Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2018 r., II SA/Kr 508/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2018 r., II SA/Kr 508/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w sprawie ustalenia warunków zabudowy - po wznowieniu postępowania skargę oddala.

Uzasadnienie

2 Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 30 sierpnia 2016 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, drogą wewnętrzną, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (chodniki, oświetlenie) na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. j.w. przy [...] w K.".

3 Na skutek wniosku J. R. i M. R. – postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r., znak [...] na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie w tej sprawie.

4 Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 8 maja 2017 roku (nr [...]), wydaną w wyniku wznowionego postępowania, organ stwierdził wydanie z naruszeniem prawa opisanej wyżej decyzji z dnia 30 sierpnia 2016 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 151 § 2, 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 104 k.p.a.

5 W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że wnioskujący o wznowienie postępowania J. R. i M. R. – jako współwłaściciele działki nr [...] obr. [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji – powinni być stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jednakże zostali w nim pominięci. Tym samym spełniła się przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Również termin do złożenia wniosku o wznowienie został zachowany.

6 Natomiast analizując sprawę ustalenia warunków zabudowy pod kątem przepisów prawa materialnego stwierdzono, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. W konsekwencji Organ I instancji stwierdził, że postępowanie zakończone przedmiotową decyzją dotknięte było jedynie wadą procesową polegającą na pominięciu wnioskodawców w udziale w postępowaniu, jednak wada ta nie miała wpływu na zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.

7 Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. R. i M. R. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 lutego 2018 roku (sygn. [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

8 Kolegium w całości podzieliło ocenę dokonaną przez organ I instancji, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dotknięta była wadą proceduralną, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, jednakże nie miało to żadnego wpływu na prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego.

9 Podkreślono, że w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu istotne znaczenie mają ustalenia sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno - architektonicznej. W myśl, bowiem § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r. nr 164 poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

10 Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

11 Obszar analizowany wyznaczono zgodnie z wymogami wynikającymi z w/w rozporządzenia i odzwierciedlono na załączniku graficznym do analizy. Na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzona została wspomniana wyżej analiza urbanistyczno - architektoniczna, w której przedstawiono cechy zabudowy w obszarze analizowanym tj. jak kształtuje się forma architektoniczna budynków w obszarze objętym analizą,, linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość do kalenicy oraz geometria dachu, jak również wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy.

12 Organ I instancji zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy, w tym w szczególności dotyczące ustalenia:

13 1) linii zabudowy;

14 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

15 3) szerokości elewacji frontowej;

16 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

17 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

18 W oparciu o ustalenia analizy architektoniczno - urbanistycznej oraz wyniki do analizy, Organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji określone w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji pn. "warunki zabudowy".

19 Kolegium zaznaczyło - mając na uwadze zarzuty odwołania - że decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym zamierzoną inwestycją. Stąd też przy wydawaniu takiej decyzji organ administracji zobligowany jest stosować procedurę ściśle przewidzianą w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która nie obejmuje obowiązku uwzględniania postanowień projektowanego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym znajduje się również teren inwestycji.

20 Pominięcie w udziale w postępowaniu J. i M. R. nie wpłynęło ani na sposób wyznaczenia przez Organ I instancji granic obszaru analizowanego, ani na treść przeprowadzonej na tym obszarze analizy urbanistyczno - architektonicznej, której wyniki z kolei legły u podstaw ustalonych dla przedmiotowej inwestycji warunków zabudowy. Nie wpłynęło również na formalną prawidłowość przeprowadzonego postępowania i wydanej decyzji, ani też na treść tej decyzji i na poszczególne ustalenia oraz określone wskaźniki i parametry. Organ odwoławczy uznał, że zasadnie Organ I instancji zastosował art. 151 § 2 K.p.a., ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia wydania w/w decyzji z naruszeniem prawa i jednocześnie zaniechał jej uchylenia, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

21 Odnosząc się natomiast do szeregu zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Organu I instancji Kolegium stwierdza, że zarzuty te odnoszą się w znacznej części do nieprawidłowego - zdaniem Skarżących - zastosowania przez Organ I instancji przepisów prawa materialnego przy wydawaniu decyzji z dnia 30 sierpnia 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy.

22 Kolegium zaznaczyło, iż J. i M. R. złożyli do organu II instancji również wniosek o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a SKO decyzją z dnia 30 sierpnia 2017 r-sygn. [...] [...] odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tut. Kolegium decyzją z dnia 27 października 2017 r. sygn. [...] utrzymało w mocy w.w decyzję Kolegium. Tym samym objęta wnioskiem M. i J. R. o wznowienie postępowania decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2016 r., została zweryfikowana i oceniona także w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., pod względem zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego.

23 Z kolei zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące braku uchylenia decyzji o warunkach zabudowy pomimo jej niezgodności z przepisami prawa budowlanego, nie stanowią podstawy do uchylenia w postępowaniu wznowieniowym kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy, ani też nie stanowiłyby podstawy do uchylenia tej decyzji w postępowaniu odwoławczym (zwykłym).

24 Kolegium wyjaśnia, że kwestie techniczno - budowlane dotyczące realizacji konkretnej inwestycji są oceniane dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowalnego.

25 Ponadto zarzut Skarżących dotyczący braku odniesienia się przez Organ I instancji do niektórych podniesionych przez Wnioskodawców zarzutów przedstawionych we wniosku o wznowienie z dnia 05.12.2016 r., w istocie dotyczy również kwestii techniczno - budowlanych związanych z realizacją inwestycji, tj. odsunięcie planowanego budynku i garażu podziemnego od granic posesji Wnioskodawców oraz zabezpieczenie terenu na czas robót porządkowych i budowlanych. Do tych kwestii Kolegium ustosunkowało się powyżej.

26 Zatem skoro w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia bądź zmiany w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 k.p.a.).

27 Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. A., wnosząc o jej uchylenie decyzji SKO, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K..

28 Skarżący zarzuca organom administracji rażące naruszenie prawa poprzez brak skutecznego zawiadomienia o postępowaniu wszystkich stron postępowania, współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...]. W skardze podnosi również, że organ I instancji (Prezydent Miasta K.) oraz inwestor zaniechali odszukania aktualnych stron postępowania, tj. spadkobierców A. i K. G., którzy zmarli w 1943 r. Zdaniem skarżącego, w prowadzonym postępowaniu naruszone został przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji ustala z urzędu, które osoby są stronami w postępowaniu administracyjnym, kierując się w tym względzie przepisami art. 28 k.p.a. i przepisami szczególnymi. Skarżący wniósł ponadto o dołączenie do akt sprawy, akt postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w którym z tych samych przyczyn (tj. nieprawidłowe ustalenie stron postępowania) uchylono decyzję Organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.

29 Z. A. wniósł także o ustalenie właścicieli działek nr [...], [...], [...] obr. [...] oraz współwłaścicieli budynku nr [...] przy ul. [...], bowiem w międzyczasie zostały wyodrębnione lokale mieszkalne, a ich nabywcy zdaniem skarżącego stali się stronami w postępowaniu.

30 Skarżący ocenił ponadto, że planowana inwestycja nie realizuje zasady dobrego sąsiedztwa, nie nawiązuje do istniejącej zabudowy i spowoduje chaos urbanistyczny. Podniósł, że poprzednie plany zagospodarowania i aktualne studium nie dopuszczają zabudowy o wys. 13,5 m do kalenicy, natomiast określały wysokość 7-9 m do kalenicy, co nie zostało – jego zdaniem - uwzględnione przez Organ I instancji.

31 W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi.

32 Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył, co następuje:

33 Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - . sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

34 Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

35 Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2016 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, drogą wewnętrzną, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (chodniki, oświetlenie) na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. j.w. przy ul [...] w K.".

36 Wznowienie tego postępowania było prawidłowe, bowiem wnioskodawcy J. R. i M. R., jako współwłaściciele działki nr [...] obr. [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji – zostali bez własnej winy pominięci w postępowaniu, pomimo, że powinni być jego stronami. Zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek o wznowienie został złożony w terminie wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a., co rozważył organ I instancji w postanowieniu o wznowieniu postępowania.

37 W tym miejscu należy rozważyć skutki wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji.

38 Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. W myśl § 2 tego przepisu postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

39 W sytuacji, gdy po wydaniu postanowienia o wznowieniu przyczyny wznowienia potwierdziły się – ustalenia wymaga, jaki jest zakres postępowania "co do rozstrzygnięcia sprawy". W szczególności chodzi o wyjaśnienie, czy po wznowieniu całe postępowanie administracyjne toczy się na nowo, czy też ogranicza się do kontroli wpływu podstawy wznowienia na prawidłowość rozstrzygnięcia.

40 Jak wskazuje M. Jaśkowska (Art. 149 teza 3. W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VII. Wolters Kluwer, 2018) "Zgodnie z wyrokiem NSA z 18.08.2011 r., II OSK 487/11, LEX nr 1069062, w przepisach Kodeksu brakuje zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania powinno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. Również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy powinno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być, zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Podobnie w wyroku NSA z 18.08.2011 r., II OSK 1162/11, LEX nr 1068961, orzeczono, że wystąpienie podstawy wznowienia nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Oznacza to m.in., że jeżeli nie stwierdzono istnienia żadnej z podstaw wznowienia, które dotyczą postępowania dowodowego, to wznowienie postępowania z innej przyczyny, np. zgodnie z art. 145a, nie daje podstaw do ponownej oceny już przeprowadzonych i ocenionych dowodów. Nieco odmiennie i w sposób za bardzo ograniczający kompetencje organu orzekł NSA w wyroku z 12.10.2012 r., II OSK 1925/12, LEX nr 1233716, stwierdzając, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2, według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może się odnosić do innych podstaw, niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem takiego postępowania, tzn. może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego (podobnie wyrok NSA z 23.01.2014 r., II OSK 1999/12, LEX nr 1452837: "Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę"). Takie stanowisko zdaniem T. K. zajmuje też coraz częściej judykatura (por. T. Kiełkowski, Granice wznowionego postępowania administracyjnego w orzecznictwie sądów administracyjnych, PPPubl. 2015/10, s. 51, czy T. Kiełkowski [w:] Kodeks, 2015, s. 1015)".

41 Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło postępowanie, "co do rozstrzygnięcia sprawy" w rozumieniu art. 149 § 2 k.p.a. Rozważono mianowicie wpływ pominięcia J. R. i M. R. na decyzję ustalającą warunki zabudowy, wpływu takiego nie stwierdzając. W szczególności stwierdzono prawidłowe ustalenie obszaru analizowanego na potrzeby analizy urbanistyczno – architektonicznej, który został ustalony zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie stwierdzono również wpływu podstawy wznowienia na ustalone w decyzji parametry nowej zabudowy. Doprowadziło to organy administracji publicznej I i II instancji do prawidłowego wniosku, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a w konsekwencji – zgodnie z art. 146 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. – ograniczono się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji.

42 Zarówno przeprowadzona procedura, jak i merytoryczna treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć nie budzą zastrzeżeń Sądu.

43 Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że w pierwotnie prowadzonym postępowaniu brał on udział jako jego strona (rozdzielnik do decyzji Prezydenta Miasta K. z 30 sierpnia 2016 r. – k. 21 akt administracyjnych pkt 3) . Skarżący miał więc możliwość składania uwag i wniosków już w pierwotnie toczącym się postępowaniu tzn. w stosunku do niego nie zaistniała podstawa wznowienia. W skardze koncentruje się on na zarzutach dotyczących nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania.

44 Odpowiadając na nie należy przywołać wyrok NSA z dnia 26 marca 2013 r., sygn. II OSK 2276/11 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), w którym stwierdzono: "(...) przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Zauważyć należy, że przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Powyższe stanowisko ugruntowało się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08, , z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08 , z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09, z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1886/10) i skład orzekający w niniejszej sprawie je podziela. Podkreślenia wymaga, że co do zasady prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z tej przyczyny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a."

45 Podzielając całkowicie ten pogląd należy wskazać, że zarzuty skarżącego, co do pozbawienia niektórych osób prawa do udziału w postępowaniu nie mogą odnieść skutku, w szczególności zaś nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Tylko bowiem osoby pominięte w postępowaniu administracyjnym mogą skutecznie takie zarzuty podnosić.

46 W kwestii zaś określonej w decyzji wysokości nowej zabudowy – Kolegium słusznie wskazało, że procedura ustalania warunków zabudowy nie przewiduje uwzględniania treści nieobowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego. Nie musi również uwzględniać zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Parametr ten został w decyzji WZ z 30 sierpnia 2016 r. określony na 13 m z tolerancją technologiczną ± 0,5 m. W załączniku nr 3 do decyzji ("wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej część tekstowa") na str. 5 lit. "c" w sposób jasny i jednoznaczny wyjaśniono, dlaczego przyjęto ten parametr w takiej właśnie wielkości.

47 Podsumowując – Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i dlatego też skargę, jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.