutego 2018 r. (data nadania pocztą), a więc niewątpliwie z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

16 Jednakże nie można zapominać o tym, że grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, co oznacza, że nawet w razie spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do jej orzeczenia. Obowiązkiem sądu jest natomiast uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy.

17 Dlatego w ocenie sądu nie można pominąć faktu, że wniosek o wymierzenie grzywny został złożony 30 marca 2018 r., a więc już po przekazaniu skargi do sądu przez organ, a na dodatek sprawa zainicjowana tą skargą (sygn. akt II SA/Łd 168/18) została już prawomocnie rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 kwietnia 2018 r. Ponadto z akt ww. sprawy wynika, że termin rozprawy został wyznaczony na 20 marca 2018 r., a skoro tak, to znaczy, że w przekonaniu sądu akta były na tyle kompletne, że sprawa nadawała się do rozpoznania. Odroczenie publikacji orzeczenia nastąpiło natomiast wyłącznie na skutek pisma skarżącego złożonego na rozprawie. Z uwagi na obszerność pisma i załączonych do niego dokumentów, sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika organu do udzielenia terminu do zapoznania się z pismem skarżącego.

18 Niezasadne jest zatem uwzględnienie wniosku o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi, jeżeli jeszcze przed jego złożeniem organ uczynił zadość obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego występowanie z wnioskiem o ukaranie organu grzywną nie może mieć na celu jedynie funkcji represyjnej – tak w postanowieniu NSA z dnia 19 maja 2016r., sygn. akt II OZ 498/16, orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Wniosek o wymierzenie grzywny stanowi bowiem przede wszystkim środek dyscyplinujący działanie organu, a jego celem jest przeciwdziałanie "przetrzymywaniu" skarg przez organy administracji i tym samym uniemożliwianiu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. jest zatem ściśle związany z wniesieniem skargi i określa sekwencję działań, które mogą być podjęte w celu doprowadzenia do rozpoznania sprawy, a więc wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny wtedy, gdy skarga została wniesiona do organu, ale mimo upływu ustawowego terminu, nie została sądowi przekazana, co świadczyłoby o naruszeniu przez organ prawa strony do rozpoznania sprawy przez sąd.

19 W rozpoznawanej sprawie nie zostało naruszone prawo P. G. do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, ponieważ organ przekazał wniesioną przez niego skargę, a prawomocnym wyrokiem z 3 kwietnia 2018 r. sąd tę skargę uwzględnił. Tym samym postępowanie przed sądem zostało zakończone. Nie ma zatem podstaw, aby w takiej sytuacji, z postępowania w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a., czynić narzędzie o wyłącznie represyjnym charakterze.

20 W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 55 p.p.s.a. orzekł,

21 jak w sentencji.

22 A.B.