Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2014 r., II SA/Łd 100/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2014 r., II SA/Łd 100/14

Sentencja

1 Dnia 4 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie w terminie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. a.bł.

Uzasadnienie

2 Skargą z dnia 14 stycznia 2013r. D. G. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zażalenia złożonego w trybie art. 37 K.p.a., na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta Ł. wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

5 1) decyzje administracyjne;

6 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

7 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

8 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

9 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

10 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

11 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

12 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

13 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4.

14 Stosownie natomiast do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz.U. z 2013r., poz. 270 ze zm., w skrócie K.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 K.p.a.).

15 W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż organ administracji właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 K.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy aktów administracyjnych wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych incydentalnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Postanowienie to nie kończy także postępowania w sprawie. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 K.p.a. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu z zakresu administracji publicznej dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, a zatem nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 74/13; z dnia 17 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 1014/11; z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 33/11; z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt l OSK 306/05 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

16 Skarga wniesiona na akt, na który stosownie do art. 3 P.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

17 W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydane w trybie art. 37 K.p.a., a więc postanowienie, które stosownie do powołanych wyżej argumentów nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną.

18 Na marginesie podkreślić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne wywołane skargą na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej cechuje pewna specyfika, gdyż do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest wymagane wcześniejsze wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. W takim przypadku skarga na bezczynność organu nie musi być poprzedzona wcześniejszym wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 marca 2012r., sygn. akt II SAB/Bk 2/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006r., II SAB/Wa 40/2006 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

19 W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

20 a.bł.