Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2018 r., II SA/Kr 1454/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2018 r., II SA/Kr 1454/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty K. z dnia 1 sierpnia 2017 r. znak: [...] w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 11 września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty K. z dnia 1 sierpnia 2017 r. znak: [...].

Uzasadnienie

2 Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] decyzją z dnia 11 września 2017 r., znak: [...] uchylił decyzję Starosty K. z dnia 1 sierpnia 2017 r. znak: [...] w części dotyczącej pkt. II i w tym zakresie orzekł co do istoty w następujący sposób: "Termin wykonania: 15 października 2017 roku", a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego.

3 Pismem z dnia 11 października 2017 r. B. K. – dalej skarżąca, wniosła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W niniejszej skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty K. z dnia 1 sierpnia 2017 r. znak: [...] Wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji skarżąca nie uzasadniła.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

5 Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

6 Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.

7 "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi natomiast wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.

8 Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie.

9 Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania aktu.

10 Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych i ich wykładni zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu, a wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt l FSK 983/08, CBOSA).

11 W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd". Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

12 Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącej nie został uzasadniony – skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów uzasadniających słuszność wniosku o wstrzymanie, wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama sentencja wniosku bez wskazania jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu nie jest wystarczająca do pozytywnego ustosunkowania się do niniejszego wniosku. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 8 maja 2004 r., FZ 65/04, CBOSA).

13 Należy też zaznaczyć, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 27/13, CBOSA). W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli jego legalności, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, CBOSA). W rezultacie Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

14 Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.