Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2015 r., II SAB/Kr 146/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2015 r., II SAB/Kr 146/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Renata Czeluśniak Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie robót budowlanych I. stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. do wydania aktu lub podjęcia czynności; III. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. karę grzywny w wysokości 500 zł ( pięćset złotych); IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 zł ( sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 J. M. pismem z dnia 20 października 2012r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w zakresie niewydania aktu administracyjnego w sprawie robót budowlanych prowadzonych w budynku przy ul. O. w Z.. W skardze wskazano, iż organ wyższego rzędu wyznaczył skarżonemu organowi, po rozpoznaniu zażalenie skarżącego, termin załatwienia sprawy do dnia 20 stycznia 2012r., czego również organ nie dotrzymał. W uzupełnieniu skargi w piśmie z dnia 14 października 2015r. szczegółowo przedstawiono przebieg postępowania toczącego się od listopada 2007r. podtrzymując skargę. Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny, oraz o zasądzenie kosztów.

3 W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. pismem z dnia 3 sierpnia 2015r. wskazał na przyczyny ponad 2,5 letniego opóźnienia w przekazaniu skargi do WSA w Krakowie, jako błędnego przesłania jej do WINB w K. wraz z innym pismem skarżącego i odesłania dopiero przez ten organ do sądu. Organ podkreślił przy tym, iż skarżący nie występował w tym czasie o wyjaśnienie sprawy jego skargi. Skarżony organ wskazał na wydanie w dniu 25 października 2012r. decyzji nr [...] nakazującej rozbiórkę w sprawie jakiej dotyczyła skarga na bezczynność, opisując również przy tym szczegółowo przebieg postępowania prowadzącego do wydania tej decyzji, jak również czynności dokonywanych po wydaniu tej decyzji.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Przedmiotem kontrolowanej sprawy jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w zakresie niewydania aktu administracyjnego w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez Z. i J. M. w budynku przy ul. O. w Z. co do wykonania nowego przewodu kominowego. Wobec wydania aktu administracyjnego kończącego to postępowanie przed skarżonym organem I instancji tj. jak wyżej wskazano już po wniesieniu skargi - decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia 25 października 2012r., załatwiającej sprawę administracyjną, stan bezczynności skarżonego organu już nie występował. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej określana jako "p.p.s.a.").

6 Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ wydał w/w decyzję administracyjną już po wniesieniu do sądu skargi na jego bezczynność. Jak wynika z akt sprawy, skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 20 października 2012r., natomiast decyzję administracyjną wydano 25 października 2012r.

7 Wydanie decyzji, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Oceniając powyższy aspekt sprawy sąd uznał, iż bezczynność organu miała niewątpliwie miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt I wyroku). Ocena ta wynika przede wszystkim z oceny samych okoliczności opisanych wprost przez skarżony organ w odpowiedzi na skargę, ale także z analizy akt administracyjnych. Postępowanie w niniejszej sprawie tj. robót budowlanych prowadzonych przez J. M. i Z. M. w budynku przy ul. O. w Z. w zakresie wykonania nowego przewodu kominowego, toczy się od października 2007r. W dniu 23 listopada 2007r. postanowieniem skarżonego organu wstrzymano prowadzenie tych robót, które WINB w K. utrzymał w mocy postanowieniem z dnia 9 marca 2009r., a WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2009r. sygn. II SA/Kr 1046/09 oddalił skargę na to postanowienie. W oparciu o w/w postanowienie organ I instancji wydał w dniu 22 stycznia 2008r. decyzję nr [...] nakładająca na J. M. i Z. M. w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, obowiązek przedłożenia oceny technicznej oraz ekspertyzy technicznej do dnia 15 marca 2008r. Z uwagi na toczące się postępowanie zażaleniowe i sądowe żądane dokumenty zostały przedstawione w dniu 13 sierpnia 2009r., lecz z uwagi na braki nakazano ich uzupełnienie do 30 kwietnia 2010r. Następnie dopiero 25 października 2012r. wydana została decyzja nr [...] nakazująca rozbiórkę. A zatem nawet pomijając okresy faktycznego zawieszenia postępowania wynikające z rozpoznawania zażalenia przez organ wyższej instancji, skargi przez sąd administracyjny oraz wyznaczania skarżącym dodatkowych terminów do uzupełniania braków w dokumentacji, skarżony organ niewątpliwie pozostawał w bezczynności, ponieważ wszystkie opisane powyżej okoliczności nie uzasadniały tak długich okresów w których organ nie dokonywał czynności procesowych i nie wydał decyzji, zwłaszcza w okresie od maja 2010r. do października 2012r. Dodać należy - choć okoliczności te nie mają decydującego znaczenia dla oceny bezczynności z uwagi na datę wniesienia skargi - że już po uchyleniu decyzji nr [...], decyzją WINB w K. nr [...] z dnia 31 lipca 2013r. znak: [...], do listopada 2014r. tj. przez okres dwóch lat organ nie przeprowadził żadnych czynności w sprawie, pozostając całkowicie bezczynnym. Ponowną decyzję tj. nr [...], skarżony organ wydał dopiero w dniu 13 maja 2015r. Wobec tego zupełnie niezrozumiałe jest wskazywanie w odpowiedzi na skargę, że przyczyną tego mogło być błędne przesłanie skargi do WINB w K. wraz z innym pismem skarżącego czy brak upominania się skarżącego w tym okresie o wydanie decyzji, czy rozpoznano skargę na bezczynność. Skarżony organ nie przedstawił zatem żadnych racjonalnych okoliczności opóźnienia, mogących zmniejszać winę organu w niezachowaniu ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Brak również jakichkolwiek podstaw aby z urzędu uznać, że sporne postępowanie było prowadzone z rzetelnością i skrupulatnością mającą na celu efektywne wydanie rozstrzygnięcia.

8 Powyższe znaczne opóźnienie w rozpoznaniu sprawy jest wysoce naganne i nie powinno się zdarzyć w organie administracji publicznej, nawet przy nadzwyczajnych i zaskakujących okolicznościach obiektywnie niezależnych od organu, jakie jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiły, gdyż za takie nie można uznać faktycznego zagubienia pisma skarżących stanowiącego skargę na bezczynność. Stąd powyżej opisane działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skutkuje, w ocenie Sądu, grzywną w wysokości 500 zł (pkt III wyroku). W zaistniałych okolicznościach orzeczona grzywna w minimalnej wysokości mając na uwadze maksymalne progi zawarte w art. 154 § 6 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., będzie, w ocenie Sądu, spełniać cele, dla jakich winna być orzekana, zarówno cechując się adekwatną karą za konkretne wyżej opisane zaniechanie, jak i skutkować będzie prewencyjnie na przyszłość w celu uniknięcia takich zaniechań.

9 O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt IV wyroku).

10 Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.