Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2019 r., II SA/Kr 1037/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2019 r., II SA/Kr 1037/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2019 r. sprzeciwu E. L. od decyzji Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej E. L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. w dniu 27 listopada 2015 r. wydał decyzję nr [...], znak: [...] którą na podstawie 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora E. L. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, opracowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, zgodnie z wymogami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462) oraz zgodnie z wymogami art. 34 ustawy Prawo Budowlane; oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ustawy Prawo Budowlane - w terminie do dnia 31.03.2016.

3 Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez E. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 27 lutego 2017 r., znak WOB. [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 z późn. zm.) nałożył na inwestora E. L. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego:

4 1. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego (...)

5 2. dokumentów, o których mowa w art. 33 ustawy Prawo Budowlane.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 września 2017 r., sygn. II SA/Kr 600/17 uchylił opisane powyżej decyzje organów obu instancji.

7 Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. w dniu 24 maja 2018 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust 7 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora E. L. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w terminie do dnia 30 września 2018 r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną zlokalizowanego na dz. nr ewid.[...], [...] położonej w N. przy ul. [...], uwzględniającego wprowadzone zmiany w trakcie budowy oraz przewidującego wykonanie określonych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem tj. zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. (Dział) ze szczególnym uwzględnieniem §8 ust. 3 pkt 2 lit. 4 dotyczącego powierzchni biologicznie czynnej terenu - opracowanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane zgodnie z wymogami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) oraz zgodnie z wymogami art. 34 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego należy dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 33 ustawy Prawo budowlane.

8 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania E. L. - decyzją z dnia 25 lipca 2019 r., znak WOB. [...] uchylił opisaną wyżej decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

9 W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja PINB jest nieprawidłowa, bowiem organ I instancji naruszył art. 153 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie się do wszystkich wskazań zawartych w wyroku sądu z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17.

10 Wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji wyjaśnił, iż w trakcie oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu 11 października 2016 r. ustalono, iż inwestor dokonał utwardzenia terenu wokół budynku usługowo-mieszkalnego kostką betonową pełną na całej pozostałej powierzchni działek nr ewid.[...], [...] oraz częściowo działek sąsiednich [...] i [...]. Wykonano również nową nawierzchnię z kostki betonowej pełnej chodnika biegnącego po działce nr [...], wzdłuż ogrodzenia usytuowanego na działce sąsiedniej, co także jest niezgodne z projektem. PINB wskazał również, iż w wyniku wykonania dodatkowego utwardzenia terenów przyległych do budynku poszerzona została droga dojazdowa do zaplecza usługowego budynku kosztem ciągu pieszego istniejącego w tym miejscu od wielu lat. Zakres robót budowlanych na dz. nr ewid.[...] i [...] oraz terenie w kierunku zachodnim aż po ogrodzenie na dz. nr ewid.[...] doprowadziło do zmiany warunków pozwolenia na budowę poprzez naruszenie art. 36a ust. 5 pkt 1 i 5 tj. zmiany projektu zagospodarowania terenu oraz zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w zakresie niedochowania wymaganej powierzchni biologicznie czynnej w wyniku wykonania 100% utwardzenia terenu przyległego do budynku usługowo - mieszkalnego (dz. [...]).

11 W tak ustalonym stanie faktycznym PINB doszedł do przekonania, iż prowadzenie postępowania w oparciu o art. 51 ust 1 pkt 3 u.p.b. było zasadne, bowiem inwestor dopuścił się istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę.

12 MWINB stwierdził jednak, że organ I instancji pominął bardzo istotną kwestię, którą miał obowiązek ustalić zgodnie z ww. wyrokiem WSA w Krakowie, a dotyczącą decyzji pozwolenia na użytkowanie części usługowej budynku usługowo-mieszkalnego wydanej w dniu 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] przez co naruszył art. 153 p.p.s.a..

13 W wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17, sąd wyraźnie wskazał, iż do wyjaśnienia pozostaje również kwestia pozwolenia na użytkowanie. W aktach sprawy zalega decyzja PINB w N. z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie części usługowej obejmującej kondygnację piwnic oraz parter budynku usługowo - mieszkalnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Decyzja wydana została pod warunkiem wykonania robót budowlanych w zakresie objętym zatwierdzonym projektem budowlanym ti. zakończenia docieplenia pozostałych ścian i utwardzenia kostką brukową pozostałej części parkingu przez budynkiem usługowym - w terminie do 31 sierpnia 2010 r. W aktach znajduję się również kopia pisma skarżącej z dnia 5 lipca 2010 r. w którym informuje PINB w N. o wykonanych pracach, które były warunkiem udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Z treści decyzji tej wyraźnie wynika, że PINB odebrał bez zastrzeżeń całą inwestycję, za wyjątkiem kondygnacji mieszkalnej oraz pod warunkiem wykonania nielicznych prac "nie kolidujących z poprawnym użytkowaniem części oddanej do użytkowania" (str. 3 decyzji).

14 Do wyjaśnienia pozostaje jednak przede wszystkim, czy przywołana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie pozostaje w obrocie prawnym, jeśli tak - to stanowi przeszkodę w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy prowadzonej na podstawie art. 50 i 51 ustawy prawo budowlane. Nie można prowadzić postępowania legalizacyjnego w stosunku do obiektu budowlanego, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny. Dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego takiej decyzji pozwala na naprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 50, 51 ustawy prawo budowlane.

15 Przypomniano, że w odniesieniu do ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] toczyło się postępowanie w zakresie jej uchylenia. Decyzją PINB nr [...] z dnia 28 grudnia 2015 r., znak: [...] w oparciu o art. 162 § 2 k.p.a. uchylono decyzję z dnia 8 kwietnia 2010 r. Została ona utrzymana w mocy przez MWINB decyzją nr [...] z dnia 27 lutego 2017 r. znak: [...] Wyrokiem z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 598/17 WSA w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję MWINB oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

16 Na byt prawny decyzji z dnia 8 kwietnia 2010 r. wskazywał również wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17.

17 Z analizy akt sprawy przekazanych przez organ I instancji wraz z odwołaniem nie wynika, aby PINB wydał rozstrzygnięcie po ww. wyroku z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 598/17 WSA w Krakowie. Natomiast wraz z odwołaniem skarżąca przedłożyła uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kopię decyzji PINB nr [...] z dnia 7 maja 2018 r., znak: [...], którą PINB w związku z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/ Kr 598/17, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie uchylenia decyzji własnej z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] - jako bezprzedmiotowe. Powyższa decyzja nie podlega jednak ocenie MWINB w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

18 PINB, wydając zaskarżoną decyzję pominął zupełnie kwestię będących w obrocie prawnym decyzji własnych z dnia 8 kwietnia 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie oraz wydanej po wyroku sądu z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 598/17 decyzji nr [...] z 7 maja 2018 r. znak: [...], do czego był zobligowany wyrokiem sądu z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17.

19 Ponadto dodać należy, iż w aktach sprawy zalega wyrok sądu z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 598/17 oraz decyzja organu I i II instancji, które zostały uchylone ww. wyrokiem. Niejasny jest dla organu odwoławczego brak w materiale dowodowym pełnych akt administracyjnych dotyczących przyjęcia do użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego oraz nie uwzględnienie ich w treści zaskarżonej decyzji.

20 Wobec faktu, iż w obrocie prawnym nadal znajduje się decyzja PINB z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] nie było dopuszczalne procedowanie przez z organ I instancji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b., co potwierdził również sąd w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku.

21 Mając na uwadze powyższe w ocenie MWINB bezspornie PINB dopuścił się naruszenia art. 7, 77 k.p.a., które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ będzie zobowiązany do uzupełnienia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia kluczowych kwestii postępowania, z uwzględnieniem wszystkich wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17, a następnie dokonania ponownej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów i wdrożenia prawidłowego trybu postępowania.

22 Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. L., zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej pomimo braku zachodzenia ku temu przesłanek, w szczególności poprzez uznanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, choć organ l instancji ma wszystkie dane, dokumenty i środki, by wydać decyzję merytoryczny w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co z kolei prowadzi do zupełnie nieuzasadnionego przedłużania trwania postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

23 W uzasadnieniu sprzeciwu E. L. wskazała, że organ II instancji nadużył swych uprawnień kasatoryjnych, zamiast orzec merytorycznie. W niniejszej sprawie nie zachodzą, bowiem żadne przesłanki do uznania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i w tym celu należy przekazać sprawę ponownie PINB w N. Uwzględniając skandalicznie długi czas działania organów nadzoru budowlanego (PINB - 6 miesięcy od wyroku WSA w Krakowie do decyzji, MWINB - ponad rok od odwołania do decyzji) prowadzić by to miało do zupełnie nieuzasadnionego dalszego przedłużania postępowania w sytuacji, w której wszystko jest jasne, istnieją:

24 < dwa wiążące wyroki sądowe (wyroki WSA w Krakowie z 6 września 2017 r., II SA/Kr 600/17 oraz z dnia 19 września 2017 r., II SA/Kr 598/17),

25 < jedna ostateczna decyzja pozwolenia na użytkowanie z dnia 8 kwietnia 2010 r., znak: [...] oraz

26 < jedna ostateczna decyzja nr [...] z dnia 7 maja 2018 r., znak [...] umarzająca postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

27 Podkreślono, że w obrocie prawnym pozostaje ważna, ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, co zgodnie z doktryną i orzecznictwem (w tym wyrokiem wiążącym w trybie art. 153 p.p.s.a.) powoduje, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 7 p.b., więc MWINB winien decyzje organu l instancji uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości.

28 Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

29 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

30 Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).

31 Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

32 Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

33 Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

34 Zaskarżona sprzeciwem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza powyższy przepis, co powoduje konieczność jej uchylenia.

35 W zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawarł stwierdzenia, które pozostają w wewnętrznej sprzeczności. Na początku jej uzasadnienia stwierdza, że "Do wyjaśnienia pozostaje jednak przede wszystkim, czy przywołana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie pozostaje w obrocie prawnym, gdyż jeśli tak, to stanowi przeszkodę w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy prowadzonej na podstawie art. 50 i 51 ustawy prawo budowlane". Pod koniec uzasadnienia stwierdza: "Wobec faktu, iż w obrocie prawnym nadal znajduje się decyzja PINB z dnia 8 kwietnia 2010 r. znak: [...] nie było dopuszczalne procedowanie przez z organ I instancji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b., co potwierdził również sąd w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku". Organ II instancji ustalił wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy i zdeterminował sposób rozstrzygnięcia tej sprawy przez organ I instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu.

36 W sprzeczności z tak stanowczymi ustaleniami pozostają, więc stwierdzenia organu II instancji, iż "W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ będzie zobowiązany do uzupełnienia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia kluczowych kwestii postępowania, z uwzględnieniem wszystkich wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 600/17, a następnie dokonania ponownej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów i wdrożenia prawidłowego trybu postępowania".

37 W ramach postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego już dokonał we własnym zakresie uzupełnienia materiału dowodowego. Jak wynika z cytowanych wyżej fragmentów uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przesądził w sposób wyraźny i jednoznaczny, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z 8 kwietnia 2010 r. pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym MWINB uznał za wiarygodny dołączony do odwołania dowód z dokumentu tj. decyzji PINB maja 2018 r. umarzającej postępowanie w sprawie uchylenia pozwolenia na użytkowanie – pomimo, że w zaskarżonej decyzji wskazano, że "Powyższa decyzja nie podlega jednak ocenie MWINB w niniejszym postępowaniu odwoławczym". Jest to wyraźna sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

38 Gdyby jednak organ II instancji miał wątpliwości co do bytu prawnego pozwolenia na użytkowanie oraz sposobu zakończenia nadzwyczajnego postępowania dotyczącego tejże decyzji, może w trybie art. 136 k.p.a. uzupełnić materiał dowodowy, zwracając się do PINB o udzielenie informacji w omawianym zakresie. Jak jednak wskazano powyżej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie sposób dopatrzyć się jakichkolwiek wątpliwości organu odwoławczego.

39 Nakazując organowi I instancji dokonanie w ponownie prowadzonym postępowaniu "wyjaśnienia kluczowych kwestii postępowania" oraz "dokonania ponownej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów i wdrożenia prawidłowego trybu postępowania", [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we własnym zakresie rozstrzyga wszystkie te kwestie.

40 MWINB wytknął organowi I instancji uchybienie polegające na pominięciu wskazanej przez WSA w sposób wiążący kwestii pozostawania w obrocie prawnym pozwolenia na użytkowanie (decyzja z 8 kwietnia 2010 r.). Następnie sam dokonał ustaleń faktycznych dotyczących bytu prawnego tej decyzji, jednocześnie stwierdzając, że ustalenia te wykluczają możliwość dalszego prowadzenia postępowania.

41 O ile można się zgodzić z zawartym w zaskarżonej decyzji stwierdzeniem, iż "PINB dopuścił się naruszenia art. 7, 77 k.p.a., które mogły mieć wpływ na wynik sprawy", to jednak sama ta okoliczność nie daje podstaw do wydania decyzji o charakterze kasatoryjnym. W art. 138 § 2 zd. 1 in fine zawarto, bowiem drugą przesłankę, która musi być spełniona, aby możliwe było wydanie takiej decyzji: konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

42 Skoro [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we własnym zakresie dokonał koniecznych ustaleń faktycznych, (których brak wytknął organowi I instancji), to nie było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

43 Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.

44 O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa.