Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 maja 2018 r., II SA/Ke 289/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 maja 2018 r., II SA/Ke 289/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018r. sprawy ze skarg E. S. i S. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 16 lutego 2018r. znak: [...] w przedmiocie zakazu użytkowania budynku oddala skargi.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej po rozpatrzeniu odwołań S.S. i E. S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] w przedmiocie zakazu użytkowania budynku mieszkalno-usługowego w [...] przy ul. [...] jako obiektu do prowadzenia działalności w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych).

3 W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 18-19 października 2017 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] stwierdził szereg nieprawidłowości z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, w tym występowanie w budynku warunków technicznych niezapewniających możliwości ewakuacji ludzi, które skutkują uznaniem użytkowanego budynku za zagrażający życiu ludzi. Przeprowadzone czynności poprzedzone były złożeniem w dniu 18 września 2017 r. przez E.S. wniosku o wydanie opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W toku czynności ustalono, że w [...] przy ul. [...] znajduje się budynek mieszkalno-usługowy jednorodzinny. Na pierwszym piętrze budynku oraz na poddaszu E. S. prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie usług hotelarskich pod nazwą [...] E. S. Z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania budynek w kontrolowanej części został zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL V, tj. jako budynek zamieszkania zbiorowego na podstawie § 3 pkt 5 oraz § 209 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z powyższym ocena występowania nieprawidłowości w budynku została dokonana w oparciu o wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego wynikające z tej klasyfikacji.

4 Organ odwołał się do definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianej w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), a także treści art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, gdzie zdefiniowano pojęcie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W świetle tych regulacji zdaniem organu w rozpatrywanym przypadku faktycznie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku ponieważ nastąpiła zmiana warunków bezpieczeństwa pożarowego. Zgodnie z § 256 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, długość dojścia ewakuacyjnego przy jednym dojściu (jedna klatka schodowa w budynku) dla strefy pożarowej zaliczonej do kategorii ZL V wynosi 10 m, a do kategorii ZL IV - 60 m. Ponadto zgodnie z § 68 ust. 1 ww. rozporządzenia minimalna szerokość użytkowa spocznika schodów stałych w budynku zamieszkania zbiorowego powinna wynosić 1,5 m, natomiast w budynku mieszkalnym jednorodzinnym - 0,8 m. Odmienne wymagania wynikają również z przepisów o ochronie przeciwpożarowej, w tym m.in. z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719), który wskazuje, że na każdej kondygnacji budynku niskiego zawierającego strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 200 m2, zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL V, muszą być stosowane hydranty 25, w sytuacji gdy w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych taki obowiązek nie istnieje. Z akt sprawy wynika, że pierwotne przeznaczenie budynku w kontrolowanej części uległo zmianie. Ponadto powierzchnia lokalu, w którym prowadzona jest aktualnie działalność w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych) przekracza ponad 30% powierzchni całkowitej budynku, a zatem cały budynek nie może być kwalifikowany jako budynek mieszkalno-usługowy, jednorodzinny.

5 Organ wskazał także, że w jego ocenie w niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania § 45 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów nie może mieć miejsca w rozpatrywanym przypadku, gdyż w okresie użytkowania budynku doszło do zmiany sposobu jego użytkowania. W takiej zaś sytuacji właściciel budynku powinien dostosować budynek do obowiązujących przepisów lub skorzystać z możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej.

6 W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] E. S. i S. S. zarzucili naruszenie:

7 I. przepisów prawa materialnego, tj.:

8 1) art. 26 ust. 1 pkt 2 oraz art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1204 z późn. zm.) poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy w spornym budynku nie doszło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych powodujących zagrożenie życia ludzi lub bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru uzasadniających zakazanie prowadzenia na I piętrze i poddaszu spornego budynku działalności w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych);

9 2) art. 71 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.) poprzez bezpodstawne przyjęcie przez organ I i II instancji, iż doszło do faktycznej zmiany sposobu użytkowania budynku na skutek podjęcia w budynku działalności gospodarczej związanej ze świadczeniem usług noclegowych w sytuacji gdy takie działania nie miały wpływu na warunki bezpieczeństwa pożarowego w budynku;

10 3) § 16 ust. 1 w zw. § 45 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że występujące w budynku warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi, a w konsekwencji uznanie, że budynek zagraża bezpieczeństwu ludzi, w sytuacji gdy budynek wzniesiony zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) spełnia warunki techniczne dla kategorii zagrożenia ludzi ZL IV i nie może zagrażać życiu ludzi, którzy w maksymalnej liczbie do 15 osób mogą przebywać na I piętrze i poddaszu spornego budynku;

11 4) § 3 ust. 2 w zw. z § 209 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.) poprzez zakwalifikowanie spornego budynku do kategorii zagrożenia ZL V, a co za tym idzie niezakwalifikowanie budynku do kategorii zagrożenia ZL IV, o której mowa w § 209 ust. 2 pkt 4 w/w Rozporządzenia, a w konsekwencji zastosowanie do spornego budynku wymagań technicznych wskazanych w § 68 i § 256 w/w Rozporządzenia dotyczących kategorii zagrożenia ZL V, a nie ZL IV;

12 II. przepisów postępowania, tj.:

13 1) art. 10 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji i uniemożliwienie wypowiedzenia się przez skarżącego co do zebranych dowodów i materiałów ora zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie oraz uznanie przez organ Il instancji takiego zachowania organu I instancji za poprawne;

14 2) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie przez organ II instancji, że organ I instancji zasadnie ustalił, że doszło do faktycznej zmiany w korzystaniu z budynku, co w konsekwencji spowodowało zakwalifikowanie budynku do kategorii zagrożenia ZL V, zamiast dotychczasowej ZL IV;

15 3) art. 7, 77, 80 kpa i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znacznie w sprawie poprzez odrzucenie stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z dnia 03.01.2018r. oraz pominięcie faktu, iż nie ma faktycznej oraz praktycznej różnicy w korzystaniu z możliwości noclegu na I piętrze i poddaszu budynku grupy osób w liczbie nie większej niż 15 w ramach zamieszkiwania lub wynajmowania tego samego lokalu;

16 4) przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy taka decyzja została wydana z naruszeniem procedury administracyjnej oraz przepisów prawa materialnego wymienionych w przedłożonej skardze.

17 S.S. zarzucił ponadto naruszenie art. 23 ust. 14 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j., Dz.U. z 2017 r. poz. 1204 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji w stosunku do w/w i nieprzyznanie mu statusu kontrolowanego, a konsekwencji prawa do wniesienia zastrzeżeń do protokołu czynności kontrolno-rozpoznawczych oraz uznanie przez organ II instancji takiego zachowana organu I instancji za poprawne.

18 Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego.

19 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że niespełnienie wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej oraz przepisach techniczno-budowlanych wpływa na obniżenie poziomu bezpieczeństwa pożarowego w budynku oraz pogarsza w znacznym stopniu istniejące warunki ewakuacji dla osób, które mogą w nim przebywać, tym bardziej w przypadku zakwaterowania osób na krótki okres i przebywania przede wszystkim w celu odpoczynku, czyli w porze nocnej. Nie można utożsamiać prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zakwaterowania z wynajmem pokoju lub mieszkania (np. dla osób pobierających naukę), gdyż w przypadku krótkotrwałego przebywania w budynku osoby te nie są w stanie zapamiętać układu dróg ewakuacyjnych oraz poznać innych zagrożeń mogących wystąpić podczas ewentualnej konieczności ewakuacji w przypadku wystąpienia pożaru. Zaskarżona decyzja dotyczy ponadto zakazu użytkowania budynku w określony sposób, tj. prowadzeniu działalności w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych). Nie ogranicza to jednocześnie możliwości korzystania z budynku zgodnie z jego właściwym przeznaczeniem, czyli jako budynku mieszkalno-usługowego, jednorodzinnego, który służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

21 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

22 Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

23 Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

24 Bezspornym w sprawie był fakt, że przedmiotowy budynek przy ul. [...] w [...] został wybudowany i oddany do użytkowania jako budynek mieszkalno-usługowy. Jak zaś ustalił organ I instancji, a czego nie kwestionowali skarżący, E. S. w części tego budynku (na pierwszym piętrze i poddaszu) prowadzi działalność gospodarczą związaną ze świadczeniem usług noclegowych (łącznie zapewnia 15 miejsc noclegowych). Kwestią sporną było to, czy ten ostatni fakt prowadzi do zmiany sposobu użytkowania budynku, wiążącej się z koniecznością zakwalifikowania do innej kategorii zagrożenia pożarowego, co powoduje zmianę wymogów technicznych dla budynku.

25 Zgodnie z art. 71 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1332 ze zm.), dalej jako "uPb", przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

26 Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2018r., sygn. II OSK 3220/17, a który to pogląd Sąd w niniejszym składzie podziela, do zastosowania art. 71 ust. 1 pkt 2 uPb dochodzi nie tylko na skutek przeprowadzenia robót budowlanych w budynku, lecz także na skutek faktycznej zmiany sposobu użytkowania budynku. Działalność tego rodzaju może bowiem sama w sobie doprowadzić do konieczności wprowadzenia zmian zapewniających dalsze jego bezpieczne użytkowanie.

27 Zgodnie z § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 1422 ze zm.), dalej jako rozporządzenie, przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny.

28 Aktualne przeznaczenie istotnej części przedmiotowego budynku odpowiada powyższej definicji. Kluczowe znaczenie ma tutaj stwierdzenie o przeznaczeniu budynku do okresowego pobytu ludzi. Nie ulega wątpliwości, że świadczenie usług noclegowych oznacza spełnienie tej przesłanki. W kontekście bezpieczeństwa pożarowego istotne znaczenie ma w szczególności fakt okresowego przebywania w budynku osób trzecich, które pozostają w budynku na noc, a często nie są zaznajomione z układem komunikacyjnym budynku, warunkami ewakuacji. Jak podkreślił NSA w w/w wyroku z dnia 15 lutego 2018r. prawodawca konstruując definicję budynku zamieszkania zbiorowego nie wprowadził dolnego limitu osób, których przebywanie w określonym budynku warunkuje zaliczenie go do tego rodzaju obiektu. Decydującego znaczenia nie ma tu zatem liczba osób, które mogą przebywać w spornej części budynku (w tym przypadku – niezmiennie – 15 osób), ale właśnie okresowy charakter pobytu tych osób (por. też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 lipca 2017r., sygn. II SA/Gl 574/17). Ten element odróżnia także zakwaterowanie na krótki czas (mogący trwać przykładowo nawet jedną noc) od wynajmu pokoju czy mieszkania, mającego z istoty swojej charakter bardziej długotrwały.

29 Poza tym, jak słusznie zwrócił uwagę organ, powierzchnia budynku, w której prowadzona jest wspomniana działalność, przekracza 30% jego powierzchni, w związku z czym cały budynek nie może być zakwalifikowany jako mieszkalno-usługowy, jednorodzinny. Zgodnie bowiem z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianej w art. 3 pkt 2a uPb przez taki budynek należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

30 Z uwagi zatem na fakt, że organy prawidłowo uznały, iż doszło do zmiany przeznaczenia budynku, należało odnieść do niego wymogi w zakresie bezpieczeństwa pożarowego jak dla budynku zamieszkania zbiorowego (ZL V – zgodnie z klasyfikacją przewidzianą w § 209 rozporządzenia), a nie mieszkalnego (ZL IV). W tej sytuacji zaś – z uwagi na stwierdzoną długość dojścia ewakuacyjnego i szerokość spocznika schodów stałych oraz wymogi zawarte w § 256 ust. 3 i § 68 ust. 1 rozporządzenia dla budynku z kategorii ZL V – organy słusznie przyjęły, że doszło do wyczerpania dyspozycji § 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109 poz. 719), dalej jako rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2010r., i uznania, że budynek mieszkalny – użytkowany w ten określony sposób – zagraża życiu ludzi. Konsekwencją tego jest zaś konieczność zastosowania art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1204 ze zm.), dalej "uPSP", zgodnie z którym komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do:

31 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie;

32 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru.

33 W kontekście tego ostatniego przepisu należy zwrócić uwagę, że w przypadku gdy stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi, a takimi – w świetle § 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r. – są wspomniane wyżej uchybienia, organ może zastosować wyłącznie rozwiązania przewidziane w art. 26 ust. 1 pkt 2 uPSP. Poza tym, jak wynika z treści skarg, przebudowa budynków jednorodzinnych w celu dopełnienia tak rygorystycznych wymogów przeciwpożarowych dla budynków z kategorii ZL V jest albo w ogóle niemożliwa albo tak kosztowna, że de facto wyklucza możliwość prowadzenia w nich takiej działalności gospodarczej.

34 Podkreślenia wymaga, że organ I instancji w wydanej decyzji nie zakazał użytkowania budynku w ogóle, ale wyłącznie jako obiektu do prowadzenia działalności w zakresie zakwaterowania (usług noclegowych).

35 Podnieść także należy, że w niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania dyspozycja § 45 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010r., zgodnie z którym w stosunku do budynków wzniesionych zgodnie z uPb oraz aktami wykonawczymi wydanymi na podstawie tej ustawy nie stosuje się kryteriów określonych w § 16 ust. 2. Jak bowiem słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, o ile budynek został wzniesiony na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, o tyle – jak wykazano – doszło następnie do zmiany sposobu jego użytkowania w rozumieniu cytowanego wyżej art. 71 ust. 1 pkt 2 uPb, a co z kolei implikuje konieczność zachowania określonej procedury, przewidzianej w dalszych zapisach art. 71 uPb.

36 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa trzeba zauważyć, że o ile organy istotnie zaniechały zawiadomienia stron w trybie tego przepisu, o tyle zarzut jego naruszenia przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006r., sygn. II OSK 831/05).

37 W niniejszym przypadku ta okoliczność nie została przez skarżących wykazana.

38 W szczególności zaś stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było znane już na etapie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy i nie doprowadziło do zmiany stanowiska organu, które – także zdaniem Sądu – jest prawidłowe.

39 Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podniesiony przez S.S. dotyczący naruszenia art. 23 ust. 14 uPSP poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji w stosunku do w/w i nieprzyznanie mu statusu kontrolowanego, a konsekwencji prawa do wniesienia zastrzeżeń do protokołu czynności kontrolno-rozpoznawczych oraz uznanie przez organ II instancji takiego zachowana organu I instancji za poprawne. Po pierwsze zarzut ten dotyczy etapu postępowania mającego miejsce jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w trybie kpa. Po drugie zaś, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017r., sygn. II OSK 1388/15, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 lutego 2018r., sygn. II SA/Bk 421/17) realizacja obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa nie tylko na właścicielu nieruchomości. Jeżeli została zawarta umowa właściciela z zarządcą lub użytkownikiem nieruchomości, to obowiązują postanowienia umowy w tym zakresie (tj. dotyczące obowiązków p.poż.). Jeśli takiej umowy nie zawarto, to obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożaraowej spoczywają na podmiocie faktycznie władającym budynkiem. W tym przypadku takim podmiotem w czasie przeprowadzania czynności kontrolnych była E. S.

40 W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargi na podstawie art. 151 Ppsa.