Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2022 r., II SA/Łd 918/22
postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2022 r., II SA/Łd 918/22Otwórz w aplikacji
Sentencja
1 II SA/Łd 918/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 września 2022 roku nr SKO 4104.112.2022 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności ponaglenia dotyczącego bezczynności organu w sprawie wydania decyzji o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odrzucić skargę. dc
Uzasadnienie
2 II SA/Łd 918/22
UZASADNIENIE
3 Postanowieniem z dnia 13 września 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi stwierdziło niedopuszczalność ponaglenia J. G. na niezałatwienie sprawy w terminie w przedmiocie wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie gazociągu średniego ciśnienia wraz z przyłączami gazu średniego na działach nr ewid: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obr. [...], gm. K.
4 W postanowieniu tym pouczono o możliwości zaskarżenia postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z powodu uznania go za niezgodne z prawem.
5 W dniu 27 września 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie złożyła J. G.
6 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucanie.
7 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
8 W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zawsze bada legitymację skargową strony, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej warunków formalnych, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności bada, czy dotyczy ona przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.
9 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
10 Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności ponaglenia, wydane po rozpatrzeniu ponaglenia (wniesionego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.)).
11 W ocenie Sądu, postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, gdyż ustawa tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie czy rozstrzygające sprawę co do istoty. Organ rozpatrujący ponaglenie nie wypowiada się merytorycznie i nie rozstrzyga istoty sprawy. Instytucja ponaglenia służy wyłącznie zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w prowadzeniu postępowania (art. 37 § 6 k.p.a.). Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Wniesienie ponaglenia jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Wniesienie ponaglenia jest bowiem równoznaczne z wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 29 stycznia 2019 r. sygn. IV SA/Po 1248/18, postanowienie WSA w Krakowie z 22 kwietnia 2016 r. sygn. I SA/Kr 167/16, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
12 W świetle powyższego uznać należy, że postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia nie mieści się w katalogu postanowień, na które może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Sądowej kontroli tego rodzaju postanowień nie przewidują też przepisy szczególne (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Należało zatem uznać, że niedopuszczalna była skarga na kwestionowane przez stronę skarżącą postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi
13 Sąd dostrzega, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ błędnie pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Wyjaśnić należy, że błędne pouczenie nie skutkuje nadaniem stronie uprawnień, które nie wynikają z przepisów postępowania administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. I OSK 755/12 ochrona udzielana na podstawie art. 112 k.p.a. jest dość szeroka, ale nie ma charakteru absolutnego. Błędna informacja co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych dla niej konsekwencji, ale też nie może dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania.
14 Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie jest zatem dopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
15 Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.
16 dc
Powołane przepisy
- Kodeks postępowania administracyjnego, art. 37 (§ 6)
- Kodeks postępowania administracyjnego, art. 112
- Kodeks postępowania administracyjnego, art. 141 (§ 1)
- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 3 (§ 3)
- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 52 (§ 1)
- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 58 (§ 1)