Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2015 r., III SA/Łd 129/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2015 r., III SA/Łd 129/15

Sentencja

1 Dnia 30 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant Specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. T. z dnia [...] roku, nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania W. W. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii A, B, C, BE, CE - nr [...] wydanego w dniu 30 maja 2005 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

3 Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 września 2014 r. do Referatu Komunikacji Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek działającego z up. Prezydenta Miasta P. Pełnomocnika Prezydenta Miasta ds. Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych , Zdrowia i Pomocy Społecznej o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego W. W. zam. P. ul. A 4/5. Z wniosku wynikało, że do strony skierowano wezwanie celem stawienia się na wywiad alimentacyjny i odebrania oświadczenia majątkowego. Przesyłkę poleconą skierowano na adres P. ul. B 64 m. 23. Wysłane wezwanie zostało dwukrotnie awizowane i uznane za doręczone, a dłużnik nie zgłosił się na wywiad w celu złożenia oświadczenia majątkowego. Organ wszczął w związku z tym z urzędu postępowanie w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, które wysłano na adres: P. ul. B 64a m.23. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. orzekł o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Decyzję skierowano na adres P. ul. A 4/5. Przesyłka została dwukrotnie awizowana i uznana za doręczoną w trybie "awizo". Organ ustalił, że decyzja [...] z dnia [...] jest decyzją ostateczną od dnia 13 czerwca 2014 r.

4 Wobec powyższego Prezydent Miasta P. wszczął z urzędu postępowanie wobec dłużnika alimentacyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Zawiadomienie nr [...] skierowano i doręczono skarżącemu pod adresem P., ul. C 312.

5 Decyzją z dnia [...] organ I instancji, na podstawie art. 5 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1128 ze zm.), orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy.

6 W odwołaniu skarżący wskazał, że z powodu braku stałego miejsca zamieszkania nie docierały do niego przesyłki pocztowe i miał także z tego powodu kłopoty ze znalezieniem pracy, co jest udokumentowane w jego podaniu o lokal socjalny. Wyjaśnił, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy zawiesza jego przyjęcie do stałej pracy.

7 Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zwróciło się do Prezydenta Miasta P. o wyjaśnienie, czy spełnione zostały przesłanki doręczenia decyzji o uznaniu skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych w trybie doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. i czy przesyłka została skierowana na właściwy adres strony postępowania. Kolegium wskazało, że z odwołania wynika, że z powodu braku stałego miejsca zamieszkania do skarżącego nie docierały przesyłki pocztowe.

8 W odpowiedzi, w piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r. wskazano, że cała korespondencja w sprawie kierowana była na adresy skarżącego: ul. B 64A m. 23 i A 4 m.5 w P. Komornik sądowy prowadzący sprawę Pana W. W. wskazuje adres P. ul. B 64 A m.23. Organ wyjaśnił ponadto, że Referat Ewidencji Ludności w UM w P. nie posiada w swoim zbiorze żadnego adresu, zameldowania lub zameldowania czasowego W. W. Adresy korespondencyjne dłużnika ulegały częstej zmianie, co ustalono po ostatnim wywiadzie udzielonym w dniu 4 listopada 2014 r. O zmianach dłużnik nie informował urzędu.

9 Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja organu I instancji podjęta została na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 5 ust. 3b ww. ustawy, jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji, oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny. W myśl art. 5 ust. 5 ww. ustawy, na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy.

10 Kolegium stwierdziło, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu podjęta przez organ I instancji na podstawie wyżej przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym, organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, obowiązany jest do jej wydania.

11 Organ odwoławczy wyjaśnił, że wątpliwość budziła kwestia ostateczności decyzji orzekającej o uznaniu W. W. za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Organ I instancji wystąpił w dniu 17 października 2014 r. do Pełnomocnika Prezydenta Miasta ds. Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Zdrowia i Pomocy Społecznej, który w piśmie z dnia 23 października 2014 r. potwierdził, że decyzja uznająca skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych jest ostateczna. W tej kwestii do Prezydenta Miasta P. organu wydającego decyzję z dnia [...] zwróciło się również Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. Organ ten nie podważył przymiotu ostateczności wspomnianej decyzji.

12 W tym stanie Kolegium uznało, że decyzja uznająca skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych jest decyzją ostateczną, a skoro tak, to zostały zrealizowane wszystkie wymogi ustawowe do podjęcia decyzji w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy.

13 Ponadto organ wyjaśnił, że stosownie do art. 5 ust. 6 cytowanej wcześniej ustawy, uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy następuje na wniosek organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, gdy:

14 ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3, oraz dłużnik

15 alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu

16 ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych

17 alimentów lub

18 nastąpi utrata statusu dłużnika alimentacyjnego.

19 W skardze skierowanej do sądu W. W. wskazał, że od około 3 lat używa adresu do korespondencji: P., ul C 312. W ocenie skarżącego "fundusz alimentacyjny" wysłał decyzję na niewłaściwy adres. Wskazał, że jest bez stałego miejsca zamieszkania. Skarżący wyjaśnił, że w 2011 r. stracił pracę z powodu braku adresu, a w transporcie drogowym jest to wymagane. Podkreślił, że udało mu się znaleźć firmę, która go zatrudni po ukończeniu kursu, na który skierował go PUP w P. Skarżący podniósł, że jest kierowcą zawodowym i jest zarejestrowany w PUP. Od października 2014 r., nie może podjąć pracy zarobkowej i powiększa się jego zadłużenie alimentacyjne.

20 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji.

21 Postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

22 Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. zobowiązano organ odwoławczy do nadesłania w terminie 3 dni pełnych akt administracyjnych dotyczących uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W dniu 27 kwietnia 2015 r. do Sądu wpłynęły akta administracyjne.

23 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

24 Skarga W. W. jest zasadna.

25 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

26 Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2102r. poz. 270) – [dalej p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

27 Sąd administracyjny ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia).

28 Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

29 Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenie prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, określone zostały w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a.

30 Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

31 Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. orzekającą o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy jako dłużnikowi alimentacyjnemu.

32 Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił przepis art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.), który stanowi, że na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Brzmienie art. 5 ust. 5 ustawy jest jednoznaczne i wskazuje, że decyzja właściwego starosty o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest decyzją uznaniową lecz decyzją związaną. Sformułowanie "starosta wydaje decyzję/../" oznacza obowiązek wydania decyzji w przypadku spełnienia przesłanki wskazanej w przepisie.

33 Wniosek o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, organ właściwy dłużnika kieruje do starosty, jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, dołączając odpis tej decyzji, oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny ( Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.) ( art. 5 ust. 3b ustawy).

34 Podkreślić należy, że decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wydawana jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym przez organ właściwy dłużnika, gdy zaistnieją podstawy wskazane w art. 5 ust. 3 ustawy. Organ orzekający w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie dokonuje więc oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 5 ust. 3 warunkujących wydanie decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Przesłanką wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest wniosek organu właściwego dłużnika, który musi spełniać wymogi określone w art. 5 ust. 3b ustawy. Z art. 5 ust. 3b ustawy wynika zaś jednoznacznie, że podstawą skierowania wniosku może być tylko decyzja ostateczna.

35 Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ilekroć w ustawie jest mowa o organie właściwym dłużnika – oznacza to wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej. W tej sprawie organem właściwym dłużnika, ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego jest Prezydent Miasta P.

36 Starosta (w rozpoznawanej sprawie funkcje starosty pełni również Prezydent Miasta P.), do którego wpłynął wniosek o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu miał obowiązek ustalić, czy decyzja będąca podstawą jego sporządzenia była decyzją ostateczną. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie kwestia ta nie została w sposób dostateczny wyjaśniona.

37 W rozpoznawanej sprawie decyzja z dnia [...] uznająca skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych została wysłana na adres: P. ul. A 4/.5 i uznana za doręczoną skarżącemu w trybie "awizo", tj. art. 44 k.p.a. Na tej podstawie we wniosku o zatrzymanie prawa jazdy organ wskazał, że w decyzja ta stała się ostateczna.

38 Zdaniem sądu, z załączonych akt administracyjnych nie wynika jednak, w sposób nie budzący wątpliwości, że decyzja z dnia [...] uznająca skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stała się ostateczna. Na podstawie załączonej kserokopii dowodu doręczenia decyzji, nie można było uznać, że doręczenie to było prawidłowe i w związku z tym istniały podstawy prawne do uznania przesyłki zawierającej tę decyzję za doręczoną w trybie tzw. awizo, a następnie czy upłynął dla skarżącego 14-dniowy termin do wniesienia odwołania.

39 Nie wiadomo również dlaczego ten sam organ w ramach różnych wydziałów doręczał skarżącemu korespondencję na różne adresy .

40 Z akt sprawy w sprawie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wynika skąd organ dysponował adresem "P. ul. A 4/.5". Nie jest też jasne, czy chodziło o adres "P. ul. A 4/5", czy adres "P. ul. A 45", na który wysyłane było skarżącemu 18.10.2013r. zawiadomienie o przyznaniu na dziecko świadczenia z funduszu alimentacyjnego ( w aktach brak dowodu doręczenia a nawet wysłania tego zawiadomienia). Nie wiadomo również dlaczego Prezydent Miasta P. wysłał skarżącemu tę decyzję na adres "P. ul. A 4/5", skoro w uzasadnieniu decyzji stwierdza, że adres zameldowania dłużnika alimentacyjnego podany przez Referat Ewidencji Ludności UM P. to "P. ul. B 64a m.23" , na który przesłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania ( przesyłka również była awizowana).

41 Stwierdzenie to pozostaje ponadto w sprzeczności z treścią odpowiedzi udzielonej przez organ I instancji na zapytanie SKO w P., gdzie podano, że Referat Ewidencji Ludności nie posiada w swoim zbiorze żadnego adresu, zameldowania lub zameldowania czasowego W. W. Wymagało to wyjaśnienia.

42 Równocześnie należy zauważyć, że Prezydent Miasta P. jako organ I instancji, zawiadamiając o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy, od razu skutecznie doręczył 1.10.2014 r. stronie korespondencję, ale na adres: P. ul. C 312, a zarówno w przedmiotowej sprawie jak i w sprawie o uznanie dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań organem I instancji jest ten sam organ - Prezydent Miasta P.

43 W ocenie Sądu, potrzebę wyjaśnienia przedstawionych powyżej wątpliwości dostrzegło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze, czego wyrazem było pismo z dnia 8 grudnia 2014 r. wzywające organ I instancji do wyjaśnienia, czy decyzja z dnia [...] został prawidłowo doręczona tj. czy zostały spełnione wszystkie przesłanki doręczenia zastępczego. Otrzymana odpowiedź nie była jednak wystarczająca, a za taką została uznana.

44 Skarżący w odwołaniu jak i w skardze podnosi, że nie ma stałego miejsca zamieszkania, prawdopodobnie od 2011 r., kiedy z tego powodu, jak podał, stracił pracę. Należy zatem wyjaśnić czy prawidłowe było przesłanie decyzji na ul. A w P., gdy z akt wynikało, że skarżący wskazywał przed tym samym organem w Referacie Komunikacji UM adres do korespondencji: "P. ul. C 312" i pod tym adresem odbierał korespondencję (w tym decyzję o odmowie dokonania w prawie jazdy wpisu o szkoleniu).

45 W ocenie Sądu okoliczności te powinny zostać w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione, gdyż od tego, czy doręczenie decyzji w sprawie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych było prawidłowe zależy, czy rozpoczął bieg termin do wniesienia przez niego odwołania od tej decyzji i czy termin ten upłynął, a w związku z tym decyzja stała się ostateczna. W postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy dłużnik alimentacyjny nie ma już żadnych możliwości wykazywania niezasadności uznania go za uchylającego się od tego obowiązku.

46 W związku z powyższym należy zauważyć, że sposób doręczania pism w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy art. 39-45 k.p.a. Jak stanowi art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. poz.1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

47 Osobie fizycznej, pisma w postępowaniu administracyjnym należy doręczać zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1 – 3 k.p.a.. Zastosowanie znajdują tu także art. 43 i art. 44 k.p.a. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy ( art. 42 § 1 k.p.a.), mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2), a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w §1 i §2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W postanowieniach art. 42 zawarto unormowanie doręczenia trybie zwykłym (§1) oraz w trybach dodatkowych (§2 i §3), w każdym przypadku chodzi tu jednak o doręczenie osobiste adresatowi. W przepisie ustalono też kolejność miejsc, w których doręczenie może nastąpić, a którą organ zobowiązany jest zachować. Ten sposób doręczania korespondencji dotyczy wszystkich uczestników postępowania w tym także osób, które nie posiadają, jak skarżący, zameldowania na pobyt stały lub czasowy

48 Art. 42 § 1 k.pa. mówi o doręczaniu pisma osobom fizycznym w ich mieszkaniu przez co należy rozumieć szeroko rozumiane miejsce zamieszkania danej osoby, w tym również miejsce, w którym osoba nie posiadająca zameldowania na pobyt stały lub czasowy faktycznie przebywa. Jak stwierdził WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 3.12.2013 r. w sprawie II SA/Ol 924/13 brak legalnych definicji użytych w k.p.a. pojęć "mieszkanie" i "adres", pozwala przyjąć, że mogą być one traktowane zamiennie i nie muszą być tożsame z miejscem zameldowania na pobyt stały bądź stałego zamieszkania.

49 Dopiero w następnej kolejności w grę wchodzi doręczenie zastępcze uregulowane w art. 43 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

50 W myśl art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 wskazanej ustawy:

51 1) operator pocztowy /.../ przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

52 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

53 Stosownie do § 2 tego przepisu, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 wskazywanego przepisu).

54 Jak stanowi art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

55 Unormowanie uregulowane w art. 44 k.p.a. spełnia dwojakie zadanie. Po pierwsze, przepisy te stwarzają dla adresata pisma prawo do odebrania w określonym czasie pisma osobiście lub przez osobę upełnomocnioną do działania w jego imieniu, stanowiąc odpowiednio do tego o prawnym obowiązku przechowywania pisma z zawiadomieniem o tym fakcie adresata. Po drugie, zapobiegają tamowaniu biegu postępowania, ale dopiero w przypadku zaniechania odbioru pisma przez adresata w określonym terminie (B. Adamiak, J. Borkowski "KPA Komentarz" Wyd. 11 str. 254) Stosowanie instytucji prawnej doręczenia zastępczego służyć ma zapewnieniu ekonomiki postępowania i zapobiegać przewlekaniu postępowania administracyjnego przez adresatów pism. Jednocześnie omawiany sposób doręczenia stwarza stan fikcji w tym zakresie. Pozwala bowiem na przyjęcie domniemania, iż strona odebrała w określonej dacie skierowaną do niej przesyłkę, pomimo iż w rzeczywistości sytuacja taka nie miała miejsca. Wobec tego stosowanie tej instytucji nie może być dowolne. Przyjęcie domniemania doręczenie przesyłki może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy spełnione są wszystkie przesłanki wymienione w kolejnych paragrafach art. 44 k.p.a., przy czym poszczególne czynności doręczenia muszą być wykonane z należytą starannością i w kolejności przewidzianej w przepisie . W orzecznictwie sądowym podkreśla się , że niezawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki, jak też zupełny brak informacji na zwrotce lub też jej nieczytelne wypełnienie oznaczają, że doręczenie jest bezskuteczne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 roku, sygn. akt I FSK 485/07 - niepublikowane, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1998 roku, sygn. akt I SA/Gd 1457/1996 - Lex nr 34760, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001 roku, sygn. akt III RN 70/2000 - OSNP 2001/19/574,wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2.07.2013 r sygn. II OSK 572/12 –Lex 1372126)

56 Ponadto prawny skutek upływu terminu przechowywania pisma ustanowiony w art.44 § 4 powstanie tylko wtedy, gdy pismo skierowano do odbiorcy pod poprawny adres. Domniemanie ustanowione w art. 44 nie dotyczy bowiem pism z błędnym adresem odbiorcy, poza przypadkiem unormowanym w art. 41 § 2 k.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski "KPA Komentarz" Wyd. 11 str. 255, postanowienie SN z 6.04.2000 r. III RN 141/99 – OSNP 2001, Nr 1, poz. 6).

57 W rozpoznawanej sprawie organ nie wyjaśnił i nie ocenił w sposób dostateczny wątpliwości dotyczących poprawności adresu, na który przesłano decyzję będącą podstawą wniosku, co stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i następnie prawidłowości uznania jej za doręczoną, choć jest to warunek uznania decyzji za ostateczną (po upływie terminu do wniesienia odwołania ). Nadesłana wraz z decyzją kserokopia dowodu doręczenia nie zawiera m.in. adnotacji o tym, gdzie adresat ma możliwości odbioru przesyłki. Organ ponownie rozpoznając sprawę powinien wyjaśnić i ocenić powyższe rozbieżności. Dopiero wówczas będzie mógł stwierdzić, czy jest spełniona przesłanka do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, czy też postępowanie jest bezprzedmiotowe.

58 Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

59 D.J.