Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2025 r., II SA/Łd 923/24

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2025 r., II SA/Łd 923/24

Sentencja

1 Dnia 29 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 17 października 2024 roku nr 297/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – na rzecz skarżącej M. C. kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną 3 stycznia 2025 roku, pod pozycją [...]. ał

Uzasadnienie

2 M. C. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Wojewody Łódzkiego z 17 października 2024 r., nr 297/2024, w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.

3 W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o oddalenie skargi.

4 Odnosząc się do zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia prawa materialnego w postaci art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwą wykładnię, która doprowadziła do nieuwzględnienia w procesie

5 inwestycyjnym interesów osób trzecich – organ II instancji podkreślił, że w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że orzeka rozpatrując wyłącznie odwołanie T. D..

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

8 W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, ale niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego. Interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Istnienie, przywołanej powyżej, legitymacji skargowej, w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., podlega badaniu przez sąd administracyjny. W sytuacji jej braku u skarżącego, w przypadku gdy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2286/20).

9 Inaczej mówiąc interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. np. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96). Oznacza to, że podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma zatem podmiot, który swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego, czy też na potrzebie ochrony cudzego interesu.

10 W rozpoznawanej sprawie M. C. nie ma w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. interesu prawnego (uprawnienia do wniesienia skargi) bowiem z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że zaskarżoną do sądu decyzją Wojewoda Łódzki umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania T. D. od decyzji Starosty Zgierskiego nr 775/2024, z 5 sierpnia 2024 roku, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku – pawilonu handlowo – usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianego do realizacji na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] położonych w Z. przy ul. [...] oraz ul. [...]. Natomiast przyczyną umorzenia postępowania odwoławczego było stwierdzenie przez organ II instancji, że działka T. D. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a zatem T. D. nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Zgierskiego nr 775/2024, z 5 sierpnia 2024 r.

11 W związku z powyższym zaskarżone do sądu rozstrzygnięcie Wojewody Łódzkiego dotyczyło wyłącznie interesu prawnego T. D. i tylko tej osobie przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu.

12 To, że skarżąca była uznana przez organy administracji za stronę postępowania administracyjnego oraz to, że doręczono jej decyzję organu odwoławczego z 17 października 2024 r., nr 297/2024, nie zmienia faktu, że interes procesowy w kwestionowaniu rozstrzygnięcia dotyczącego interesu materialnoprawnego danej strony, ma tylko ta osoba, której interes materialnoprawny został zakwestionowany tym rozstrzygnięciem. Tym samym skarżąca nie ma legitymacji skargowej w niniejszej sprawie.

13 Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

14 Z tych powodów sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., o czym orzekł w postanowieniu.

15 ds